ajaspino

Feira do libro - Limiar

2011-10-13T23:34:00.007+02:00

Xoves 13 de outubro

A ver por onde empezo… Podería empezar pola guapa que quedou a terminal de Santiago. Pero que máis ten, tarde ou temprano a veredes e non deixa de ser un aeroporto con exceso de ventanais para ver como se pode estrellar un avión.

Pero si podo decir que deixan fumar nos garitos. Agora estoume pimplando unha pinta bastante rica a un módico prezo de 5€ e estou a escribir isto nun pub bastante grande. Moi grande e animado. A media de idade ronda os 40 anos (que vellos) e case todos van bastante traxeados. Non me aventurei moito, a verdade. Debo de estar a uns 500 metros do hotel.

O hotel, eses grandes descoñecidos para min. Ai mi madriña, non sei como fago para acabar en estes sitios. Si, ten minibar: 2 augas, 2 refrescos, 2 zumes e 2 cervexas (moi ricas, por certo). Pero a cama sen facer. Vamos a ver, chegar e atoparme as sábanas e a manta ben dobradiñas está ben… pero ben poderían facerme a cama por 580€ tres noites, non? Cagónlaputa!!

Ten wifi e dende o móbil consego acceder pero non dende o portátil… e mira que turrei, pero nada. En momentos coma este boto de menos a Toño. Pero só en momentos coma este.

O hotel está xusto en frente dunha das saídas da estación central que é un bicharraco de edificio da ostia. Ten toda a pinta de estar no centro da zona de negocios. Edificios altos. Xente con corbata, camisas brancas.

Nada máis baixarme do bus que me trouxo dende o aeroporto de Hahn, atopei o que eu 'creia' ser o meu hotel; así que entrei e dixen nun correctísimo inglés de Richmond:

- Hello sir, I am César López e teño unha reserva.

- Ein?

Busquei o resgardo e dinllo.

- Ein? - e seguíu decindo algo así - Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, this is not your hotel. This is Monopol Hotel. Next. Your hotel netx - facendo uns xestos sinalando cara a dereita.

Andá, que cousas. Trabuqueime de hotel. O meu chámase Excelsior-Monopol e este era Monopol, a secas. Empezamos ben. A quen se lle ocorre invadir Europa enteira? A quen se lle ocorre poñer dous hoteis xuntos cun nome tan parecido?

No pub este debden estar escasos de cinceiros. Unha de dúas, a miña mesa é a zona de fumadores e todos veñen a pedirme o cinceiro (eso creo) ou eu teño o único cinceiro do bar (que collín da barra). É isto, ou queren sexo gratuito conmigo, pero non o creo… e de gratuito nada, que vin pelao.

O nivel das tias está bastante ben. Para que negalo. Aunque a máis pequerrecha de eiquí e máis grande ca min. Ligar cunha desta é morte por kiki. Seguro.

No aeroporto de Hahn decateime que ese tópico da organización dos eslavos xa non a teño tan clara. Cando desembarcamos fun cara a zona dos buses que che levan a Frankfurt am Main (isto mo explicou todo moi ben Julia que para iso tamén é eslava). Había unha perfecta fila ordeada de un. Estaba eu só. Logo foron chegando máis e foron colocándose de xeito moi correcto e ordeado. En canto chegou o bus, Zas! todos facendo piña cual embudo. Tal foi, que eu era o primeiro e subín dos últimos. A ver quen é o listo que lle tose a un alemán dun metro noventa e sigue sumando centímetros.

Nos primeiros metros do traxecto o chófer dixo algo así:

- Zhgemhning nüremberg zanussi volkswagen.

Claro, eu nin gaita do que decía este señor tan agradable pero que parecía estar enfadado co mundo e reñíanos a todos por facer algo que eu descoñecía. A rapaza que estaba sentada ao meu carón dime nun perfectísimo alemán:

- Está a decir que é obrigatorio poñerse o cinto de seguridade.

Rediós!! Mimeticeime cos teutones a unha rapidez asombrosa. Pero non, a tipa era de Santiago.

Chegamos a Hauptbanhnof e pregunteille, á de Santiago, se os buses que ían de ahí a Hahn saín deste mesmo sitio e contestoume nun perfecto galego:

- Nin puta idea!! - e marchou.

joer! Non para de sentarse xente na miña mesa. Está claro que é a zona de fumadores. Eles dinme algo. Eu asinto. Supoño que preguntan si poden sentarse. Logo falan entre eles e miran para min e falan, creo que conmigo. Eu respóndolles cun sorriso e nada máis. A situación é moi absurda. Tanto ou máis como aquela vez que intentei fornicar cunha mesa de praria metendo a pirola no furado ese por onde se introduce a sombrilla. Pero iso xa é outra historia.

Neste pub levo tres pintas pero algo falla. Pido unha birra. Logo pido 'other kaltes bier, please' e ponme outra. Pero outra, doutra marca, vamos. Volvo e digo 'other bier, please…' e ponme outra, outra. Doutra marca. Levo tres pintas diferentes… como esta ningunha, onde vai parar. Pero algo falla.

Ah, xa non teño tanto frío.

Así están as cousas e así as vou contando eu. Viva a kaltes Bier!!

Feira do libro - Portada

2011-10-12T21:52:00.007+02:00

Mércores 12 de outubro.

Ola mundo. Que tal? Como van as cousas? Moita crise? Moitos amigos no paro? A cousa vai mal? Follas o suficente? Bebes o suficente?

Ben. Mal. Si. Si. Si. Si. Si.

Agora que xa estamos situados outra vez no centro da crise (xa foron varias veces que escoitei esta frase) podo asegurar que o mundo segue a xirar sobre si mesmo mais ou menos, segundo os entendidos mais a miña nai, unhas 365 veces ao ano. Así que como cada ano celebrase a Frankfurter Buchmesse ou o que é o mesmo: a Feira do libro de Fráncfort.

Antes de poñerme a contar as minas batalliñas volvos contar un pouco de que vai ir esta viaje relâmpago, xa que toda ela foi expressamente programada para vir a este evento. A feira é, como di o seu nome, arredor do libro. É a maior feira comercial do libro do mundo. Ollo, comercial. Non vai de que caquera entra e merca un libro. Esta vai máis de representantes de editoriais, bibliotecas, publicistas, marketing e multimedia que reúnense aló, ao redor dunha salchicha, a pechar negocios de dereitos, licencias e promocións varias.

Por suposto hai charlas, presentación de revistas, libros, colección, novos formatos, etc. aunque eu bou máis que nada para ver que se está a cocinas por ahí forra na contorna dixital/multimedia. É una megapedazo feira, así que as posibilidades de perderme dentro son moi altas. Ainda de ser a máis importante neste campo é a segunda máis grande, por detrás da de Chicago. Quen decide que é a máis importante? Eu non o sei.

Soen participar preto duns 100 paises. Uns 270.000 visitantes, dos cales no 2004, 173.943 foron persoas que ían especialmente a facer negocios. En fins, que eiquí non sei moi ben o que vou ver pero está claro que negocio si se move.

Boeno. Esta vai ser a mia terceira visita a Alemaña. A primeira vez, a modo de recordatorio para o lector novato, perdínme unha e outra vez. Tiña o hotel tan lonxe que non saía no mapa e estaba a uns 9 km do centro e sempre movíame andando (no S-Bahn acaba ainda máis lonxe). Emborracheime tódolos días, visitei todo e máis do que tiña pensado, paseino moi moi ben e provoqueime un esguince de tanto andar.

A segunda viaxe, tamén en Berlín, fun acompañado de Fer, Raúl e Saúl, paseino ben e perdín un Macbook.

Agora voume a Frankfurt e a cousa vai medio-regular no presuposto: xa levo gastado uns 900 e pico euros sen moverme de A Coruña… e tan só para 3 noites. O bo é que teño a bebida gratis no hotel; non todo van ser cousas malas. A outra cousa boa é que Julía estívome a traducir cousas e creo que xa sei chegar dende o aeroporto de Frankfurt Hahn á estación de Frankfurt Main que está a uns 150 km. Creo.

O do hotel e o do avión igoal o conto se me vexo con ganas de parecer ainda máis tonto do que o son na realidade.

Coma outras veces, hoxe púxen a roupa a lavar e tender/secar coa axuda do meu inseparable secador. Pero esta vez SI levo unha maleta propia. Teño maleta, foi sen tempo.

Levo pouca cousa esta vez: roupa, tabaco, enchufes e un papeliño que acredita que son un profesional no campo da edición digital. Profesional, cuidado.

Poucas veces conto o que fago na empresa ou a que nos adicamos… Non é doado. Sempre acabo decindo que fago debuxiños ou que deseño páxinas webs. Ningunha das dúas cousas. Antes, en Netex, estaba especializado en realizar cursos e-learning e dende fai uns dous anos e pico estamos máis encamiñados a dixitalización de contidos editoriais. Algo similar ao e-learning pero con algunhas diferenzas. En Netex ocúpome en algo similar a 'xestionar' proxectos e coordinar equipos ou polo menos intentalo. Unhas veces o consigo e outras non.

Nota do autor:

Cando lle dixen ao meu xefe que ía ir á feira (primeiro llo tiven que explicar) el preguntoume:

- E a que vas?

- Einsss?

- Si, por que vas a esa feira?

- Porque son encofrador e encántanme as retroescavadoras??

- Non, en serio… por que vas?

Deixoume sen palabras.

Tamén pedín a ver si me podían deixar un iPad un par de días. Supoño que algunhas editoriais terán subscripcións gratuitas ou demos editoriais… supoño que co tempo verei esta petición como algo absurdo pero polo momento ségueme a parecer unha petición obvia. A contestación que me deron está claro, non?

E polo hoxe vou rematando. Voume poñer co secador a ver se apuro o tendal e pechar a maleta dunha vez.

Así están as cousas e así as vou contanto. Viva a kaltes Bier!!

A música das imaxes, imaxes para un músico

2011-04-22T17:30:00.005+02:00

Eiquí estou de novo. Pasaron xa un cantos meses dende a última entrada e, curiosamente, algo relacionada coa entrada de hoxe: con carteis. No meu corcho imaxinario saen algún dos carteis que expondrei o vindeiro mes de maio na Oficina de información do parque de San Francisco. Un fato de carteis para lembrar algún concerto, algunha conversa, alguna anécdota, algunha viaxe, algunha resaca... ao Míster.

Asi que pasen cinco anos foi o artigo de Hernán no libro editado por Amadores, ala polo 97, co gallo do quinto cabodeano da Banda. Un artigo cheo de puñais ben afiados e tamén de auto-censura. Un artigo, que a fin de contas, contiña máis desexos que puñais. Verdades coma puños. É un artigo que remataba con desexos compartidos: desexaba seguir colaborando co meu primo Eli, seguir bebendo e falando con Coté, montar unha ópera con Lalo e dar a volta ao mundo con Eva incluída. Desexaba tamén grabar un disco e iso si que o conseguimos. Conseguíronse moitas cousas, non vos pensedes. Asi que pasen (outros) cinco anos.

Non pasaron cinco, pasaron dez. O dezasete de maio vanse cumprir dez anos do pasamento de Hernán Naval. E como a verdadeira morte é o olvido, eu non o olvido. Tampouco quero que o olviden o resto dos meus compañeiros. Mirar cara atrás tampouco está mal (sempre que se vaia cara adiante) e o Míster ben o merece. Aunque sexa sinxelamente polo apoio que recibimos del miñá irmá pequena e eu. En fin, render unha homenaxe á figura de Hernán no seu décimo cabodano. Diso vai a exposición.

Non vou decir que Hernán foi o meu mentor nisto dos garabatos e debuxiños varios; el animábame, sempre. Máis ben serían Suso Peña, Pepe de Mon ou xa máis tarde, Salvatore. Pero traballar con Hernán (nunca traballei para el, sempre con el) era doado. Doado e divertido. El era divertido, intelixente, competente e de calidade. El non quería un cartel, quería algo máis; nunca lle preguntei si o acadara algunha vez. Gostábame traballar preto del. Tal foi, que durante unha boan tempada levárame o ordenador e os meus lapiceiros a unha pequena aula onde tamén se gardaba o piano da Contrabanda. Traballar dentro da Casa do mar axudábame a manter a perspectiva, o humor, a calidade, o amor e a intelixencia que o Míster precisaba. Satisfacerlle, satisfacerlles e satisfacerme.

Son chenchu e estades convidados á exposición que poderá verse entre os días 13 e 22 de maio de 2011 na antiga Oficina de Turismo, no Parque de San Francisco. A música das imaxes, imaxes para un músico conta coa colaboración da Asociación Amadores da Música.

Así están as miñas cousas e así as vou contando. Saúde e pátria.

Os carteis do meu corcho

2010-11-28T17:06:00.005+01:00

Alá polo verán do 2009 decidín recopilar parte dos traballos freelance que tiña polo PC, xa que me estaba a empezar medo os contínuos petes que me daba e non tiña ganas de perder todos estes traballos. Agora que o vexo faime un pouco de gracia esa montaxe e lémbrome dos problemas que me dera, xa que o montara en flash e a pouca memoria que tiña no PC facía que cada vez que embebia unha imaxe tiña que esperar uns cantos minutos. Cousas que agora non me ocorre co Mac.

Hai traballos para Telefónica, Banda Sinfónica Municipal de Ribadeo, Coral de Baio, Moondogs, IES Porta da Auga, Eva Moreda, Escola Municipal de Música de Ribadeo, Libro das Festas de Ribadeo, Xira de Santa Cruz, Zora Gabbara, Ajaspino, Quintos a 50 ct., Medio Gramo, Pedro&Cari, Farruco Graña, Big Band de Ribadeo e Hernán 'Míster' Naval.

Así están as cousas neste domingo que fai un cuto que escarabella o pelellu.

As monxas prantaron un pino

2010-09-13T16:55:00.004+02:00

Ando de vacacións e claro, tiña que actualizar o blog. A verdade é que agora paso máis tempo no FaceBook e no Twitter. Moito máis tempo. É máis cómodo o estilo de micro-blog que poñerte a escribir unha parrafada do meu estilo… e iso que ultimamente estou a debuxar un pouco máis do normal e podería ter actualizado isto con moitas máis entradas, pero é o que hai.

O título? Ah, si… o título. Boeno, as monxas, como todo o mundo sabe, tamén prantan pinos. Pero eiquí vou falar das miñas veciñas. As monxas que viven enclaustradas no convento de Santa Clara de Ribadeo. A min esta congregación sempre me fixo moita gracia; están sempre pechadas pero son as máis cotillas de todo o pobo. As imaxino a iso das 4 da tarde rezando o que teñan que rezar (por ti, por min e por tódolos comapñeiros…) e que unha delas rompa o silencio decindo: eeeeh, que vai empezar Sálvame Deluxe. Brrrr e aló van todas correndo ao sofá.

Pero boeno, ao allo. Este post tamén o podería titular: Mamá vs. Monxas, ou A pinona contraataca, ou Un pino chamado Wanda, … A historia comezou, como diría Gilberto Suárez: fai pouco tempo, como uns dez anos atrás; cando as monxas de Santa Clara prantaron un pino ao carón da nosa casa. Coma tódolos pinos, este creceu, e agora mide o mesmo ca nosa casa (uns 4 andares). Está prantado como a uns tres metros do muro que separa a nosa finca da das monxas e a parte máis frondosa queda xusto diante da nosa terraza e é onde temos a antena da TV. E é eiquí onde xurde o problema da miña nai coas monxas: Na tele agora vense as canles estatais (a 1ª, 2ª, ClanTv e Noticias 24h) e tamén Veo7 e Intereconomía… en fins, que para unha espectadora coa miña nai iso é nada. O que non acabo de entender é como agora coa TDT segue a ocorrer isto. Non debería ser terrestre?

Miña nai anda máis mosca ca dios e dime que o pino en cuestión quítalle mogollón de vista e que non pode ver a tele. Que me paga 100€ se salto o muro e talo o probe do pino. Pero eu estoulle collendo cariño ao pino de marras. Non sei se encadearme a el e todo. Case sempre os temas de conversa na comida eran as miñas resacas ou o pouco que ligo, pero agora non falamos doutra cousa que do santo pino. Pero por fin miña nai moveuse e atopou un par de artigos que danlle a razón e vailles obrigar as monxas a talar a árbore. E penso eu: non sería millor podalo un pouco para ter nós millor vista e que as monxiñas sigan a ier a súa intimidade e cambiar a antena de sitio?

Así están as cousas e as as fun escribindo namentres prantaba un pino dende o cuarto de baño.

Ajaspino de volta no país do queixo IV

2010-05-02T23:00:00.002+02:00

Sábado 1 de maio.

Hoxe eiquí non é festivo, xa tiveron festa dabondo ontes. De feito no seu día do traballo non é festivo. Polo que se ve traballan.

Ontes, día 30, foi o Día da Raiña (Koninginnedag). A verdade é que filipei un pouco coa xente que había e o caos ordeado. Tropecentasl mil persoas, maioritariamente con indumentaria laranxa, ocupándoo todo. Saltándose as suas estrictas normas de convivencia... normas de limpeza, orde e silencio. Ocupando os carrís bici, coche e cruzándose diante dos tranvías... en fins, que parecían españois.

Eu andiven pola mañá pola zona de Apollolaan e pola tardiña preto do Sarphatipark. Básicamente é como un rastro no que participa toda a cidade. Sacan os trastos vellos e a vende-los. Por exemplo nun mesmo posto Mariola mercou unha camiseta por dous euros (a paisana lle dixo que a ela lle valera 100 €) e eu merquei unha carallada para que Fer e Saúl a compartan na ofi. A madonna das tetas grandes por 5 €.

Noutro tenderete merquei unha pulseriña a unhas raparigas duns 8 anos que tamén facían pasteliños e creps... a verdade é que por esta zona o ambente era moi sanote, moi familiar e a choiva non parecía 'aguarlles' moito a festa.

Segundo ías subindo cara o centro o ambente ía cambiando a máis festa-golgorrio pero sen abandoar o rollo do rastro. Por eiquí, xa sen a compaña de Mariola, me puxen fino de birras, mojitos e caipirinhas. Así que a química fixo o seu e a iso das catro xa estaba medio pimplado.

Sobre as seis da tarde quedamos na Casa de Portugal a comer sardiñas (polo que se ve miña irmá vai tódolos anos) e a beber viño verde e birras... ala. Por aló ían aparecendo amigos de Cas e Mariola e eu dándolle ás sardiñas e ás cervexas.

A química volveu a facer acto de presencia no meu organismo e o que antes era medio peido acabpu por transformarse en peido enteiro (cousas das encimas).

Agora imos cara o leste, moi preto de Alemaña, a ver un parque nacional e un peazo museo que hai no medio. Pena que estea a chover. A paisaxe (visto dende a autopista) non é moi diferente a Galicia; as construcción si, pero son casas espalladas coas suas leiras, tranctores e demáis aperos. Iso si, esperábame ver máis vacas, pero polo momento triunfan as ovellas.

Nota: Cas me aclara o rollo. As ovellas están ceibes e as vacas pechadas. Ademáis coméntanme que probablemente o 90% dos queixos sexan de leite de vaca.

O sitio é alucinante. Un pobo protestante e ultra-conservador. Moi, moi , moi coidado; vese que invirten mogollón de tempo en arranxar todo e deixalo perfecto. As casas, todas, son de postal. Neste pobo, en Apeldoorn, foi onde o ano pasado un nacho algo cabreado intentou espetar o seu coche contra o autobús no que ía a raiña Beatrix. Moi guapo o pobo.

Así están as cousas e así as fun contando eu. Agora a durmir que mañá hai que coller o avión de volta. Imos morrer todos.

Ajaspino de volta no país do queixo III

2010-04-29T19:35:00.002+02:00

Xoves 29 de abril.

Estou encerrado no piso. Non podo sair. Mariola ou Cas pechou o piso e deixáronme unhas chaves raras de carallo e non dou amañado. Remato o pitillo e a ver se dou saido que hoxe fai unha mañá caralluda.

Por fin din saido, o meu me custou... ai, ai, aia, estes holandeses e as suas chaves raras.

Agora estou almorzando nun garito que teño ido con Cas varias veces. De feito, fai como un par de anos, roubáronlle a carteira eiquí. Joer como se puso. Pois nada, pedín un non sei que e non sei que máis. A ver que me traen. Hoxe estou aberto a todo. Agora a non facer nada e esperar a que chame Mariola pra ir á Amstel. Por certo, alguén pode avisar a Valiño; chegoume un sms de ING dicindo que estou en -18 €.

Mañá sospeito que andarei por esta zona e pasarei de meterme no meollo do centro. Esta zona é como moi familiar e tranquiliña. Pena de non ter cámara. Si me da o ponto (e me ingresan os cartos) igoal até merco unha cámara chula.

Nota: o nacho da Amstel métenos un paseo pola fábrica de coidado. Aquelo e longo de carallo. Primeiro ida e logo volta.

Son preto das seis da tarde. Fai un anaco volvimos da fábrica da Amstel e da Heineken (son a mesma fábrica). Só me convidaron a unha cañita, que cutres. E tiñan cervexa pra estar invitándome toda a vida... creo.

Acompañou a miña irmá o responsable en comunicación da fábrica. Todo en holandés, eu me enterei de pouco moi preto de nada, pero ainda así gustoume a peazo visita. É a fábrica (de cervexa) máis grande de toda Europa e tamén a máis grande das que ten Heineken. Dous tercios está adicada a producción da marca Heineken e o tercio restante á Amtel. Traballadores poucos vimos. Todo informatizado e robotizado a máis non poder.

Unha das máquinas que nos mostrou o nacho embotellaba unhas 160.000 birras por hora (tiñas varias). Eu acabo de facer unhas contas así polo alto... e contando que vou chegar aos 70 e bebendo dende que nacín, sáeme menos de 60.000.

E só me convidaron a unha. Increible.

Tamén explicáronnos os porcesos de fabricación, etc etc e bla bla bla (en holandés). Así, a bote pronto, as cousas que me solprenderon foi o comentado antes; a diferencia de fermentación que teñen entre as dúas marcas (a Heineken está fermentando en reposo 7 días e a Amstel 11... moita diferencia, non?). E logo a maquina que empaquetaba deceas de caixas e logo as metía nos camións.

Así están as cousas e así as fun apuntando eu. En galego.

Ajaspino de volta no país do queixo II

2010-04-28T21:27:00.002+02:00

Mércores 28 de abril.

Alvedro é sitio distinto. Sospeito que a xente que visita este blog xa coñece o aeroporto de A Coruña; o rollo é que só levo uns 10 minutos (o que me leva tomar o café) e xa me cambiaron a miña porta de embarque 3 veces. Xa ocuparon as tres que hai. Home, molestar non molesta. Só hai tres e ben xuntiñas que están.

Logo a outra coña deste micromachine é que sempre me atopo con xente coñecida. Hoxe en Celebritis: O fillo do enterrador de Ribadeooooo.... ai va, vaia chorrazo.

As azafatas, esas grandes descoñecedidas... para min. Vou describilas que estas son de agárrate; as pobres creo que teñen unha mala fama de medio fulanas dos pilotos... pero eu que lle vou facer. Aló van as catro:

A primeira: Señorita Rottenmeier, a mala de Heidi, vamos. Ten unha cara de monxa que non pode con ela. Ten pinta de ser a Miguel Martínez deste páxaro de ferro.

A segunda: Voulle chamar Srta. Equs. Ten cara de cebra. Entre os peazo piños que ten, o delgadiña e o que leva 'pintado' nos ollos como se fose a guerra, pois non sei... que me da mal rollo. Se nos pegamos un ostión, esta merecería morrer.

A terceira: esta, está claro que é a putona do pasaxe. Vai toda erguidiña ela e toda empitonada. Foi a que me servíu a cervexa cunha prepotencia que pra que. É mona, pero seguro que ten un rollo co piloto. Co piloto ou co nacho que descarga as maletas. Seguro.

A cuarta: Pola súa pinta de persoa normal voulle chamar María. A secas. Móvese de xeito natural. Se teños o ostión, esta, merecería vivir. A outra non.

Ala, xa estou nunha terraciña esperando a que me traian a comida... o que? pois non o sei. Polo que pon na carta eu pedín un "steaksandwinch plat geslagen ossen haas van de grill met tartaarsaus" e unha birra. Recoñecín o sandwich o grill e a salsa tártara. Malo será.

Malo foi... a carne está case cruda.

Fai un día tremendo. Sobre uns 20 grados. Caspar díxome que hoxe e mañá faría bo tempo e que empeoraría o venres, día da Raiña. Dame igoal, namentres poida comer "subanestruxen baixenempuxen" todo vai ben. Fai sol, así que todo diós está de terracitas cos seus cafetitos. As holandesas? coma sempre. Fermosas e grandes coma calabazas e con esa pel ran perfecta.

O plan desta mañá é o seguinte: perderme, atoparme e ir buscar a miña irmá Mariola e todo isto subido na bici de Cas.

Son preto das seis. O vento estase a levantar e estou perdido. Non pasa nada. Decidín facer unha paradiña técnica. Hoxe estiven ¡, pola tarde, en Nemo. Na terraza primeiro e logo no museo. No museo quedei con Roos. Unha paisana que curra como 'asesora de química' neste museo das ciencias. A historia é que supostamente sabías español, pero vai ser que tanto español como eu inglés- Así que imaxinade o percal, unha holandesa intantándome explicar o museo das ciencias en inglés... a min, en inglés? Pois ainda que pareza mentira (que si, Luis, que si) funme enterando de rollos. Unha pena isto de que non falen en galego.

Por hoxe estivo ben... como contacto. Cas acaba de chegar do entrenamento así que en breve cearemos. Agora estou na mini terraciña que ten Mariola no piso. Pitillín e vaso de viño. Coma dios.

Ajaspino de volta no país do queixo I

2010-04-27T21:16:00.005+02:00

Eiquí comeza o que será a miña próxima viaxe. Mañá marcho a onde sempre, a Amsterdam. Sospeito que esta vez as miñas andainas non farán moita gracia e non terei tantos seguidores como noutras. O da gracia é que desta volta gran parte do meu tempo xa mo ten organizado miña irmá Mariola e claro, ela non deixa as cousas ao chou como as deixo eu. De feito tenme preparado nestes cinco días visitas e viaxes. Aunque nos vos preocupedes, eu irei coa libretiña e apuntarei todo aquelo que se sae do normal.

Polo momento, e pra seguir coa costume dos post dos viaxes pondrei a continuación o que levo feito para a viaxe.

Son as nove e media. Acabo de chegar fai pouco da Tasca (bar que hai ao carón do chollo) e mañá me sae o avión as nove e media (polo menos non me teño que pegar o madrugón). Miñá irmá tenme preparado certas cousas para tódolos días que vou estar aló: que si visita a tal sitio, viaxe a tal outro, día da raiña, etc. Pois xa está, isto é o que levo feito. Nada máis.

O kit de supervivencia neste momento, e coma sempre, está así:

Levo unha maleta prestada pola miña irmá Gel. Sego sen saber onde carallo están as miñas maletas.

O macuto pra o portátil tamén é cortesia da miña irmá Gel. Pareceume entender que mo regalaba, se llo entendín mal creo que ten un serio problema de comunicación conmigo.

Non levo guía xa que a perdín na última viaxe, tamén de Gel.

Miña irmá Gel preferiu non deixarme a cámara de fotos nesta viaxe. Dixo algo así que igoal lla perdía. Eu? perder algo eu?

Iso si, levo un peazo iPod que non saca fotos, pero si videos.

Levo o meu último portátil. Meu, todo el. Espero non perdelo.

Desta volta non levo condóns da sorte. Vou ir en plan casto e puro.

Teño que mercarlle condóns ou mariconadas similares a Fer e a Saúl.

Creo que non vou levar xerseis... olvideime metelos nese rollo con auga que da voltas.

Agora mesmo teño tendidos como uns 20 calzoncillos co deshumificador a tope. Se a cousa pinta mal, xa me vexo co secador até as tantas da mañá.

Camisetas, pantalóns e calcetíns están na mesma situción cos calzoncillos. Agás un calcetín, que non sei onde está. Supoño que no rollo ese que da voltas.

Esta vez xa levo impreso os billetes... e non unha copia, se non vinte. Estaba a imprimir unhas cousas para o equipo dos Learning Fruit e logo mandei os billetes a imprimir. Cousas que pasan.

Ainda non cobrei, así que non levo cartos. Xa me vexo baixar do avión e decirlle ao meu cuñado Caspar: Olaaaaaa, que tal? deixasme 100 euros?

Ontes decateime que chegaba o luns por unha conversa con Mariola. Creo que o meu xefe ainda non o sabe.

Levarei cargadores a cascoporro, coma sempre.

Estiven a particar inglés estes dous últimos días con Luis e Yrma, aunque pola cara de Luis parece que non millorou moito... aunque Yrma se reía, así que os chistes os contaba ben.

Volvo a viaxar só, así que coma sempre perdereime unha e outra vez e acabrei en sitios estranos con xente estrana que me mira estrano e me piden que faga cousas 'xa non tan estranas'.

Ah, por primeira vez lle levo rollos a miña irmá: chourizos, pimentos e non me lembro de que máis.

Vou sen tabaco, claro... como non teño cartos para merca-lo eiquí me chantarán aló as de dios.

E penso que nada máis... que as cousas están máis ou menos así, e iso que só vou pra 5 días. Como vedes hai cousas que non cambian. Por certo, polo momento estou sen título pra esta viaxe. Non se me ocorre nada. Pensei en 'Kaas cop' que creo que ven sendo 'Cabeza queixo' que é como os alemáns chaman aos Holandeses, pero claro, eu non son alemán. Se algún das cinco persoas que visita isto se lle ocorre un título, que mo poña nun post e se non é moi ofensivo (cara a min ou cara os holandeses) o utilizarei nesta viaxe, que agora que me lembro: tampouco levo Pilot 0.8... merda, olvideime mercalo.

Así están as cousas e así as irei contando, polo momento vou tomarme unha cerveciña para supermineralizarme e supervitaminarme. Mañá comeza a festa.

As rodillas nas orellas

2010-04-07T21:03:00.003+02:00

Ai ai ai... como somos os homes, como somos... iso me pregunto eu: como somo os homes? será certo tanto topicazo? canto porcentaxe hai en realidade do que se supón de nós?

Sempre nos portamos tan mal e temos tan pouca memoria. Somos uns golfos e uns borrachos. Tirámonos peidos sen ningún tipo de pudor. Somos uns desagradecidos e nunca damos o brazo a torcer. Non somos limpos e venderíamos a calquera nai (menos a nosa, of course) por catro perras. Somos desorganizados e faltos de sentimentos. Non sabemos facer duas cousas á vez agás ver futbol e beber cervexa. Somos egoistas e non temos detalles coas nosas parellas. O romanticismo non vai con nós... e moito menos coas vosas nais. O noso e chegar e encher. Odiamos acompañarvos as compras pero logo somos uns compradores compulsivos de cacharradas. Como lle escoitei a un unha vez: o primeiro? con moito cariño. Pero logo? as rodillas nas orellas.

Pois non o teño claro. Vou ler o párrafo anterior a ver que puxen.

Pois non che sei.

Así están as cousas e así as escribín nun mail de Fw: Besos y abrazos

Ai mamaiña - Como suicidarse

2010-03-13T11:26:00.002+01:00

Novamente enfocamos o tema do suicidio, desta vez dende a persoal óptica do noso ex-colaborador Caimán-Barranquilla que desafortunadamente non chegou a firmar este traballo ao perecer inesperadamente cando comprobaba un dos métodos descritos nas seguintes páxinas. Non queremos facer proselitismo da causa que ten levado a tantos xenios a deixar de selo e a tantos infelices ao outo mundo; sinxelamente queremos que non fagades o ridículo e sobre todo que non vos saia moi caro.

Comezaremos co método das bofetadas é lento pero efectivo. Require unha forza de voluntade e tes tempo para pensártelo dúas veces.

Outro moi eficaz é o de asfixia por monóxido de carbono: o ideal é ter o teu propio garaxe e o teu coche pero pódestelo aforrar correndo detrás dun tubo de escape. Este sistema permite cruzar varias apostas ao baraxarse a posibilidade dun infarto debido ao esforzo.

Para rematar outro método, aunque iste resulte un pouco caro, pero é o máis fiable á larga, se o tabaco mata, pois nada, de vinte en vinte e non convides.

Así estaban as cousas e así as escribíamos moc+mec un vinteseis de xuño do 1999.

Ábrete a novas experiencias III

2010-03-08T19:58:00.002+01:00

Luns 8 de marzo.

Vai sendo hora de rematar a historia, non? Xa choveo o seu dende a II 'entrada'... choveu que até tivemos unha cicloxénese luguesa (apareceu o fin de semana, como os lugueses en Ribadeo). Ao final o rollo non foi para tanto. Pero comento un pouco a xogada.

Como vexo que algún non se enterou, o repito: ao final non foi unha entrada polo ojete (colonoscopia) foi unha entrada en plan "Garganta profunda" (engoscopia). Un rollo bastante incómodo, todo hai que decilo. E unha proba un pouco vergonzosa; non tanto como a colonoscopia, pero ten o seu. Non paras de babearte e deixar todo perdido. Moi vergonzosa incluso para un tipejo coma min.

A proba ma fixeron un venres pola mañá. Tiña que levar un acompañante por se saía medio perxudicado da anestesia, e eiquí entra miña nai: Lolita de Pinón.

Fai tempo puxen unha entrada da miña nai... ela é unha muller de recursos, como tódalas nais vamos, aunque algunhas veces non as pensa. A quero moito, pero algunhas veces sácame de quicio. Pois non vai ela e vense o mesmo venres pola mañá pra quedar conmigo no hospital. Si, quedamos no hospital. Pero ela foise a un e eu a outro. En Ribadeo como só temos un é doado quedar... pero eiquí hainos a cascoporro, e encima temáticos. Todos quedan pretos un dos outros, pero hai que saber onde están e eu, grazas a dios, non os visito como pra saber onde están.

Collo un taxi a iso das 9.20h. e voume ao oncolóxico (miña nai levaba aló dende as 8.00h. ou por ahi). Bicos, saúdos, que tal estás, imos tirando, bla bla bla. A cita a tiña no Juan Canalejo ás 10.20h.

-Má - eu non lle chamo mamá, dígolle má... que hai confianza - sabes ir dende eiquí ao Juan Canalejo?

- Non sabes ti?

- Non, nin idea... sei que anda por eiquí, pero nin idea.

- Boeno, non pasa nada que me dixeron que é baixando por ahí e logo á dereita e tal.

- Hmmmm... seguro má?

- Non sexas pesao, que si - eu son moi pesado, xa o sabedes.

- Mira má que eu non sei chegar, e eiquí como nos equivoquemos o mesmo tiramos cara Perillo.

Subimos ao coche, fai tropecentas manobras para sair do aparcadoiro e xa estamos no cruce pra sair.

- É pra esquerda ou pra dereita?

Merda, comezamos ben... son, polo menos, as 9.40h. Saímos... non sei se pra dereita ou cara a esquerda pero estamos diante da Casa do Mar (ou sexa, a tomar polo cú). Tira cara arriba, tira cara abaixo. Miña irmá Mara chama que te chama polo teléfono... nunca chama e hoxe vai batir un récord. Non contesto, estou intentando decirlle a miña nai que se poña no carril da esquerda. Esuqerda má. Esquedar má. Esquerda coño. Que si son un pesao, que non lle grite. Que ela non coñece A Coruña. Nin eu má, nin eu.

Piruli - piruli - piruli... que pesadita a Mariña co teléfono, ostias. Se non lle contesto será por algo, non? Que colla o teléfono e que lle indique. Que non má, que non... que son un tio, non sei facer dúas cousas á vez.

10.20h. Dígolle que pare. Estamos preto das Pajaritas. Collo un taxi e lle digo que nos vai seguir miña nai, que non sabemos chegar até o hospital.

- A que parte? abaixo, arriba, no medio?

- E eu que sei, por iso pillo un taxi... polo que cobrades ben poderíades saber onde está a entrada das colonoscopias, non? - Non o dixen pero o pensei.

Estamos ao lado. Nin 3 minutos. Aparcamos a tomar polo cú... case tan preto de onde collimos o taxi. Manda truco. Miña nai coxa. Eu tirando dela. Ela que non. Eu que non podo con ela. Por fin chegamos... non está mal, son as 10.40h. Creo que batimos un récord.

Estamos nunha pequena sala de espera. Hai xente que non ten moi boa cara. Ninguén ten boa cara. Non sei distinguir os acompañantes dos pacientes e iso creo que non é bo. Chámanme e me levan a unha especie de sala 'preparatoria' onde van deixando alí tamén os que veñen de facer as probas. Teño a tres pasianos maiores diante miña tumbados nas camillas. Un leva un peido que nin diós. Fala só e xoga coas mans no aire como se estivese a ver dragóns con plumas. Jo, vaia peido... empézome a alegrar. Chega un enfermeiro todo chulesco. Engominado como Marichalar e movéndose coma un pavo real e de súpeto... zas! mételle un ostión a un paisano maior (dos que están tumbados) en toda la jeta.

- Fulano... que? desperta? veña, veña

Zas!

- Non se me durma, eh! Ale, ale... esperte.

Zas!

Mi madriña, vaia ostias que lle está a meter. A paisana que teño ao meo lado e eu quedamos filipando. Eu penso: buah neeeeno, como me solte a min unha desas e estea xa medio desperto lla devolvo co puño pechado.

- David?

Zzzzzzzzzzzz

- David?

Zzzzzzzzzzz

- Eres ti David?

- Eins? César... son César. Non me chames David que non me entero.

- Ala, veña, pra dentro.

Ala vou eu, máis feliz ca diós. Pensando na anestesia e un pouco preocupado polas futuras ostias que ía recibir. Entro nunha sala cunha camilla no centro e tres monitores por alí colgando. Tres enfermeiras me atenden como se fosen a miña nai. Ala nenín, túmbate. Tranquilo... non te poñas nervioso. Ollo, todo isto as tias acariciándome o pelo unha, outra acariciándome a espalada outra axudándome a tumbarme e todo. E a doutora cun peazo tubo camiñando cara min. Parecía boa persoa, pero nese momento lembreime de Nosferatu. Moi ben. A verdade é que me trataron coma un rei. Pena foi que me meteran o puto tubo até as entrañas que se non quedaba aló todo o día.

Primeiro che explican o que che van facer. Todo mentira... o pintan moi ben, pero para nada. Logo colleron un sprai e me rociaron a gorxa cun rollo que sabía a raios. Ahí comecei a babexar. Danche unha boquilla que tes que estar mordendo, e polo medio métenche un tubo negro que non para de largar aire cunha bombilla. O malo é cando iso chega á altura da noz.

-Traga agora, traga agora.

-Arrrrrgggg.

Babeas e babeas. Vergonzoso.

- Tranquilo nenín, é normal.

-Arrrrgggg.

- Intenta respirar tranquilo, non te poñas nervioso. Non penses nisto e intenta non tocar coa lingua no tubo.

Ala... vou e toco coa lingua no tubo. Unha sensación mala de carallo. E de súpeto sóltolle un peazo erupto de concurso. A doutora coma se nada. Que gran muller. Unha profisional.

- Ah, pois parece que tiveches unha úlcera de campionato.

- Arrrrggg?

- Xa está case cicatrizada, pero debeuche doer o seu.

- Arg, Arg.

- Imos facer agora unha biopsia, ti tranquilo. Intenta non tocar o tubo coa lingua.

- Arrrrrrggg - merda outra vez, para que cho dicen.

- Así, así... ala xa está. Xa rematamos.

- Arrrrrrgggg.

Danche uns clinex, te limpias e ala, pra casa. Sen drogas nin nada? Dame unha receita dunhas piruliñas pra ir cicatrizando a úlcera.

Despois dunhas horas, xa no piso, comezo a comer algo e parece que tutto benne. Miña nai decide marchar o sábado ao medio día visto que o seu fillo (eu) está como unha rosa. Non era pra tanto. En canto marcha, vou correndo pra o piso e me poño o disfraz do 'Paleto enmascarado' e saio pitando pra a Laconada de Fynet... ou o que queda dela. Hai moita menos xente ca outros anos, pero dame igoal... teño unhas ganas de collerme un peido que nin diós. E así foi. Agarreime unha de campionato que nin sei como cheguei ao meu piso.

O domingo pola mañá érgome medio resacoso e me tomo a pirula. O meu deus que me pasa... Cago pis. Non paro de cagar pis. Grazas a diós que teño o portátil e podo estar navegando dende a taza. Chega a noite e me tomo a seguinte pirula. Mi ma-dri-ña, vaia xeito de cagar pis. Parecía un aspersor dun xardín. Collía un zume de laranxa, dáballe un trago e en menos de 10 minutos o veía sair polo cú. Se fose Tamariz sería un truco alucinante. O martes volvo ao Juan Canalejo en taxi. Acojonado de deixarlle todo feito un cristo ao pobre taxista. Non pasou nada. Vaciei todo xusto antes de collelo e xusto cando cheguei outra vez.

Téñenme aló esperando como un par de horas. Un par de horas é igoal a tres trucos de maxía do meu cú. Sae a doutora e dime que é normal. Tócate o nabo, como vai ser normal mexar polo cú tres días seguidos? Que probablemente sexan polas piruliñas esas pero que teño que seguir tomándoas, en vez de duas ao día, unha. As vai tomar tu puta madre!

Pois así foi. Agora estou como unha rosa. Aldelgacei un quilo polo menos neses tres días, pero xa volvín coller o meu peso de adonis. A miña tripa xa volve ter esa forma tomatera que tanto me custou moldear.

Así están as cousas e así a fun mexando eu. Sinto pola tardanza desta entrada, pero non estaba seguro de querer compartir esta gratificante experiencia. Ollo, a recomendo... pero coidado coas pirulas.

Ábrete a novas experiencias II

2010-01-31T20:37:00.003+01:00

Mércores 27 de xaneiro.

Ao final non foi pra tanto e ao final vai ser unha muller a que me faga a carallada; aunque sego sen ver posibilidades dun romance con anal-sexicos.

Polo que se ve, escoitar escoitei ben: colonoscopia e anestesia, pero non vai ser tal... máis ben é unha endoscopia con sedación. Dorgas gratis dun camello profisional. Alégrome por min e pola persoa que teña que ver de preto o meu peludo cú.

Aunque agora temén me estiven informando por ahí sobre as endoscopias... uns din que é unha carallada, que dúas horas despois xa podo andar de farra e outros din que incluso é máis jodido que a colonospia. Máis jodido? Non mo creo, pero boeno, haberá que espera pra opinar.

O pior de todo é que o día que me fan a proba é un día antes da Laconada de Fynet, e iso me jode un carallo, xa que supostamente non vou poder ir, pois teño que estar entre unhas 24 e 48 sin dixerir alimentos pesados nin alcohol... e claro, unha laconada é unha laconada.

Ao final miña nai enterouse, a saber por quen (xa que ela non visita isto), e quere estar presente nesta inspección... en parte alégrome moito de que veña, así pode facer unha desas mega-limpezas do meu piso. Teño pensado non recoller o piso até o día da proba. Non por cochería, se non pra que estea ocupada e tal... xa sabedes, as nais se non fan algo rebentan.

E nada máis, agora só me queda a terceira e última entrada na que contarei que tal vai o rollo este da endoscopia, a sedación, o non posible affair coa doutora e a recuperación.

Así están as cousas e así as vou escribindo eu no baño da ofi que non teño nin un minuto pra desconectar.

Ábrete a novas experiencias I

2010-01-27T22:31:00.006+01:00

Martes 26 de xaneiro.

Isto leva parado xa un tempo e pode que a última entrada non fose moi optimista. O sei e o sinto... ás veces cando as cousas non saen ben póñome así, perdo o meu optimismo innato (do que non teño... ou sio creo).

Esta vai ser a primeira de varias entradas. Nunca millor dito. Non sei cantas vou ter, pero vos aseguro que vou ter unha entrada que fará historia e deixará unha boa pegada; alo menos en min.

Intentarei reflexar máis ou menos esta nova andaina... neste escuro mundo... esta viaxe ao meu interior. Coñecereime máis e incluso pode que millor. Esta viaxe interior que intentei comezar alá polo 2006 na compaña de Cris, está preto da súa fin. Espero que isto non se "prolongue" de máis. Vexo o final. Máis ben o imaxino. Non me agrada, pero sei que é preciso facelo. Levo anos esperando e, chegou o momento.

Hoxe sinxelamente estou onde tiña que estar. Onde se me citou. Miro cara atrás e o que antes era unha coña e motivo de mofa agora non me fai nin puñetera gracia. Pero a vid é así: unhas veces das e outras veces che dan. Pero ollo, eu nunca din o que eu vou recibir. Tampouco mo pediron.

Como dixen antes, isto ven dende o 2006 ou por ahí, pero... fai unha semana recibín esa chamada:
- César David lópez Martínez?
- Si, son eu... o mesmiño.
- Mire, chamamos do Juan Canalejo. Tiña vostede unha cita solicitada dende setembro do 2006.
- Eh!
- Quere manter a súa cita?
- Hmmm... si, pero de que era?
- Tiña vostede unha consulta para facerlle unha @%$#copia.
- Ah! vale. Cando teño que ir?
- Quere mantela?
- Si, si... cando teño que ir?
- O martes tal e tumba e dalle en tal planta e terá cita co seu médico e co anestesista.
- Anestesista? Pero que me van facer?
- Unha colonoscopia.
- Unha queee?
- Unha colonoscopia.
pausa
- Iso é cando che meten un rollo polo cú, non?
- Si. Basicamente, si.
pausa
- Hmmm. Boeno. Pois si, manteño a cita (nin puta gracia me fai que me anden a argallar dentro).

Pois así foi. Non esaxero. Tampouco teño moi claro se lle entendín ben o do anestesista. Creo que dixo iso. En media hora enterareime. Estes días estívenlle a preguntar a coñecidos que tamén foron interiorizados e a ningún lle puxeron anestesia. Por iso desconfío. Aunque sei de xente interiorizada que goza con isto. En serio, o vin en pleículas. Lucía LaPiedra, por exemplo.

Xa queda menos. Agora estou intentando en lembrar frases molongas pra decrille ao bicho que me vai encular:
- Nin un bico?
- Home... primeiro tomaremos algo, non?
- Estudias ou traballas?
- Cando rematemos... podo quedar a durmir ou teño que marchar?

Pro hai unha na que realmente penso e non creo que me atreve a decirllo... máis que nada pola situación de inferioridade, que se non...
- Oes... ti disfrutas con isto?

No curre xa o saben uns cantos. De feito Luis animoume a publicar esta viaxe de autocoñecemento. Luis ten moi boas ideas... sobre todo cando o que se xoga non é o seu cú.

Teño o nº 59. Van polo 49. Isto que significa?
a) Na tasca come máis xente do que eu pensaba.
b) A dieta do Cantábrico che pode joder o estómago.
c) As autoridades sanitarias advirten que o ilirning pode provocar enculadas.
d) Á xente lle mola que lle deixen o ojete coma un bebedeiro de patos.
e) Beber cervexa a granel non é tan bo como eu pensaba.

Entro en breve á consulta. Será certo o do anestesista? Se a persoa que indague en min é unha tía... que probabilidades teño de ter un rollo con ela?

Xa volo irei contando.

Así están as cousas e así as vou contando.

Nota: Pra entrar na consulta tes que coller un ticket, como nas carnicerías. Que mal rollo!

Fw: por si che serve de consuelo‏

2009-11-17T00:17:00.010+01:00

Creo que sempre érgome de bo humor. É moi difícil que salte da cama de mal humor. Moi moi difícil. Se estou de mal humor espero. Miña nai ensinoume moitas cousas e creo que quedei co seu bo humor... para que perdelo?. Teño a sensación que os primeiros minutos do día van decidir como me debo comportar no resto do día, así que teño asumido que me teño que erguer de bo humor. Dende fai moitos anos sigo a mesma rutina. Se me levanto co ojete do cú torcido poño a canción de Serrat "Hoy puede ser un gran día". Mano de santo, todo solucionado.

Hoxe e a semana pasada pudo ser un gran día. Pese a todo (pesie a todo deseñamos, dirían Les Luthiers).

As 7.15 erguome mal. Case sempre doume coa deda meñique nunha das esquinas da cama... case sempre. Joer, non aprendo. Desnúdome e vou correndo pra a ducha que fai un frío de carallo e logo sécome co secador. Na ducha paso minutos e minutos debaixo da auga fervendo. Intento que caiga xusto perpendicular no centro da cachola pra non escoitar nada. Pero nada. Tan so o rumor do auga discurrindo polo meu pelo, polas miñas 'forellas', polo meu nariz, polos meus ollos. Dame a sensación que o pelo crece, crece e crece... e pesa e pesa e peeeeesa. Así olvido todo e tamén a dor do pe. Así fago que o día empece con bo humor. Ah, si, sécome co secador... manías raras que ten un.

Case sempre chego xustiño e non vai ser por almorzar, non almorzo. Nunca. O café góstame de bar e a poder ser con cheiro de xornal quente, coas páxinas pares pegadas as impares... cantas máis páxinas pegadas millor. Iso significa que son o primeiro en desvirxinar ese xornal.

Por desgraza o coche que me leva fala de traballo. Antes ía noutro, nun Opel, e sempre protestaba porque a B.S.O. sempre era Metallica. Nunca debín protestar por aquilo.

Agora xa cheguei ao traballo. Fai anos gritaba: "bon giorno per tutti per la matina". Agora so saúdo a uns cantos e case os contos cos dedos da man dun afiador manco afgano con moi mala sorte. O saúdo italiano creo que o fago tal cual dende o 97 cando estudiaba en Ourense. Que tempos!

- Lapsus de 10 horas mínimo -Non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo - Lapsus de 10 horas mínimo -

Chega unha hora na que empezo a estar tranquilo. Isto pode ser que ocurra as 17.00 ou as 21.00 h. a verdade é que nunca son moi consciente da hora que é. Todo depende de Ezequiel. Miro cara as cinco da tarde (como dirían os pilotos de combate) e se vexo a Eze todo está ben... todo está ben ou demasiado mal, pero ainda así estar traballando ao carón del significa algo: o que sexa vai sair cara adiante. Se a cousa pinta mal non é Eze só... é Eze e todo o batallón completo. El conseguíu equipo. Está claro que eu non. Culpa miña me dixeron uns. Deixáronche só díxome un do batallón (este non conta que é amigo meu).

Volvemos pra casa. Por Alfonso Molina case non hai coches... e se os hai teñen sereas, incluso cadáveres dentro. É tarde... algunhas veces até escoitamos o programa "Hablar por hablar". Hai xente que está pior ca nós. Chove na Habana.

Eze deixame a poucos metros do portal da miña casa... e pase o que pasase sempre lle digo o mesmo: mañá máis e millor.

Chego ao quinto con ascensor. Non teño pan. Non teño iogures. Non teño zumo. Non teño pasta. Non teño embutidos. Non teño conservas. Non teño nada de nada. De feito non teño nin sono. Esoulle a dar voltas a unha carallada que xusto me dixo Eze antes de sair, antes do meu último bostezo dentro da ofi. Estoulle dando voltas e até o momento non lle vexo solución.

Voume deitar que xa é tarde pero namentres penso: algún día, algún día que teña vida enviareilles un mail aos meus irmáns.

Así están as cousas e namentres escribo isto chamo por teléfono e alguén contesta cun sms: agora vou pra cama. mañá te chamo. bicos. Eu, coma o Míster, tamén vou canso de todo menos da música (xa teño epitafio).

Miña nai é unha astróloga africana

2009-11-01T20:17:00.005+01:00

Fai meses, xa fai un bo carrao deles cando empezou isto da crise, atopei na rúa un papeliño de publicidade dun astrólogo africano. O collín pra ter algo que ler namentres baixaba cara a estación de autobuses. Empecei a lelo moi desinteresadamente. Pero moito, moito... O primeiro párrafo resultábame algo familiar e volvín a lelo. Pero... a quen me lembre este párrafo? Nada, non caía, pero facía un xesto como o de botar a cabeza cara atrás como se algo común che resultase coñecido... familiar. Joer se me soaba a algo familiar: era unha descripción da miña nai. Así que decidín gardar o papeliño no peto da cazadora, sabía que tarde ou cedo o ía a utilizar e publicalo eiquí.

Vou transcribir o que no papel sae, e os que coñecen a miña nai a verán tal cual reflexada. E se non a ven, verán a súa, ou a súa avoa ou quen sabe... igoal até o seu antigo director de banda. Por suposto non vou poñer o nome do astrólogo nin o teléfono.

Profesora Lolita de Pinón · Astróloga africana
Con coñecemento científico e poderes, axuda a resolver problemas difíciles ou graves en 5 días, con eficacía e garantía (cun par de ostias ben dadas todo arranxado en 5 minutos). Especialista en tódolos problemas tales como: amor, negocios, saúde, fracasos, depresión, xustiza, envexa, protección instantánea e impotencia sexual (boeno, boeno... todo non), visible contra o mal vicios de drogas, alcohol (isto nunca conseguíu arranxalo), tabaco, mal de ollo, etc... Le a sorte, ofrece previsións da vida (lémbrome cando me decía: vas caer). Se quere ter unha nova vida con seguridade e poñendo fin a todo o que lle preocupa contacte coa PROFESORA LOLITA DE PINÓN. Tódolos casos mencioados anteriormente. Chamexa ao número que pode trocar a súa vida. 982 000 000.

Nota sobre a ilsutración: miña nai ten pegado no espello da súa habitación unha ilustración moi similar a esta. Esa si que é a miña nai.

Así están as cousas neste día gris e así as vou contando eu coa axuda da miña nai (sempre con ela).

A viaxe da Osa Maior XI

2009-09-28T12:19:00.002+02:00

Venres 25 de setembro

Carta aberta de Fer a Norman Foster

Dear Normancito,
como me han dicho que habías hecho una chapuza en el Reichstag pues hice acto de presencia para ver de que se trataba.
Tras 40 minutos de espera muy amablemente los señores de la entrada me han dejado entrar. Se rumorea que para subir hay ascensor, pero que para bajar no hay escaleras mecánicas.
Espero que al recibo de esta misiva, tu y toda tu familia esteis bien, pero soluciona el problema aquí existente.
Muy atentamente, tu amigo Amador Fernández.
P.D. Esto es una ecatombe.

Así me ía dictanto Fer a carta a Norman Foster na cola de subida pra ver o Reichstag e así a fun escribindo eu. Tal cual... Pascual. Tot ziens mij vrienden.

A viaxe da Osa Maior X

2009-09-28T12:08:00.002+02:00

Xoves 24 de setembro - Capítulo 2

Granuxa de medio pelo
Namentres me tomo unha birriña na terraza de Circus con Fer, un gabacho estalle a contar un rollo a unha española infumable, aunque ainda así Fer máis eu estamos vendo que vai ter rollo.

Máis ou menos lle conta isto (léase con acento francés):
Viña eu do Brasil con 2 quilos de marihuana camiño de Milán pra vencerllo a uns americanos (¿¿??). Fixen escala en Perpignan (¿¿escala en Perpignan??) e me para a pilicia cun buldog inmenso (fai xesto de marcar até a altura da cintura) e lle espeta a española:
- Pero os buldogs son pequenos, non?
- Ah, pero a policia francesa os teñen especiales e son grandes

Jojojo... que pavo, ao final a historia remata dicindo que a poli lle deixa marchar pero que ten que devolver a maría en Brasil. Jojojo... e a tipa traga con todo. Manda carallo!

Así estaban as cousas na nosa última noite en Berlín e así as fun escoitando eu... historias pra non durmir. Espero que a tipa esta llo tragara todo todo, por fata. Tot ziens mij vrienden.

A viaxe da Osa Maior IX

2009-09-25T11:27:00.003+02:00

Xoves 24 de setembro

Hoxe erguemonos cunha resaca de carallo, os catro. Quen mais e quen menos bebimos como cazurros. Ninguen se lembra moi ben de a que hora chegou. Fumos aparecendo na habita dun en un. O ultimo Saul que foi quen pechou o bar pola noite. Ontes houbo karaoke no pub do hotel e estivemos primeiro pimplando na terrza e logo abaixo, no karaoke. Empezamos coas birras de medio litro, pero axinha apareceron as kaipirinhas e os tequilas, aunch! Festa rachada xunto a tres arxentinos que conhecimos eiqui e cos que quedabamos amiudo. Un deles, Manu. con parentes en Mondonhedo. Manda carallo na Habana.

Hoxe Raul e eu madrugamos e fumos ver dous museos. Pola manha visitar o museo que hai embaixo ao monumento adicado aos xudeos asasinados en Europa e xa pola tarde ao museo de arte contemporaneo.

No primeiro museo a min se me puxo o pelexo como escarpias escoitando as cartas, diarios e entrevistas a alguns xudeos levados aos campos de concentracion ou xudeos dos ghettos. O museo e moi moi guapo. Todo iluminado con moi pouca luz e varias salas moi escuras onde os paneis iluminados por detras son as unicas fontes de luz.

Na penultima sala proxentan nas catro paredes negras os nomes dos xudeos asasinados e pequenas notas biograficas.

Nota: a leitura seguida dos nomes e biografias na sala da "recopilacion de indicios" duraria aproximadamente: seis anos, sete meses e vintesete dias... e ainda seguen a recopilar mais datos.

Recomendo a visita a este museo e por suposto pasear entre os bloques da parte superior que Einsenman desenhou.

O museo de arte contemporaneo esta moi ben. Moi boas instalacions e ao igoal que o anterior a entrada e de balde. Se queres visitar a exposicion itinerante ahi xa tinhamos que pagar 8 euros.

Como dixen, as instalacions estan moi ben e as obras son moi boas... o millor? as visitantes. Peazo tias que vimos alo.

Logo pra rematar a tarde volvimos ao hotel e quedar na terracinha tomando unhas cervecinhas. Hoxe e a nosa ultima noite en Berlin. Vaia putadon, isto remata. Manha deixaremos o hotel pola manha e xa pola tarde tiraremos cara a Frankfurt e durmiremos tirados polo aeroporto ate coller o avion a Santiago a iso das 6.00h da manha. Vai ser un palizon da ostia, pero mereceu a pena, vaia se mereceu a pena.

A viaxe da Osa Maior VIII

2009-09-22T19:59:00.004+02:00

Martes 22 de setembro

Tenho isto un pouco abandonado. Normal, coa perda do mac non me animaba moito a escribir. Pero intentarei facer un resume rapido dos dous ultimos dias.

Final do sabado
Despois de sair do pub "La fontaine" marchei pra o pub "Saline" no que tinhan unha jamsession. De ahi, preto das doce da noite intentei chegar aomeu hotel cun peido descomunal e me atopo sen buscalo co hotel de Cesar. Probo sorte e alo estaba currando. Atiborrame de augas e comida pra que se me pase o peido. Saimos e quedamos con estes tres pra ir por unha zona de coctails. Tremendos garitos, pero sen decatarme volvo a beber e marcho pra casa preto das 4.00 da manha. Non sei como chego.Eiqui, nesta noite, Fer ten moito que contar.

Domingo
O tomamos relaxado, paseos por parques, tumbarnos por ahi polos parques e aprobeitar o dia e facer tempo pra coller oavion. Ainda asi rimonos comentando o de Fer.

Pola noite, xa en Berlin, no bus do aeroporto perdo (esquezo,mais ben) a mochila co portatil, guias de Amsterdam (o sinto Gel) e de Berlin.Un DVD que merquei dun tipo moi gracioso que atopamos en Copenhague, o cargador do mobil, planos, etc... e por suposto o portatil. A dia de hoxe ainda non tenho contestacion de obxetos perdidos.

O albergue onde estamos, hotel Circus, e unha gozada. Un albergue novo,moderno e de xente de todo tipo: maiores, pequenos, familias, turistas solitiarios, excursions, familias e pandillas. Nos estamos nunha habitacion de 7 camas. Sempre chea a nosa habitacion. Compartimos banhos cunhas 10 habitacions mais pero a limpeya e total. Absolutamente toooodo limpo. Nada de ruido... en fins, unha gozada.

Quedade con isto se ides en plan barato a Berlin:
Hotel Circus
15€ noite
Aduas paradas en metro de Alexander Platz
Almorzo 5€ (cafe+buffe)
1€ media hora de internet
Alugan eles mesmos bicis
Por 5 € gravanche un DVD das fotos da camara
En fins, de pinga. Logo no sotano un bar moi cuco. O amebente me encanta. Como todo Berlin.

Luns
De entrada tinhamos pensado tomalo un pouco de relax. Durmir ate tarde e dar como moito unha voltinha por Alexander Pltz. Pero non foi asi.

Decidimos ir ate a Porta de Branderbrgo, Reichstag e baixar ate Postdamer Pltz. facendo unha boa parada e intento de visitar o monumento aos mortos xudeosna guerra (o bosque de monolitos que xa comentara na minha viaxe anterior). De Postdamer ao checkpoint Charlie que na viaxe anterior non visitara e que tampouco recomendo moito. Un puto circo no medio da rua.

Dende alo decidimos tirar cara a unha zona menos turistuca para xantar e fumos cara a Kreuzberg. Kreuzberg e unha zona moi tranquilacon pequenos parques (seos comparamos coas zonas axardinadas do Mitte, Postdam ou Friedrichshain). Catro hot-dogs e catro birras de medio litro: 11€ e pouco.

E dende Oranienstrasse fumos percorrendo a guia do muro de Berlin ate Stralauer Platz. O que seguimos realmente son adoquins. Realmente non hai muro, senon que percorrimos unha marca que sinalaba onde esta o muro. E asi comparar (non moi claramente) a cara oriental coa occidental.

Mais ou menos en Rummelsburger Platz, a poucos metros de onde se atopa o tramo mais longo do muro en pe, atopamos unha zona okupa,o Yaam, ao pe do rio Spree. Moi moi traqui,algo caro (comparado co resto) pero moi tranqui, bo rollete e rematamos a tarde ahi tirados e fumando deses pitillos. Dende ahi fun buscar a Santi (antigo companheiro da Banda) e xunto con el fumos cear a un Thailandes tirao de prezo preto do noso hotel. Cinco pratos riquisimos de polo con arroz,8 cervexas de medio litro e 1 refresco saiu, se malnon me lembro,por uns 30 e pico euros.Comparado con Copenhague todo un chollo.

Eiqui Santi comentounos a posibilidade de achegarnos ate o garito de jazz ou probar coa opera que custa uns 15€.

Nota:
Cando collimos o tren para ir caminho a Porta de Branderburgo o tren foise en direccion contraria. Baixamos e collimos o contrario montandonos noutro tren. Volvemos montar noutro e volvemos ir a onde antes. Volvemos baixar e coller outro. Cambiamos de anden,de via, de tooodo... e volvemos acabar no mesmo sitio outra vez mais. Custounos o noso, pero ao sexto intento conseguimos ir na direccion que queriamos.

Agora, sobre hoxe martes, como me apetecia andar aao meu rolloe pararme e ver o que me petedecidin ir sair eu so. Fer, Raule Saul quedaban nunha lavanderia facendo a colada.

A Ferlle apetecia ir a illa dos museos (en Mitte) e como na semana St. xa mos zampara todos preferin ir mais ou menos pola mesma zona pero a sitios que me quedaban por visitar e adiquei o que quedaba de manha ate as catro da tarde a visitar a Catedral de Berlin. O edificio molongo que hai na entrada do Altes Museum e que na anterior viaxe non tinha moi claro o que era.

A entrada normal creo que eran uns 3€,pero eu collin a audio guia e saiu por 8€. Merece a pena se vas ter tempo, se non aconsello a de 3€ e via.

A catedral de caracter renacentista foi construida baixo o emperador Guillermo II e data do 1750 aunque en 1975 comezou a reconstruccion debido aos bombardeos do 44. De entrada parece bastante pequena (pode que non chegue nin a un tercio da de Santiago) pero logo entre salas,criptas e terraza e longa de carallo.

A min dame o rollo de moi presuntuoso (esperabame algo mais austero por ser unha igrexa protestane) con tanto marmore vermello e negro e tanta voluta dourada pero a verdade e que e acojonante. a sala do altar, coas suas vidrieras duns 10 mettros de alto e o organo de 1904 con 7.269 tubos (113) rexistros) volven corrovorar do que penso de Berlin: GRANDE. Non se andan con mariconadas, todo hai que decilo.

Nota: subin a cupula (uns 50 metros - 267 escalons) e acojoneime. Eu tenho mogollon de vertigo e o pasei tirando a mal e estiven arriba pouco tempo, pero se ides a catedral, subide.

Ademais na catedral tes acceso a cripta ou ao mausoleo dos Hohenzollen onde hai unha cantidade (suponho que uns 40-50) de feretros e sarcofagos dos seculos XVI-XX. 400 anos de mortos da dinastia prusiana. A verdade e que da a sensacion dun plato dunha peli de Dracula e que en breve vanse abrir as tapas e sair penha parecida a Michael Jackson.

Agora deben ser preto das 5.00h. Non o sei que jodin o mobil. Como perdin o cargador intentei cargar a bataria co cargador da bataria do mobil da camara e dame que jodin a bataria. Estou
baixo unha sombrilla protexendome do solete na terraza do Pergamoum musseum. Esperaba ver a estes por eiqui pero vai ser que non.

Agora irei buscar o palacio da opera e mirar de mercar unha entrada. Seguirei mais adiante.

Pois a verdade e que o palacio da opera esta en Under Der liden,xusto en frente dunha universidade. Moi cerquinha dos museos doMitte. Pero a entrada valia 56 €, ou sexa, totalmente fora do meu presuposto. Dende ali volvin sobre os meus pasos ate Alexander Pltz. pra ir ao hotel e cargar a camara que a tinha seca e polo caminho atopeime a este grupo moi molongo.

Nota: nos xardins de Alex. Pltz. habia unha manifa bastante concurrida. Decidin meterme no meollo a ver que tal. Chea de berlinesas a manifa. Moitas berlinesas. Creo que demasiadas berlinesas. Hmmm....pero si todo son tias. Dame algo que estou nunha manifa feminista e a minha cara de saido eiqui non pinta moi ben. Millor ponher pes en polvorosa.

Creo que agora son preto das 10.00h. Estes quedan durmindo no hotel e eu fixen unha paradinha tecnica nun restaurante brasileiro,en honor a Flavio e voume zampar un "frango ao passarinho"... que digo eu que e "polo ao paxarinho"? pero si o polo xa e un paxarinho!! que raros son estes brasileiros. O garito chamase "Botequim Carioca" e ten un ambente moi familiar e penso que o 100% dos comensais son alemans.

Despois de comerme o polo ao allo (era iso) cheguei a Zosch, Bar raro. Realmente fan jamsession. A ver, na meirande parte dos sitios de jams os que tocan son vellos conhecidos. Eiqui notase que non. Por que? preguntanse, presentanse... falan un anaco. Amosan pequenas partituras e logo tocan.

Atopar o sitio custoume o meu pero perdinmetanto que atopei rollos que a estes lles ia gostar e moito.

O sitio, esteticamente falando, lembrame a "The cavern" de Liverpool. Cando entrei no bar aquelo non parecia o esperado. O tipico bar desta zona con terracita pero nuns minutos empecei a escoitar o saxo e comecei a baixar unhas escaleiras en direccion ao servicio e atopeime con esta caverna. Ah! gratis e,pero pidenche a voluntade candobaixas. Ese pode fumar... tabaco!! e tenhen un futbolin!!

Asi estan as cousas neste martes... e ainda queda. Tot ziens mij vrienden.

A viaxe da Osa Maior VII

2009-09-20T11:12:00.003+02:00

Sábado 19 de stembro

Hoxe erguinme cedo. Almorcei o suficente como para xantar a iso das 5.00h. Estes sairon ontes á noite por ahí co meu primo e ainda seguían na cama cando marchei. Creo que o pasaron pipa, xa me contarán.

Intento chegar a Nyhavn (porto novo) e o primeiro que fixen foi intentar pilla-lo metro, pero foi un fracaso, coma sempre. Así que plano en man, pitillo na boca e condón no bolsillo decidín ir by foot.

Agora estou por Studie Straede. É unha rúa de tendecitas moi trends, xente xove nas pequenas terrazas (sinxelamente sillas alineadas ao longo da acera). Estou facendo unha pausa na metade do traxecto, supoño uq epercorrín preto duns tres quilómetros e quédanme un par deles antes de chegar a Nyhavn. O bar onde me atopo, Riccos, ten moi bo ambente. Ontes cando pasamos por eiquí a Fer gustoulle moito polo ambientillo que por eiquí se destila.

Libreta Moleskine: 2 €

Pilot 0.7: 1´5 €

Lucky Strike: 3´15 €

Café espresso: 25 coronas

Estar rodeado de loiras que non paran de sorrir: non ten prezo

Para todo o demáis chamar a Mariola para ver se me pode facer un ingreso.

A estas alturas das vacas e do mes estou cun saldo duns 240 €, e ainda non me pasaron o recibo de R. Ou sexa, en Berlín estareime comendo os mocos, iso si, con moito gosto ded estar aló e non na ofi.

Xa cheguei a Nyhavn. Son as 12:30 e a unha comeza o Festival de Jazz de Copenhague. Ontes xa estiveemos eiquí un anaco, pero como a estes non lles gosta moito o jazz fúmonos ante do desexado. Hoxe estou só e mo vou papar todo.

De camiño pasei por Frederiksbgade ou østergade que ven sendo a típica rúaa peonil cheo de tendas. Eu non gosto moito deste tipo de rúas ateigadas de roupa e complementos porque hai poucos bares. Pero digamos que son de visita obrigada. Iso sí, se queres ver macizorras a cascoporro, até o momento é onde máis vin por metro cadrado.

Nota: xa están afinando e parece que vai ser swing. De pinga!

Ontes, con Saúl, Fer e Raúl tomamos unha rolda de birras e saíu a coña nunhas 160 coroas. 40 coroas por birra. Hoxe antes de buscalo sitio, ao carón do mini-cutre-palco, vin que os indíxenas mercan latas nas tendas e os guiris coma nós mercan nas terrazas.

- Where I buy this beer?

- ???

- I like drink bber. Where I buy?

- ?? You... (o resto indescifrable para min, pero sinal un calexón)

- Thank you.

Métome polo calexón e voilá, unha tienducha vende latas de cervexa. Catro latas 40 coroas. Perfecto. Teño tabaco, cervexa, cámara e jazz... a mañá perfecta neste soleado día.

Nota: Unha loiraa tan grande coma Txerra vai traendo os instrumentos, vai saber ti de onde, nunha das típicas bicis con cesto diante. Ah, non sei si o puxen: isto parécese mogollón a Amsterdam.

Comezan puntuais, puntuais. Saxo (alterna o tenor co soprano), bataría, piano, contrabaixo e voz. Tocan un swing bastante modernillo... e de cando en cando clásicos de bossa, rock e pop. Os temas instrumentais son longos e cada pouco vanse alternando pra facer os sos, aunque o saxofonista é que leva case todo o peso tocando entre os sos de cada un.

Son as 15:30, e si, vou pimplao. Que lle vou facer. O quinteto Jan'z Swinget acaba de rematar e a iso das 16:00 comeza River Band. Merquei unha entrada para ver os concertos de hoxe: 150 coronas que en € son... nin idea, pero non está mal. Coincídeme varios grupos á vez, pero teño pensado ir a ver tres concertos máis, sen contra este das 16:00 que é pola face. Un de swing tipo New Orleans e unha tipa que fai jazz fusión sobre variacións de Chopin e Debussy (a Eva lle ía gostar) e xa pra rematar a un garito onde se supón que imos ter jamsesion. Promete e moito.

Fer, Raúl e Saúl? nin idea, pero eu xa levo un bo peido e ainda son as 15:47.

Novena cervexa e comezamos co 2º grupo. Sei que a este ritmo non chego ao final. Pero é que se está taaaaan ben.

Agora está no cenario un sexteto: bataría, pianista, baixo, saxo (as veces clarinete), trompeta (as veces showman, vocalista) e trombón alto. A armonia e perfecta no vento. Rego e Fuji ian filipar co megaempastado que soa isto. Cando o trompeta non ten que tocar pu cantar toca todo tipo de cachivaches (pandeireta,triangulo, cencerro,armonica...) fan un rollo moi moi alegre... swing,bossa, salsa e d cando en moito un tema blusero clasico.

Boeno, boeno... eiqui estou escribindo despacinho (vos non vos decatades, claro). Estou na "La fontaine" , un garito tenebrosoe e impresionante de jazz. Visita obrigada se estades por eiqui e vos gosta o jazz. Haxa festival ou non. Pequena coleccion de carteis e fotos pero boas.

Mo estou a pasar pipa. Cando tocan algun tema tipo bossa saio a pista a bailar co resto da xente, pero eiqui movense de xeito moi "recto" e creo que ate lles gosta como bailo. Estou moi peido,manha sego.

Tot ziens mijn vrienden.

A viaxe da Osa Maior VI

2009-09-18T20:33:00.003+02:00

Venres 18 de setembro

Vou comezar: estoume metendo un peazo almorzo que sus vais a cagar nun hotelazo de cinco estrelas. Café, zume de laranxa, ovos revoltos, queixo tipo gouda, azul... varias clases de pan, 3 mini salchichas e un bo carrao de bacon... isto é o que levo comido e cando remate con isto comezarei pola fruta e bollería variada. Encho o bandullo e logo sego que isto promete.

Bosco, xa estou en Copenhague!!

Isto era o que tiña escrito na libretiña, agora vou improvisar un pouco a toda ostia que teño ganas de baixar e meterme na sauna.

Ontes cando chegamos pillamos un taxi cara o hotel onde curra César. Unhas 234 coronas, que veñen sendo, hmmm... pois iso, veñen sendo coronas. Chegamos a o peazo hotel e fumos directos a recepción e dígolle ao tipo co meu peculiar inglés:

- I am César David Martínez (nota: meu primo chámase igoal ca min)

- Yes

- I have a room

- Are you sure?

- Hmmm, I belive

- Are you sure that this is your hotel?

Claro que o tipo dubidase, un hotel de 5 estrelas e nós cunhas pintas de gichos increibles. Saúl e eu un pouco máis ca Fer e Raúl. Niso miro pra unha barra que hai nunha zona a man dereita e xa vexo a Lidia e a César currando.

- Sorry, one moment.

Tiro cara aló e todo aclarado. Non era o noso o hotel e non tíñamos ningunha reserva feita.

Lidia e César curran de barmans de coctails nun hotel de carallo e despois de facer as presentacións iniciais invitáronnos a unhas rondas de combinados varios... que si ron, whisky, mojitos, cervexas... de pinga. Nós aló coas maletas tiradas no hall do hotel e tomandonos uns cacharros da ostia polo papo. Xa nos decatamos que a nosa estancia en Copenhague ía ser millor do que supoñíamos.

Hoxe erguernos cediño pra aprobeitar o almorzo incluído (comentado ao principio) e logo unha visita en bici por Copenhague guiados por César. Explicounos todo, todo, todo. Fixo unha ruta pra ver o máis interesante e pra que nos fixeramos unha idea do que poderíamos ver nestes dous días que quedan.

Mañá contarei máis detallado todo, os sitios e as tias. Agora a descansar algo que quedamos pra logo sair de coctalis por garitos que controla César.

Así están as cousas nun día moi soleado no que nos metimos unha ruta de varios quilómetros e así as vou contando eu co cú destrozado polo sillín da bici. Tot ziens mijn vrienden.

A viaxe da Osa Maior V

2009-09-18T20:15:00.002+02:00

Xoves 17 de setembro

Hoxe, como escribín antes, foi un día moi tranquilo. Tanto viaxe sen descansar, tan pouco tempo en cada sitio e sair tooooodo o que se poida para aproveitar o tempo estanos a pasar factura.

Agora estou no avión camiño a Copenhague. Por suposto no aeroporto non tiña WIFI de papo... non vaia ser!! Pois iso, no avión. Na miña dereita teño unha loira de bo ver. Hai outra moito millor uns asentos máis adiante, pero a min tocoume esta. Non é que sexa a bombaa pero é moi curriña e ten ben feitiños as suas... e claro, ter o pelo loiro como a Estrela Galicia sempre é unha novidade.

Na miña esquerda está Saúl. Saúl é... hmmm... Na miñaa esquerda está Saúl.

Estes tres están a durmir como dios. Bendita sorte que teñen estes cabróns. Pero o bo de Fer deixoume o i-Pod e ten unha selección de Radio Futura. De puta madre. Precisaba escoitar algo de música. Agora está soando o "Xardín botánico" e estame dando unhas ganas de cantar a todo trapo, pero teño medo. Medo de despertar a estes e que Fer me pida de volta o i-Pod.

Pero o bo é que esta música anímame mogollón. A ver se chego con forzas a Copenhague e me da por sair ao meu e pasalo ben. O único que me preocupa é que o rumor de que Copenhague é moi caro sexa cruelmente real e faga temblar o pouco de presuposto que me queda.

Nota: alguén quere facerme algún tipo de ingreso a fondo perdido?

Así están as cousas neste avión coa calefacción a tope escoitando Radio Futura a todo meter e así as fun contando eu. Tot ziens mijn vrienden.

A viaxe da Osa Maior IV

2009-09-18T20:09:00.002+02:00

Xoves 17 de setembro

Eiquí estamos, en Schipol, esperando a saída do avión. Parece que se vai retrasar sobre uns 20 minutos. A ver que pasa. Xa me jode, que o meu primo César está aló esperando por nós e chegaremos máis tarde das 11. Mañá direi.

Os ingleses de ontes, que son asutralianos, marcharon e tivemos dous compis novos: un rapaz xove, duns vinte poucos anos e un ninja. Estes máis ordenaditos e silenciosos... os guarros desta volta seguro que éramos nós; aunque teño que decir que o tíñamos todo moi limpiño e ben recollido. O ninja? pois era un xapo que se ergueu a iso das 9.00 da mañá, duchouse, vestiuse, recolleu todo o seu e marchou sen facer unha pizquiña de ruido. Nada, nadiña.

A iso das 10.30 tíñamos que deixar o "cocho voador" e levarnos as maletas até o estudio da miña irmá pra recollelasa pola tarde. Logo un paseiño pola zona norte de Jordam e Raúl, Saúl e Fer tiñan que devolver as súas bicis. Eu por sorte non tiiven que alugar ningunha e me manexei estes días coa de Mariola e coa de Caspar (case sen freos, coa roda dianteira torcida, sen luz e sen candado dianteiro). Despois de devolver as bicis volvimos a mesma zona, xa polo centro de Jordam a pe. Ver algunhas tendas, tomar algún cafetiño, etc... como o rollo se me estaba a facer moi pesado e tirando a aburrido decidín marchar eu pola miña conta e así aprobeitaba pra ir visitar a Silvia e Mirella. Ao final non puido ser.

Xusto cando ía en dirección a casa dela, miña irmá chamoume pra ver se podía achegar e mirar uns rollos con ela. E aló fun deixando algo "colgadas" ás Palop.

E pouco máis. Hoxe o día foi do máis tranquiliño. Estes o pasaron ben no paseo e cando quedamos xa era para recoller as maletas e vir até eiquí con Caspar.

Así están as cousas sen ter moi claro a que hora imos embarcar e moito menos chegar. Tot ziens mijn vrienden.

A viaxe da Osa Maior III

2009-09-16T11:43:00.011+02:00

Mércores 16 de setembro.

Sobrevivimos ao martes, e xa é moito. O día de ontes foi jodido. 12 horas seguidas de viaxe son moitas horas de viaxe. Primeiro o de madrugar que xa non é que sexa o máis agradable do mundo. Segundo as duas horas e pouco que tardou o avión, chegamos media hora antes, manda carallo na Habana. Alugar o coche e averiguar como chegar a central de Düsseldorf. Polo momento todo ía máis ou menos, sen tirar foguetes. O pasamos ben pero a cousa quedou ahí nada máis. Segundo ían as horas avanzando o ánimo decaia, os pes nos doian e os cartos esfumábanse. Pero collimos o tren. Cincoenta euracos que nos chantaron polo traxecto até Amsterdam. En segunda clase, iso si, pero co noso camareiro de vagón. As birras no trenecito chu-chú 12 euros, a viaxe 50 euros e para todo o demáis... chamar a alguén e que me faga un ingreso XA. Acepto donacións, vai en serio.

Nota: agora son as 10.00 da mañá, estou no sótano (onde se almorza) do "Cocho voador" xunto a dous xapos? que me miraban con certo estupor até que chegou Raúl e Saúl e cambiaron de mesa. Miraban asombrados a meu xicarolo... como se fose unha reliquia de principios do milenio.

Cando chegamos a Central Station, non tíñamos nin a dirección nin o teléfono do albergue onde íamos estar: Flying Pig. Sitio peculiar. Sorte que Saúl lembrábase máis ou menos por onde andaba, e no noso primer intento o atopamos, voilá.

A ver como describo isto. O rollo ven sendo como a entrada do Mini, algo que de súpeto paréceche como non moi legal. O hotel está dentro dun pub? Pois máis ou menos. Entramos por unha portela estreita na pranta baixa dun bar bastante cuco (non aberto ao público, so clientes) e amañamos os papeis nun mostrador-barra. Déronnos unhas taxetas magnéticas de entrada e dinnos a habita que é: 308, a máis afastada. Que putada!

Nota do autor: aviso, o que veño a contar agora é algo tirando a escatolóxico.

Charper 1: A Habitación.

Mi madriña... vaia pocilga. Que noxo, que cheiro... A habitación compartida con tres literas, 4 camas pra nós e duas pra duas personas que xa teñen pintas de levar uns días... podréndose. Toda a zona deles feita unha merda, zapatos, tenis, camisetas, toallas molladas (sobre moqueta), calzoncillos limpos, calzoncillos usados, calcetíns usados... moitos calcetíns usados. Pareceume ver algún calzoncillo que asemellábase máis a un envoltorio de madalena que a algo de vestir. Me entendedes, non? Unha pocilga. Apontiño estiven de chamar a miña irmá pra pedirlle asilo hixiénico.

Charper 2: A cagada.

Non vou decir quen, pero un de nós (non fun nin eu, nin...) utiliza o baño (sen ventilación) pra prantar un pino. Pois non sei o que fixo, pero con aquilo podería abonar unha leira. Vos podedes imaxinar as broncas. Me cago en to, estás pocho, etc...

Charper 3: A miña maleta.

Debaixo das camas hai como uns cestos metálicos con rodas pra deixar as maletas, roupa ou cousas de valor. Logo isto péchase cun candado ao propio somier da cama. Pois a miña maleta, a maleta que me deixou Fer non colle dentro da suposta cesta segura. A miña cara de -vanme roubar todo- durou pouco até que Raúl amañou o da contrasinal que ven incorporada na maleta.

Charper 4: Os dou ingleses.

Xa pola noite coñecín aos dous ingleses, os nosos compañeiros. Boa xente, pero cochos. Gud nait e até mañá con ventos de forza 4.

Charper 5: A alarma? o despertador?

A iso das 7 da mañá empeza a soar unha serea a un volume acojonante. Todos espertamos de vez. Todos? non, todos non... os irrreductibles ingleses nin se inmutan. Sospeito que grazas ao cerumen acumulado nas suas orellas. Pero serea, serea... tipo fábrica. Nós decimos: joer, mecagoenlaputaostia, que carallo é? Sospeitamos que é pra despertarnos en plan ao bestia. A meirande parte da xente ven a este albergue polos coffee shops que hai nos arredores, así que imaxinádeos como ten que ser o despertador de eiquí. Pero logo no almorzo con Raúl e Saúl (Fer ainda segue cos irreductibles ingleses con cerumen) estivemos falando do despertador. Pero si non fora un despertador e fose a alarma de incendios.

Charper 6: DJ Grizzly.

Chámolle así porque era unha bestia negra. Peazo tiarraca tizona pinchando a todo meter as dúas da mañá no hall-barra-mostrador-pub-albergue. Non era nada do estilo da Pelónica, pero soaba moi ben. A min gustoume. A habitación 308 estaba ao final de todo... de puta madre, non se escoita nada da DJ Grizzly.

Nota: morren duas personas e 4 galegos.

Ontes saimos algo, non moito, até preto das duas da mañá. Estivemos pola zona da Praza Dam e fumos dar unha volta polo Barrio Roxo. Fer ao principio non lle facía moita coña, pero unha vez aló, vendo o percal xa pasas un pouco de todo. Ao principio un pode sentir incomodidez, pero cando asimilas que é un negocio puro e duro xa pasas un pouco e mirar as tias como se fosen chourizos ou longanizas. Carne envasada con luces de neón.

Antes de marchar estivemos nun garito con música en directo, Casablanca. Catro birras por menos de 10 euros. Unhas tres rondas caeron. O quinteto liderado por unha trompetista borracha soaba moi ben, agás a trompetista. Pero molou. Eu facía o esforzo de imaxinarme a tipa serea e tiña pintas de tocar moi moi ben. Ademáis é moi "sensual" ver a unha trompetista de jazz peida perdida que case non se aguanta de pe.

Logo todo rematou como soen rematar as cousas en Amsterdam a estas horas... pitillido da risa e pra cama.

Así están as cousas nun mércores despexado en Amsterdam pero con algo de frío e así as vou contando eu dende o estudio de Mariola. Tot ziens mijn vrienden.

A viaxe da Osa Maior II

2009-09-15T21:35:00.006+02:00

Luns 14 de setembro.

Eiquí estou, só na habitación do piso de Raúl, agardando a que veña o meu cabaleiro de Viana para cabalgar toda a noite. Así podería comezar a entrada de hoxe, non? Pois o sinto, empeza así. Pero im os rebobinar un pouco.

Quedei con Saúl a iso das once e pouco no FNAC pra pillarme unha tarxeta wifi e que mo instalase no meu novo xicarolo. Tutto benne. Furrula. Agora so queda facer a maleta e afeitarme. O primeiro como ben sospeitaredes está feito o segundo pois vaai ser que non.

Facer a maleta, durmir a sesta con aalgunha visita ao FB e ao WC.

A iso das 19:00, se mal non me lembro, Fer máis Saúl venme a buscar. Hoxe iremos durmir a casa de Raúl (en Mera) e mañá Inés a irmá mediana, levaranos a SQC pra coller o avión as 9:40 da mañá.

Rematando a cea, comento que ainda non puiden poñerme en contacto co meu primo César pra ver onde imos durmir en Copenhague. Non teño nin idea de onde nos pode meter... aunque barallo tres posibilidades:
· No seu piso
· Nun albergue similar ao que tíñamos buscado
· No hotel onde curra el

A terceira opción nos filipa, claro. Imos estra durmindo en alberegues tódalas vacacións coas incomodidades que iso implica. Ter un sitio onde durmir xa é a ostia, pero durmir nun bo hotel xa sería a reostia.

Nota de Fer: Molaría moito durmir nun hotel pra "o descanso do guerreiro".

Rematamos a cea e de imprimir os billetes, agora só queda unha cousa: a maleta de Raúl. Si, son as dez da noite e ainda non a ten feita. Collemos o coche e imos cara a casa de Inés e colocamos os asientos na furgalla que nos vai levar.

Nota Luiggi (o cuñado de Fer e Raúl): di que quere mercarse un ampli de baixo de 400w... Logo di que non é friki.

Collemos o coche de novo para ir cara a casa de Marta máis Santi para recoller máis roupa de Raúl. Ainda estáa na secadora e lle queda como media hora. Son as 11:30 da noite.

Baixamos á Perla a tomar algo namentres a secadora fai o seu.

Nota de Raúl: Hoxe non nos podemos liar, eh! Que ainda teño que facer a maleta. Podes poñernos 4 gin-tonics?

Son as 00:40 h, e eiquí sego, esperando ao meu cabaleiro. O home que ainda ten máis rizos que Martola... boeno, case.

Así están as cousas a 8h de coller o primeiro voo, e así as vou contando eu. Tot ziens mijn vrienden.

A viaxe da Osa Maior I

2009-09-11T14:11:00.004+02:00

Eiquí comeza o meu segundo diario de viaxe. Esta vez tócame/tócanos Amsterdam, Copenhague e Berlín coa compaña de Fer, Saúl e Raúl.

Non sei se poderei manter o ritmo de entradas da anterior viaxe. Supoño que ao ir acompañado comentarei máis as xogadas con eles en vivo que neste blog. De tódolos xeito intentarei. Irei coa miña libretita a tódolos sitios e intentarei ir apontando as visitas e demáis aventurillas.
Portátil ainda non atopei. O meu mac non ten wifi e miña irmá Gel non me pode deixar o seu nesta viaxe. Saúl está ahí, ahí que leva ou non leva o seu. Espero que o leve pra ir introducindo coma na anterior viaxe a Berlín un post diario.

Pero imos ao meollo. Como están as cousas a falta de 4 días? Como se forxou esta escapada dos 4 xinetes do Apocalipse?

Nun principio, xa fai uns cantos meses, a idea principal era facer Amsterdam e Berlín soamentes. Tanto Saúl coma min xa estivéramos nos dous sitios. Aunque penso que Saúl máis fugazmente co rollo do Inter-rail. E Raúl xa estivera en Berlín. Digamos que Amsterdam era visita obrigada pra Raúl e Fer. A Saúl non lle importaba volver e eu quería volver. Sempre quero volver a Amsterdam. A verdade é que me encantaría vivir aló. Aunque sexa intentalo... unha tempada aunque sexa.

A idea orixinal era coller un voo a Frankfurt e aló alugar unha autocaravana. As contas nos saian máis ou menos ben. Tíñamos transporte e aforrábamos os hospedaxes. Pintaba, ademáis, como unha aventura que ía dar moito que falar. Pero por diversos rollos, sobre todo onde deixar a Caravana nos sitios a visitar votounos un pouco atrás. Así que decidimos comezar a buscar aloxamento e voos.

Na boda da miña primar Patri (un bodorrio por todo o alto) o meu primo César díxome que fora a velo até Copenhague...

- Vaivos gostar. É un pais moi interesante cunha cultura diferente, unhas paixases alucinantes. A comida é moi boa e diversa... venga, animádevos!
- Non me convence moito, a verdade. Ademáis vai ser moito tute de viaxe, coller un hotel aló... mirar convinacións de vos... Non o vexo claro César.
- Ah, ademáis aló as tias entránche elas.. ti non tes que facer nada e están todas cañón. Vanse con calquera.
- Ooooh! non jodas?

Piiiii - Piiiii - Piiiii

- Fer?
- Si tio, dime.
- Avisa a Raúl e a Saúl... Nos imos tamén a Copenhague!
- A onde?
- A Copenhague tio, a Copenhague!
- E que carallo imos facer aló?
- Follar tio, follar!

Riiing - Riiing - Riiing

- Dime Fer, que parece que se cortou.
- Xa avisei a Raúl, está mirando billetes.
- Si, si, si, si, si.

E así entrou Dinamarca nas nosas vidas.

Nota: vou pagar ao caseiro e logo sego.

Hmmm... por onde ía? Ah, xa vexo. Pois unha vez incluído Copenhague na ruta, mirar avións e pensar cantos días íamos estar en cada cidade só quedaba mercar os billetes dos avións e buscar o aloxamento. Eiquí Raúl fixo virguerías. Compartíu unha aplicación no google pra ir metendo os horarios, prezos, horarios, ligazóns, etc... a verdade é que Raúl parece o máis organizado de todos nós. Porbrín, o que lle caeu encima.

Sego a pensar que imos pasar poucos días en Amsterdam e días de máis en Copenhague. Aunque tamén me gostaría que se lles faga corta a estancia a estes en Amsterdam e volver... sempre volver.

Agora o único que queda é facer a maleta e volvela encher de cousas absurdas como os condóns da sorte de Fer, que por moito que diga o meu primo, a cousa creo que vai ser a de sempre: moito aliscar e pouco pellizcar. Pero que se lle vai facer.

O kit de supervivencia é moi similiar ao anterior viaxe aunque ainda, como non, quedanme unhas cantas cousas por facer ou conseguir. Hoxe é venres e a cousa máis ou menos está así:
Levo de novo a maleta prestada de Fer.
Comecei a meter cousas e penso que ainda me queda todo por meter.
Seguirei metendo cousas absurdas: os condóns da "sorte", de Fer.
Ao final levo o portátil que Mariola lle agasallou a Mara e que Mara quería agasallar ao Pollo e que eu llo choricei a Mara no meu úlimo viaxe a Madrid.
Teño que ir ao FNAC a pillar unha tarxeta wifi e devolvela cando remate as vacacións.
Levo unha cámara guapis. Outra cortesía da miña irmá Gel.
Volvo levar cargadores de todo tipo: portátil, móbil, cámara, vibrador...
Levo a miña (por fin algo meu) guía de Berlín.
Levo a guia de Amsterdam. Outra vez miña irmá Gel sacándome as castañas.
Non teño impreso ningún billete nin horario.
Non teño nada claro os horarios de saidas.
Sei decir cervexa en holandés e en alemán.
Non sei decir cervexa en danés.
O único que sei deste pais é que téñen uns perros inmensos.
Estou un pouco preocupado polo "hotel" de Amsterdam: O cocho voador.
Ainda non sabemos onde imos durmir en Copenhague. César e a súa moza Lidia vanse ocupar diso.
O meu inglés non millorou en absoluto.
Saúl ainda me ten o mac. Espero que xa estea arranxado.
Levo poucos cartos... pero moitos números de teléfonos de xente que si ten.

Se todo pinta mal, agora metede na fórmula a Fer. Nesta viaxe pode pasar de todo... pero nada bo.

Así están as cousas e si o seguides o intentarei retrasmitir. Tot ziens mijn vrienden.

Ai mamaiña - Pedro Fontaneda detido por disfrazarse no Entroido

2009-08-31T20:50:00.008+02:00

Pedro Fontaneda (trombonista da Banda de Ribadeo) foi detido na pasada tarde por estar disfrazado de taza de váter. Despois de facerse o tolo, según fontes policiais, o detido tiña pensado evadirse da xustiza. Moitas persoas foron asexadas sin decatarse do seu disfraz, até que unha das víctimas deuse conta do que alí acontecía. A fiscalía está sopesando presentar cargos por "espabilao".

O ribadense Pedro Fontaneda foi arrestado pola policía local... localizada a pasada tarde. Atopábase na Casa do Mal de Ribadeo, que sirve como local de ensaio á Banda Sinfónica Municipal (da que Pedro Fontaneda é membro na sección de trombóns xunto a J.J. Fujimory), cando foi sorprendido no baño das nenas insólitamente disfrazado de taza de váter. Tal disfraz servíalle pra pasar desapercibido e poder asexar mentres tanto ás usuarias dos lavabos que ían e viñan, sen prestarlle maior atención, espidas perante os seus ollos.

"O tipo facíase o tolo cando o pillamos", declarou ó noso medio un axente da policía local. "Pensou que ía colar que era un mexadeiro, pero de seguido nos decatamos de que non era tal, porque ao tirar da cisterna, en lugar de soar unha cascada de auga, soaba un lastimoso ayayayaya..." tamén declarou "A policía non é tonta" e máis "o meu fillo é un xitano e estame dando o pau con iso de que se adica a tocar os baixos nos concertos" rematou o Xerif.

Perante a autoridade competente... perante a autoridade, Pedro Fontaneda alegou que non se pode deter a ninguén por disfrazarse no entroido, e citou como caso de agravio comparativo o feito de que outro membro da Banda Sinfónica: Marquitos Tumbaquedalle non fose detido polo seu disfraz de fregona. O historial de enfermidade mental do acusado remóntase tempo atrás, cando comezou a dicir iso de "O tabaco mentolado produce cáncer refrescante" máis tarde só tatexaba en francés á vez que se acompañaba cunha bandurria dicindo "¡Arañas, arañas!" dixo a súa muller Sarita Mon-Tiel caballé.

Únicamente unha das víctimas do sátiro rompeu o silencio pra dicir "A ver ho, ¿que es eso del concurso?".

Ainda non se coñece se existirá acusación particular, pero a fiscalía está sopesando presentar cargos por conducta impropia, invasión da intimidade e por "espabilao". As diferentes forzas políticas apresuráronse a califica-lo suceso de "vergoña para o noso pobo", "exemplo para o país" e "nin unha cousa nin outra, se non todo o contrario".

Informa dende Ribadeo: Barbo S.A.

Así facíamos o fato moc+mec nun 10 de marzo do 2000 e así, máis ou menos, o seguimos a facer. Por certo, a imaxe que realmente acompañaba iso era esta clic aquí.

El árbol de los sentimientos, un susurro envasado

2009-08-24T19:45:00.004+02:00

Pasesiño a pasesiño este blog xa vai preto das 9000 visitas. Non son moitas se as comparo coas visitas que ten Fuji ou o blog de Aurora e moito menos se me da por compararme co peazo blog do Físico (preto das 83.000 visitas). Supoño... boeno, millor dito, sei que todo depende do interese que desperte o tema sobre o que un escriba, ilustre, etc... e se a opinión vertida vale a pena tela en conta (aunque non se comparta).

Eu se fose escritor millor sería adicarme a outra profisión. Está claro que este blog non desperta moita curiosidade máis aló dos que me coñecen persoalmente. Se comparase isto cun libro editado por min vendería tantas novelas como amigos teño dividido entre cen... como moito, moito. Morrería de fame e veríame obrigado a adicarme profisionalmente ao escuro mundo do ilirning. Unha faena, oiga.

Pero ainda así sego introducindo, con moi pouca regularidade, algún post ca outro. Non sei moi ben o por que deste blog. Opinión? protesta? compartir coñecementos? terapia?

Quédome coa terapia.

Supoño que este blog evolucionou co tempo ao mesmo tempo que o ía escribindo. As razóns tamén foron cambiando co tempo. Sospeito que o blog pasa a ser un anaco máis da miña personalidade (polo menos da de Ajaspino).

Que lle levará a unha persoa a escribir unha novela? un ensaio? contos ou o que sexa. A publicalo? a exponerse tanto? Sempre é perigoso asomarse, aínda que sexa preciso facelo. Asomarse é sair dun mesmo, ao exterior, con tódolos riscos que conleva. Periga a pracidez, as convincións, o confort do coñecido.

Eva asomouse. E lanzouse sen rede autoeditando un conto para adultos. Trata as emocións e a vida como un susurro. E a min tocoume envasalo. Graciñas.

Para explicalo millor prefiro coller unha definición de Peret sobre un punto de vista conceptual para contextualizar un traballo. E neste caso a portada foi sobre o epígrafe: o susurro.

"O susurro á par de ser un suave e agradable ruido ou un xeito de falar en voz baixa e íntima, é tamén a expresión poética que emana dalgúns obxetos.
No primeiro caso chega con evocar o tópico murmurio dun arroio ou as follas dunhas árbore movéndose pola brisa. No segundo, a complicidade, a tenrura e o sentimento convertido en caricia sonora. En canto á expresión dos obxectos, adoitan ser xeralmente humildes, restos de naufraxios que se manifestan con discreción, esperando tan só a mirada cómplice que saiba ver as calidades secretas que os habitan."

Así están as cousas cando un deseña en baixiño e así as fun envasando eu.

Quintos a 50 ct.

2009-07-12T13:17:00.003+02:00

Que é o que facemos? quen somos? e ese nome? de que imos? Difícil pregunta a primeira... nin nós o temos moi claro.

Quintos a 50 ct. ou tamén Los artistas anteriormente conocidos como Quintos a 50 ct. é un cuarteto que leva ensaiando preto de dous anos, aunque xa dun xeito máis formal dende principios de ano con pequenos altibaixos e sen manter (por causas alleas) un ritmo de ensaio desexado. O cuarteto está formado pola parexa Mónica e Rego, voz e baixo respectivamente xunto ao guitarrista Fer Amador e eu na bataría.

A cousa comezou como soen comezar case todo este tipo de cousas... unhas birrillas, falando de que o gusanillo da música volve a percorrer as veas, etc... e así foi a cousa. Nun principio intentamos ser quinteto: voz, duas guitarras, baixo e batera... pero nin dimos atopado baixista nin guitarrista, así que o probe de Rego decidíu pasarse ao baixo e construirse el mesmo o ampli (é un manitas oiga). está moi contento co cambio, ollo.

Os ensaios comezaron no local da asociación 16 toneladas, moi preto da Praza de Azcárraga. Aló comezamos a coñecernos musicalmente. Certo é que eu con Rego levaba xa anos tocado coa Contrabanda e con Mónica na Banda Sinfónica Municipal de Ribadeo, pero neste tipo de formación eu estaba verde a máis non poder. Así que os primeiros ensaios foron máis ben pra ver de que era capaz de facer canda un (eu quedei moi mal nesta etapa) co seu instrumento. Mónica quedou nun moi bo lugar. Era a primeira vez que se poñía diante dun micro e defender un papel coa súa voz. Moi difícil... os hai que ter cadrados. Todos quedamos bastante abraiados e veíamos unha pequena luz ao fondo. Así que decidimos que a meirande parte dos temas tivesen unha forte presenza de voz pra que Mónica se puidese lucir (vaia putada que lle fixemos).

Ao local 16 toneladas íamos de pascuas en ramos e ensaíabamos un par de horas ou hora e media. Entre montar e desmontar e escoitar algún tema marchaba o tempo que daba gosto. Iso si, as cantidades de cervexa que aló nos metíamos non era algo normal. Os quintos de Estrella Galicia custaban 50 ct. de ahí o noso nome. Quintos a 50 ct. Non o curramos moito, todo hai que decilo.

Amy Winehouse, Rufus ou os Beatles conviven no atril cos Red Hot Chili Peppers, Black Sabbath ou os modernillos Gossip. Variopinto si. Esperemos que calquera que nos vaia a ver polo menos coñeza algún tema. Isto non vai sempre así... digamos que agora toca realmente currar un pouco máis e facer temas propios.

E nada máis por hoxe. Esperamos ver xente coñecida (falta nos vai facer) no noso primer concerto que terá lugar nas Festas do Carme na praza de Mera (Oleiros) o vindeiro xoves 16 ás 7.30 da tarde. Vémonos... aló ou nos bares.

Así están as cousas entre quintos e quintos e así as imos tocando.

No centro da cama

2009-06-22T22:04:00.003+02:00

Levo un par de días pensando na imaxe que ía acompañar esta posible entrada. Ainda non o teño claro namentres apuro este Lucky anticrisis e moito menos o que quero escribir nin o título.

Decátome de que fai unhas semanas estou a durmir no centro da cama. Normal, pensaredes moitos. Pero para min foi unha revelación. Ainda non teño clara a revelación... é como unha desas aparicións do Cuarto Milenio que un non sabe se é deus, un alieníxena ou un canuto mal liado do Iker Jiménez.

Pois iso, que levaba coma uns 10 anos durmindo no lado esquerdo da cama. Sempre. Durmindo acompañado (cando me deixaban elxir) ou só... sempre arrimadito a beira esquerda da cama. Certo é que nestes últimos anos cando me poño a ver a tele me tiro cual morsa nun penedo, pero sempre érgome arrimadiño á beira. Ontes xusto antes de erguerme, cando comezaba abrir os ollos, mirei a esquerda... mirei a dereita e -Ostias, outra vez no centro da cama!

Nota do autor: Xa teño título.

Sospeito que vou 'superando' o de vivir só. Hmmm... dubídoo, pero creo que é un síntoma. Tampouco sei se é un bo síntoma. Son de familia numerosa. Porque carallo teño que superar o de vivir só?

Nota do autor: Xa sei con que imaxe acompañar isto.

Supoñendo que é un síntoma de que o meu inconsciente xa asimilou que Cris (ou outra calquera) non se vai deitar a miña beira e de paso fregar os cacharros a alguén lle ten ocorrido algo similar?

Arredemo coa frase, quedou longa de carallo. Paso demasiado tempo con guionistas esdrúxulos!

Pois iso: alguén lle aconteceu algo similiar? Durmides no centro? Na beira esquerda? Dereita? Espidos? Fregades os cacharros? Tedes cucarachas e lles poñedes nome?

En fins... Pra acompañar este texto recupero unha serie (tirando a curta) coa Helvetica sobre Cris... comecei a facela alá polo vrao do 2007. Algúns xogos de palabras non son tan benevolentes como que poño hoxe... estaba un pouco resentido, que lle ía facer.

"...A vida é como un cigarrillo que en catro suspiros cabe, se o fumas ansioso a pouco nada te sabe..." así están as cousas namentres escoito a Juan Perro e así as vou durmindo eu.

Descarga total II

2009-06-07T18:34:00.006+02:00

Venres 5 de xuño.

Ontes, cando chegamos miña irmá xa nos tiña preparado onde íamos durmir, e como chegamos moi cansos e por onde vive Mara non había nada aberto decidimos seguir un chisco no salón... estivemos bebendo un chisco máis e pensando o que íamos facer hoxe.

Xa pola mañá almozar na casa e comezar unha pequena ronda de viños. Primeiro comezamos pola zona da Puerta del Ángel e logo tiramos cara a Porta do Sol pra ir baixando a zona da Latina. Aló quedamos con Crispi, que fixo unha pequena escapada do taller pra tomarse unha birrilla con nosco e indicarlle a miña irmá onde estábamos. A verdade é que Cris segue igualiña... un solete. Tiña unhas ganas tremendas de vela e aunque estivemos pouco tempo xuntos creo que lle quedou moi claro as ganas que tiña de vela. Segue igual de guapa que sempre e cun tipazo que pra comer aparte.

Joseka tiña un antollo de comer rabo de toro, pero en canto vin que na carta tiña pata de año pasei do rabo de marras. Comimos até encher nun restaurante asturiano bastante cuco. E xa cando estábamos aponto de rematar apareceu miña irmá e logo Ana.

De ahí en adiante a tomar birras e máis birras (con moderación, ollo) até chegar ao Vicente Calderón e aló estivemos até preto das 8.30 que foi cando nos deu por entrar. Unha pena que Mara e Ana non conseguiran entradas, e iso que a rebenta estaba moi barata; entre 70 - 100 euros.

Nota do autor: Aunque xente había a cascoporro, ainda nos atopamos cuns cantos: Jose figueiras coa súa irmá e a súa moza Nati. Coa miña prima Cecilia e Sergio... en fins, ao único que non vin, e manda truco, foi a Flavio.

O concerto... bufff, pois non sei moi ben por onde comezar. Nenos e nenas... era AC/DC... que queredes que vos conte?

Primeiro o ambentazo que xa había nas portas do estadios, xente e xente e máis xente... unha marabunta de xente chegando dende tódolos lados. Nos puxémonos preto dun bar que hai nos baixos do Calderón e o ambentazo de colegeo era moi moi bo. Todo camisetas negras, todo pantalóns vaqueiros e cada pouco cornos ao ar. O previo estivo moi moi ben. Cando deron as 8.30 ou por ahí decidimos entrar. Ana e Mara decidiron marchar pra casa e nos empezar a buscar sitio pra ver o concerto.

O segundo que pode decir é queO Calderón inmeso. Un entramado de galerías que dende fóra un non ten a sensación de que o estadio é tan grande. O Bernabeu si parece grande, pero este aseméllase máis ao estadio Pepe Barrera. Cando pasamos os controles e demáis (por suposto eu non quixen tirar a birra e entrei igoal) fumos cara o céspede e oh!!, sorpresa!! as nosas entradas só eran pra gradas. Tremenda putada. Tremendísima putada, aunque ao final case até me alegro. Os bares abaixo estaban a tomar polo cú, e nas gradas tiñas un cada pouco. Ao final decidimos ir á segunda grada cuberta preto da zona VIP, que por certo nos botaron cando nos sentamos nos sillóns VIPs... Había un cunha cara de fillo de puta igualiño a Feijoo.

Terceiro. Xa elexido o sitio, a tomar por culo, a sensación era un pouco de: Joer, despois de pagar a entrada, vir dende aló e tal e tumba estou a tropecentos metros do cenário... que si Angus xa é pequeno dende eiquí debe parecer unha formiga. Pero boeno, tíñamos que ser optimistas e afogar as penas nesa bebida que tanto gosto. Que tocaba facer? atopar a barra máis cercana... e de putísima madre, a pouquiños metros... litro vai litro ven... bebimos unha burrada, todo haique decilo. Iso sí, creo que a organización estivo aponto de poder liala parda. Os 75 euros por estar en grada e non poder acceder a pista inspiraban unha tentación de avalancha humana sobre a pista.

De súpeto, un pouco de orballo sobre o Calderón...

Cuarto. Sonan os primeiros acordes de "Rock'n'roll Train" e a xente vólvese tola. Eu vólvome tolo, Joseka vólvese tolo, Rego vólvese tolo. A raiña fai publicidade para Ryanair... todos vólvense tolos. Unhas pantallas xigantes amañan o de ter que estar a tomar polo cú. Hai un pouco de latencia no son, pero ainda así está de putísima madre. Eu non paro de sorrir e saltar e saltar e mover a cabeza de diante a atrás. Hoxe teño as pernas que non as sinto. Como facíamos pra beber? Pois nos turnábamos nos temas novos, que están de pinga, pero non queríamos perdernos nin un só riff, nin un só berridos deses temas que tantas e tantas veces temos escoitado.

Cando lle chegou o momento a "The Jack" o concerto xa ía pola hora. Na metade do akelarre Angus, un tipo de 50 e pico tacos vestido de colexial, fai o striptease. Máis de 55.000 persoas o festaxan. Hai que estar ahí pra decatarse que iso, nese momento, si é erótico. Cando a cousa parecía que non podía superarse lle chega o turno ao "Highway to hell". Dende o trono do inferno, comezan a escoitarse os acordes de "For those about to rock", todo o mundo sabe que é a última. É como na ópera, até que non cante a gorda isto non remata. Todo o mundo sabe que quedan poucos minutos de concerto... agora hai que dalo todo si ou si.

De pequeno o demo quería ser Angus Young.

Descarga total I

2009-06-07T18:09:00.003+02:00

Xoves 4 de xuño.

Arf, arf... creo que teño gripo porcina. Teño unha gripe de moito coidado. Pítanme os oidos, me choran os ollos e todo acompañado cunha tos que me rebenta o peito. A todo isto téñolle que sumar a alerxía primaveral. De puta madre. Así que me arrenchufo ao xarabe da tos cos antiestamínicos. Paso toda a mañá e parte da tarde medio atontado. Ou sexa, como sempre.

Ás 8.00h chega Joseka e xa imos a buscar a Rego. Chegamos a SQC baixo unha choiva bastante considerable e ala, a tomar as birrillas. Agora si que fan efecto os antestamínicos. Viva a química e tódalas contraindicacións.

Agora xa estamos no avión. Foto de rigor que nos saca un tipo que tamén vai ao concerto. Joska todo feliz. Hoxe vai voar por primeira vez e mañá verá aos AC/DC por cuarta vez... hai xente con sorte.

Chegaremos a casa da miña irmá Mara sobre a 1.00h e pico. Deixaremos todo e iremos a tomar algo. Mañá sego. Agora vou mirar pra Joseka para ver as caras que pon.

Cada pouco decimos:
-Vamos a morir todos!!
Pero o decimos baixiño, ollo!!

Nota do autor: Hai un azafato todo cachondo en Ryanair. Tremendo... Xa levamos unhas rondas no avión. Claro, Joseka nunca tiñe bebido tan alto. Di que se lle "sube" moito. Na metade da viaxe o azafato fai un sorteo cuns rascas e con ton de vendedor de chochonas na feira. Pouco antes de aterrar, xa encima de Madrid di: Quedan tres cervexas no cubo con xeo... por se alguén as quere rematar. Iría por nós?.
Cando aterramos volve coller o micro e solta algo así: Eu e o comamdante non aconsellamos fumar, pero tedes sitios reservados pra os fumadores; así que se queredes ir todos xuntos a fumaros unos pitillitos, xa sabedes: buscade os sitios pra fumadores.

Baixamos do avión e xa levamos uns dous litros canda un encima. A cousa promete e os medicamentos axudan.

Así estabas as cousas nunha noite de Madrid bastante calurosa.

Vou canso de todo menos da música

2009-05-18T23:41:00.019+02:00

"Con su ritual de acero / sus grandes chimeneas / sus sabios clandestinos / su canto de sirena / sus cielos de neón / sus ventas navideñas / su culto de Dios Padre / y de las charreteras / con sus llaves del reino / el Norte es el que ordena

pero aquí abajo, abajo / el hambre disponible / recurre al fruto amargo / de lo que otros deciden / mientras el tiempo pasa / y pasan los desfiles / y se hacen otras cosas / que el Norte no prohibe. / Con su esperanza dura / el Sur también existe.

Con sus predicadores / sus gases que envenenan / su escuela de Chicago / sus dueños de la tierra / con sus trapos de lujo / y su pobre osamenta / sus defensas gastadas / sus gastos de defensa. / Con su gesta invasora / el Norte es el que ordena.

Pero aquí abajo, abajo / cada uno en su escondite / hay hombres y mujeres / que saben a qué asirse / aprovechando el sol / y también los eclipses / apartando lo inútil / y usando lo que sirve / con su fe veterana / el Sur también existe.

Con su corno francés / y su academia sueca / su salsa americana / y sus llaves inglesas / con todos sus misiles / y sus enciclopedias / su guerra de galaxias / y su saña opulenta / con todos sus laureles / el Norte es el que ordena.

Pero aquí abajo, abajo / cerca de las raíces / es donde la memoria / ningún recuerdo omite / y hay quienes se desmueren / y hay quienes se desviven / y así entre todos logran / lo que era un imposible / que todo el mundo sepa / que el Sur, / que el Sur también existe".

Mario Benedetti foise un 17 de maio.

XV Feira da Ciencia

2009-04-23T21:49:00.002+02:00

Pois ultimamente parece que ando moi educativo eu, e agora lle toca a XV Feira da Ciencia e Tecnoloxía de Ribadeo. Esta Feira leva xa unhas cantas edicións anuais realizadas, alá polo 95 comezou o conto. Só con ánimo de formación e non de continuidade, pero hai que ver o pesado que se pode poñer o físico cos seus compañeiros e cos seus alunos que a coña xa vai preto da maioría de idade. Deixo a continuación unha referencia sobre a Feira e o que parece ser un cartel non é tal... deume por facer unha ilustración pra acompañar isto e ao final pois lle puxen case todo.

"O facer un traballo deste tipo sobre as feiras de ciencia na Galiza é só un intento para trazar o futuro dun ensino da ciencia máis completo, facilitando o desenvolvemento das feiras e contemplando para elo a historia deste tipo de eventos nos nosos centros educativos. Nese hipotético futuro estaría incluída unha 'economía de escala' ó aumentar o número de 'usuarios' de métodos inductivos, baseados en xeito diverso e relacionados cun ensino da ciencia centrado na investigación.

Estas páxinas plantéanse cos obxectivos de, por unha banda, permitir coñecer mellor a realidade, posibilidade, desenvolvemento, ... das feiras de ciencia e exposicións científicas escolares en xeral a calquera persoa que teña interese no tema, e por outra, facilitar a aprendizaxe dos mecansimos básicos de programación e posta en marcha dunha experiencia do estilo.Por último, axustar que o que se presenta aquí é un estudo de anos feito a partires dunha visión persoal, a partir da realización de feiras de ciencia no IES Porta da Auga e recollida de información diversa que se foi presentando pouco a pouco no camiño ó longo destes anos. É dicir, non é un estudo aséptico, senón humano, sobre unha cuestión que ten unha grande compoñente humana como é a didáctica, pero sen deixar por eso de ter unha visión obxectivada mediante datos recollidos de diversas fontes no tempo.

Como proposta en principio persoal, nun primeiro momento estas páxinas estarán cerradas a contribucións e colaboracións diretas. Mais unha vez que o traballo esteña estruturado cun núcleo forte que facilite colaboracións na mesma dirección, esto é, sinerxias, pouco a pouco iráse abrindo como ambiente colaborativo a outros profesores con experiencia no tema. Así o contempla a idea programática coa que xorde, pois estas páxinas están pensadas máis como un xerme de futuro que como algo rematado e pasado."

Así están as cousas por Ribadeo e polo IES Porta da Auga que tan boas alegrías me deron, e así as deixo eu, como debe ser: agradecido por ter podido estudiar neste centro.

Por certo... neste intre miña irmá pequena acaba de entrar no paritorio. Ola Abril, venbida a este mundo. Hoxe pode ser un gran día... e mañá tamén.

A Navegar - Dando voltas pola rede

2009-04-19T20:32:00.003+02:00

Nestes días andan a currar en Netex nun proxecto pra a Fundación Telefónica. O 10º Certamen Educared A Navegar. Poño a continuación unha especie de crónica sobre este 10º Certame. Todo aquel que lle apeteza (profisores, docentes, estudiantes, pedagogos) ou me poida facer o favor de poñelo no seu blog ou onde crea convinte para promocionalo, que o colla sen reparo. A imaxe non é a do Certame, recollín unha que fixera fai tempo pra uns simposios sobre redes e me apetecue poñelo.

O 10º Certamen Educared A navegar está a despertar un forte interese entre a comunidade educativa. Por iso, amplíase o prazo de inscripción até o 30 de abril.

As novas modalidades de participación (wikis, EducaLab e Experiencias Didácticas) parecen ser uns dos atractivos millor valorados polos docentes, xa que en edicións anteriores as modalidades de participación estaban limitadas á creación de blogs ou páxinas web.

Persoalmente paréceme que a creación de wikis é idónea para que varios grupos de alinos traballen nun mesmo tema. Permite analizar e debatir o tema na clase, en conxunto, decidir que apartados ou aspectos dese tema xenérico teñen entidade por si mesmos, e a partires de ahí, dividir á clase en grupos que traballen sobre canda un deses aspectos.

Por outra banda, valoro como moi interesante a oportunidade de experimentar con EducaLab. Esta ferramenta permite romper coa idea que ainda temos da escritura liñal (tipo libro) e utilizar un gran muro virtual para, sobre el, ir pegando e dosificando contidos cortos en distintos formatos (audio, vídeo, fotos, textos, etc.) Ademáis, pódense ir relacionando estes contidos entre si. Paréceme unha ferramente cun gran potencial pedagóxivo que, ademáis, achéganos ao xeito no que os rapaces de hoxe en día soen escribir a información (mensaxes curtos, concretos, miltimedia...).

E, por último, considero un gran atino que os docentes poidan presentar tódolos traballo que habitualmente realizan coas TIC, mediante unha memoria, na categoría de Experiencias Didácticas. É unha motivación máis para que o profisorado realice traballos coas TIC durante todo o ano.

Evidentemente, a creación de páxinas web e de blogs sobre temas curriculares, tamén teñen unha gran potencialidade pedagóxica, como se ten demostrado nas edicións anteriores do Certame.

A continuación poño un par de ligazóns: A páxina pra que os profisores se poidan apuntar, premendo eiquí e unha páxina onde se irán introducindo pequenas guías didácticas que penso que poden ser de gran axuda a profisores ou mesmo estudiantes de maxisterio ou calquer tipo de pedagogoxía (vai por ti Fuji).

Así están as cousas coma un domingo calquera e así as vou contando eu... namentres fumo un bo carrao de pitillos esperando a que me chamen pra ver se miña irmá pequena da a luz dun momento a outro.

Die Walküre XII

2009-04-09T19:31:00.002+02:00

Último post dende Berlín sobre Berlín. Xa quedan poucas horas pra que a viaxe toque o seu fin. O páxaro de ferro saeme dende Tegel ás 7.30 da mañá. Vaia madrugón que me vou meter. Non me apetece nada nin madrugar nin as tres horas que lle va chegar até Madrid. Logo, en canto chegue a Coruña, probablemente chame a Fer para ver se lle apete ir tomar unhas cerveciñas por ahí... é que estou seco, mi ma'.

Hoxe ando coxo perdido. Creo que o que parecía un esguince é un esguince de toda a vida. Así que visitei dun xeito moi por encima o Kulturforum, moi preto de Postdamer Platz. Por eiquí pasei case tódolos días cando ía de camiño cara a zona de Mitte. Kulturforum está no sur de Tiergarten e no norte de Schöneberg. É unha especie de conxunto de museos, sala de concertos e rollos de documentación ou similar (isto o sospeito pola cantidade de Petetes que vexo por eiquí).

A verdade é que me doe tanto pé, que tan só visitei a sede da Filarmónica que é unha especie de caseto en forma de tenda de campaña coas paredes laranxas. Din os entendidos que é un dos locais coa millor sonorización pra este tipo de conxunto. E se lle coñece polo sobrenome de Circus Karajani, polo mestre Karajan que foi director desta Filarmónica durante un bo carro de tempo. Din por ahí, que os seus músicos odiaban e adoraban a Karajan polo seu mal xenio e pola súa xenialidade respectivamente. O sitio? Merece a pena. E se algunha vez tocaches, ou gostas de música clásica creo que é un sitio imprescindible.

Logo metinme na Neue Nationalgalerie, que me decepcionou un pouco. O edificio é tremendo pero o contido pensei que ía estar máis co nivel do edificio. Unha mágoa, aunque mirandoó dentre outro lado saín antes e me tumbei á bartola a beber cervexa e descansar. Neste museo suponse que se exhibe pintura do século XX. Pero debe ser dos principios moi principios. Lembrame máis a unha exposición sobre o expresionismo que sobre o século XX. Non recoñecín nin o 5% exposto (aunque boeno, a iso se va aos museos, a ver cousas novas). Pra todo o demáis Google e o buscador de imaxes.

Así que como vedes, o día de hoxe moi pero que moi tranquilo. Me encantaría poder sair hoxe oustra vez pola zona de Kreuzberg, pero penso que se me meto alí non chego a Coruña até dentro de medio mes.

Que cousa absurda ocorreu hoxe? Pois a de pagar en man no hotel e conseguir descifrarlle ao xerente onde vai estar o taxi. Quedoume claro onde vai estar, pero xa non estou tan seguro de se o taxi vai estar aló as 5 da mañá ou da tarde. A conversa foi:

- I pay de hotel.

- Ja, ja... ok, yes, yeah. Now?

- Yes, now... tomorrow fly.

- You sister call me!!

- Yes. My sister is a god person!

Miña irmá chamoulles pra explicarlles ben o do taxi. Pra que non houbese malos rollos as 5 da mañá.

- Ja, ja... yes. You sister. Yes, ok.

- Yes, my sister.

- You sister call me today!!

- Yes... yu say now.

- Your sister. you sister.

Joer, que perrea lle entrou coa miña irmá Mariola.

- Que si, que si... miña irmá. How much?

- Tomorrow. Five o'clock. Taxi. Your sister call me!!

- Tomorrow.

Me sinala un almanaque no venres.

- Five o'clock.

- Danke, danke, Thanks meu!

- You sister call me. Taxi five o'clock. Berlín is guten!

Joer, pero que lle dixo miña irmá. O debeu ameazar de morte, porque non se cala.

- Ok, danke, thanks, danke, danke. Berlín is fantastic. Bis bald!

Deixo os cartos e marcho. O tipo queda no seu despacho (que é unha habitación igualiña ca miña, pero cunha mesa chea de papeis) gitando Chao, chao... arrideverchi! Redios, canto dano fixo Fellini!

Agora xa estou relaxado. Beberei unhas cantas destas rubias. Cenarei unha especie de comida china que vin hoxe polo camiño. Farei a maleta e intentar durmir todo o que poida.

Como resumen: Berlín está de puta madre. De putísima madre. Eu o pasei en grande e viñen so. Ide sos ou acompañados. Non é nada caro. É moi grande e hai moito que visitar. E se queredes festa, tamén a hai. Eu non a disfrutei moito, pero a cherei. O napal cheirase a distancia. A xente é moi moi agradable. Sensación de inseguridade nula. Moi tranquilo. Poucos picoletos, e os que hai parecen que son da reserva do vellos que son. Si sabedes algo de inglés vos ides enterar moito millor de case todo. Se controlades xa rompedes a pana (como diría Sole). Vos aconsello que collades bicicleta. Eu tódolos días pensaba pra os meus adentros: Nin, porque non colles unha bici e te deixas de historias? Se me perdo na bici o mesmo aparezo en Polonia. Probar todo o que vos poñan diante. Até o momento, todo o que me deron gustoume (e son de mal comer). Traede un bo plano. Ao meu fáltanlle mil rúas. E si podedes preparade a visita. Non sexades tan langráns coma min.

Se queredes museos o Mitte é a vosa zona. Se queredes festa eu vos recomendo Kreuzberg antes que Prenzlauer Berg. A segunda está moi pensado pra os turistas e o primeiro pra disfrutalo... Kreuzberg é moi trend. De tódolos xeitos o millor é que canda un descubra Berlín e se descubra a si mesmo en cada esquina de Berlín.

Como dixo John F. Kennedy: Eu tamén son berlinés.

Auf wiedersehen nenos e nenas!

Die Walküre XI

2009-04-09T11:31:00.003+02:00

Mércores 8 de abril.

Agora estou no café onde almorzo tódolos días. E un sitio bastante grande dividido en tres zonas e con terraza. Un reservado con sillóns que sempre está baleiro. Unha zona bastante amplia con mesas baixas diante da barra e unha zona de fumadores, onde estou eu, con taburetes e mesas altas. O ambiente é moi variado (non variopinto). Parece un bar de barrio con certo estilillo, pero nada máis. Xente xove cos seus portátiles, obreiros, mariores. Bo rollete. Molaría currar eiquí.

A señora que me pon o almorzo debe ser a dona do local, pois polas tardes (cando os camareiros aparentan 28 anos) tamén anda rulando por eiquí. A xefa debe ter coma uns cicoenta e pico e consérvase de vicio. Certo é que parece que polas mañás dase unha boa man de chapa e pintura.

Hoxe vou almorzar un non sei que. Ten moi boa pinta. O estaba a comer un rapaz e lle dixen a camareira:

- This. I like this!

- The girl?

- Nein... the boy is eating!

Non me tiña fixado na girl, teño fame.

I'm Muzzy!!

Este bar está no medio de Schöneberg, case ao final de Hauptstrasse con Postdamerstrasse.

Hoxe teño pensado moverme pola zona de Charlottenburg e visitar o zoo. En Amsterdam sempre que vou visito o zoo, aunque aló lle chaman "xardín de animais", Arties. Se ides a Arties, facédeo o domingo sobre as 11.00 da mañá. Ás 12.00 dan de comer aos crocodilos.

Segundo mapa, isto ten pinta de estar a uns 4 quilómetros de onde estou (o zoo, quero decir).

Polo que se ve, este zoo é un dos máis completo do mundo ao que se refire en especies de animais. Máis de 1.400. Iso si, a entrada de zoo+acuario custa 18€; algo caro se o comparamos co resto de Berlín. Sei que nalgún sitio lein que ocupaba unha extensión de oito quilómetros cadrados. A zapateada vai ser boa.

Rematei co almorzo. Non podo con todo. Fumarei un trujilla e xa vos contarei que tal é o zoo.

Levo xa un par de horas no zoo. É inmenso e a verdade, os espazos onde están confinados os animais son moi amplos. Saquei tropecentass mil fotos. As intentarei ver co meu afillado Alberte. Agora estou sentado diante dunha rinoceronte que non para de moverse. Pena que me quede tan pouca bataría. Quero sacar algunha foto dunha igrexa que hai eiquí ao lado. A rino esta non para de moverse. É unha gozada ve-la ao trote. Está nun recinto duns 30 metros de longo por un 10 de profundidade. Xa o sei, non é a sabana, pero comparado con outros zoolóxicos isto debe ser pra ela un Meliá. Debe ser unha rinoceronte xove. Ainda non ten a "coraza" formada do todo. De maior quero ser un rinoceronte e ter os cornos ben postos.

Volvo a repetir: En Berlín todo é extenso. Este zoo é tan grande que se perdes a virxinidade non a volves atopar.

Escoito o ruxir dos leóns. Vou visitalos. Pola mañá parecía que tiña resaca, coma min, que tamén son leo.

Nota do autor: Quédome sen pilas no acuario. Pero o estanque das "sea spider" atraen aos nenos... oh, oh... spider!! Si señores, unha centola duns 5 quilos. Hmmmm que rica rica.

Agora estou nunha praza moi concurrida onde hai sinais que che avisan dos "amigos do alleo" cun gráfico moi singular: Unha man, un bolsillo dun pantalón e un candado.

A Kaiser-Wilhem-Gedächtnis-Kirche (ollo, o nome é ese) é unha igrexa que quedou destruida case totalmente polos bombardeos que sufríu Berlín no 1943. Dos seus 113 metros (altura) orixinais, unicamente consérvanse 63. O seu tellado aguxereado fai que teña unha cara afilada, de ahí que a torre sexa coñecida en Berlín polo nome de "dente oco".

Nota do autor: Unha pena o da cámara. Xusto diante miña teño duas teutonas; unha loira e outra morena. A loira cada pouco toca as suas tetas, apretándoas e subindoas e baixándoas e apartándoas. Convida a sua amiga a que lle toque tamén as tetas. Supoño que estarán a falar dalgún implante se non, non o entendo.

- A ti como che gostan máis as mulleres? Loiras ou morenas?

- Si, si, si, si, si, si...

Pensaredes que estou supersaido, pero imaxinade que estás nunha terraza e aparece Samantha Fox en shorts magreándose as tetas a un metro túa. Se me entende, non?

Sego observando sen ningún tipo de simulación o espectáculo e me pido outraa big bier. Cando xa levo aló unha media hora chega un grupo de cinco españois. Falamos algo e me uno con eles o resto do día. Van sos, pero van en grupo. Son "singles". Xuntáronse vía internet a través dunha páxina pra xente que viaxa soa. Hai un de Guadalajara, unha malagueña, unha de Barcelona, un de Palencia, un almeriense e un de Santiago de Compostela. Tócate o nabo... Hispania nunha mesa!

Imos comer todos xuntos. Falamos e falamos e rinse bastante cando lles conto a miña situación de ir só a Berlín. Son moi moi majetes. O de Palencia é un cachondo total. Lles explico o pouco que lles podo explicar sobre o que sei de Berlín. Máis ou menos un resume de todo o que levo escrito. Lles apete moito ir a Alexander Platz e subir a torre de comunicacións que hai aló. O pirulí berlinés. Non tiña nin idea que se podía subir, así que gracias a este grupete me entero e vou con eles.

Subir a torre custa 10€ por cabeza. Hai moita, moita cola, pero moi ben organizado. Ti pillas os billetes e logo nun panel ponche á hora na que podes subir. A nós ainda nos queda case unha hora e nos imos tomar unhas birrillas amarillas.

O ascensor sube a unha velocidade acojonante. O pitido nos oidos está segurado... e arriba un bar cunhas vistas de Berlín acojonante. Lles amoso onde está a Porta de Brandenburgo... a zona dos Museos, a Postdamer Platz. Ainda pasamos aló un bo rato... sacan fotos (espero podermee poñer en contacto con eles) e baixamos a tomar algo nunha terraza da praza.

Estamos todos moi cansos. Eles acaban de chegar ese mesmo día e queren marchar a descansar. Eu lles animo, pero non o suficente, pra que vaiamos a tomar birrillas amarillas por ahí. Unha pena, mo estaba a pasar pipa.

De volta ao hotel vou pillando birras cando o corpo o precisa. Ceo nunha terraciña moi cuca dun restaurante indú... non sei o que como, pero ten curry como pra parar un tren. Non sei a que hora chego ao hotel, pero chego cunha cogorza encima que non me relamo.

Hoxe, agora, sufro as consecuencias do día de ontes. Teño unha resaca demencial e teño o pé esquerdo algo jodido. Non é un esguince, pero super machacado de tanta pateada. Estoume pensando seriamente facer o Camiño de Santiago, pero dende Pekín, con dous collóns!

Así están as cousas neste último día e nestas últimas horas e así as vou contando. Bis bald nenos e nenas.

Die Walküre X

2009-04-09T11:26:00.002+02:00

Martes 7 de abril.

É tarde… moi tarde para o canso que estou (deben ser preto das 12). Non vou peido. Agora mesmo debo andar a uns catro quilómetros do hotel. Estou moi canso.

Entrei nun bar e pedín unha small bier. O presuposto se me está escapando entre os dedos e ainda non paguei nin o hotel nin aos meus caseiros da Coruña.

Me tomo a caña e merco tabaco. Iso me jode, xa que teño catro paquetes na maleta. Eiquí o Lucky está a catro euracos. Tes que pedir unha tarxeta na barra. Ir a máquina. Meter a tarxeta e as pelas; volià dixo Voltairè.

Collo unha “box of fire” para Coe na barra.

Vou pagar e digo:
- How much?
A tipa super rápida me espeta:
- Inglish? Turkish? Italiano? Español? Brasileiro?
- Buah! Hmmm… (merda). Español.
- Ah, pues son dos euros. Te pongo otra cañita?

Joer, non podo decir que non. Despois de Edith é a seguinte persoa coa que millor me entendo. Incluso millor que con Chema… boeno, non é de estranar.

Non ten pinta de xermana. Vai correndo dun lado para outro como se levase unha guindilla no cú… a ver se estivo por eiquí o tipo que me perseguía!

A todo o mundo lle deixa nas mesas unha especie de pepinillos. A min me deixa sen nada. Pero ao cabo duns minutos tráeme xamón de mono.

Esta tía promete pero trabucouse conmigo. Eu estou eiquí en visita cultural… ji ji ji.

- Otra cañitaaaa?
Como controla de marketing a pava esta.
- Boenoorl. Hips, hips…
(a que hora pecharán?).

É tarde… moi tarde para o canso que estou. E vou peido.

Die Walküre IX

2009-04-07T20:04:00.002+02:00

Martes 7 de abril.

Son preto da unha da tarde e acabo de chegar até o Altes Museum. Ontes pola noite, cando pasei por eiquí pensei que era o Pergamonmuseum. Non pasa nada, era un dos que tamén quería ir visitar.

Está a carón do Museo Histórico Alemán. Ten un xardín moi concurrido xusto diante cunha fonte no centro. Agora levantouse algo o vento e fai que as pingas da fonte vaian polo ar, e iso agradécese. Hoxe fai bastante calor. Moi boa temperatura.

Nota do autor: Uns chavales xogando acábanme de lanzar un botellín á espalda. Íalles pegar un grito do tipo fuck off, pero xusto nese intre, sentase diante miña un monumento comendo un calippo de cola (saco fotos). A vista é inmellorable. Desu existe e me acaba de agasallar con isto. Voume quedar sentado mirando para ela. Prefiro un lunar da súa cara que a pinacoteca nacional. Yum yum. Si señoooor… acábase de sacar a chaqueta cor pistacho e é unha teutona. Saco outra foto. Sae borrosa, porque será?

Acabo de mercar unha entrada para un día enteiro en tódolos museos que hai no Mitte. Cinco museos por 14 euros. Está pero que moi ben.

Altes Museum está dividido en duas prantas. Na baixa hai unha extensa colección adicada a cultura clásica. Ánforas, xarróns, vaixelas, etc. Moi ben conservados. Me sorprende. Pequenas figuras, filigranas, diademas, etc. Ao meu irmán lle encantaría isto. E a min me houbese gostado recibir unha máster class del nesta pranta... e da vida.

A segunda pranta está adicada a cultura exipcia. Non é moito pero está ben. Claro está, o busto da cachonda Nefertiti é o centro da atención e de flashes… si, si. Eiquí se olvidan de quitarlle o flash. Todo na titi de Nefer é increible. As proporcións do busto da faraona son per-fec-tas. Estaba de moi bo ver, aunque algo delgadiña para o meu gosto. Pena que morrese ho, ainda teño o condón novo.

Teño que resaltar que nesta segunda pranta hai unha parte adicada á tecnoloxía usada nas excavacións e restauración de pezas. Me parece moi pedagóxico e interesante ver os artiluxios. E para nada son brochas ou paletinas. Que va, uns pedazos de equipos multimedia cachis piruli da morte con fluxo de fruzo e toda a pesca. Pa cagarse pola pata abaixo.

Agora tócame o Pergamonmuseum que de todo o que teño programado me parece do máis interesante.

Nota do autor: Levo coincidindo cun tipo en tódolos museos. Me estará a seguir? Me querrá violar?

Parece que o Pergamonmuseum se resiste. Como isto é un circuito de Museos xusto detrás do Altes Museum atópome co Altes Nationalgalerie. Unha pinacoteca de toda a vida, vamos. Un Prado en Berlín. Moito máis pequeño en cantidade pero ten unha mostra moi interesante do impresionismo.

Descubro a un tal Lovis Corinth (1858-1925). O terei que buscar na Galipedia.

Teño que decir que as pinacotecas me aburren. Miña irmá Mariola pasa horas mirando os cadros… que mirará? Que buscará? Terá raios X nos ollos? De tódolos xeitos a exposición faise amena, xa que as salas son pequenas e nunca tes agobio de todo o que che queda por ver. Hai que ir? Of course! (filipa conmigo Luis).

Nota do autor: Volvo a coincidir co tipo. Yum yum… hoxe me van deixar o cú como un bebedeiro de patos.

Estou diante do Pergamonmuseum. Quero tomar forzas para recorrelo. Unha cervexiña? Home logo, e que sexa big, please!. Non sei que lle poñen a estas cervexas, pero me sube moi axiña. Déronme unha tostada, desas que o sabor recorréche o nariz. A cervexa está case baleira, teño os pes millor, medio paquete de cigarrillos… arranca!

Estiven aponto de batir o meu récord dentro dun museo. Preto das catro horas. Se non estivese tan canso qeudaría toda a tarde (o pouco que queda dela). O Pergamonmuseum é sinxelamente espectacular. É unha quedada co persoal. Parece que o construiron dous vascos.
- A que non hai collóns a facer un megamuseo pra que a xente alucine?
- Ai va la ostia, como que no? E cho pinto de rosa.
E fixeron o Pergamonmuseum. Así, como tal cousa... como quen quere facer o monte Gaiás nun ano.

Nada máis entrar na primeira sala atópaste co Altar de Pergamón. Se che queda a cara como o smile ese dos ollos abertos. Ala, con dous collóns chantaron ahí unhas escalinatas coas suas colunas, co seu dintel Jónico, coas suas estatuas... É unha porta do século II antes dun tal Cristo. Nesta mesma sala, un percorrido de esculturas de deuses loitando contra xigantes.

Subes a escalinata do Pergamón e te atopas con outra fachada. Esta é a entrada a un mercado. Toma collóns. E como se dentro da Domus te poñen a praza de María Pita. Que mola? Joer se mola... Mogolló!!

Noutra sala a porta de Ishtar. Século VI antes do Cristo. Pertence a Nabudocossor II, rei de Babilonia. O nome vos soa por duas razóns. Unha, así se chama a nave de Morfeo en Matrix. E segundo, en Barrio Sésamo había uns micro seres simpáticos na maceta de Blas e chamábanse Nabudocorcitos.

En fins nenos e nenas, para min empresionante. Todo o rato lembrándome do meu irmán. Salas adicadas a Apolo, Dionisio, Césares, Atenea, etc. Non sei como expresalo, pero por cousas como esta ben merece a pena a viaxe e pola tipa do calippo.

Agora estoume autoflagenlando polo deus Dionisio e me estou metendo entre peito e espalda un bo litraco de bier. Non está moi fría, pero se é iso o que os deuses queren, así sexa. Comerei algo e non sei se irme a tirar ao parque de Alexander Platz ou ao xardín que hai frente ao Altes Museum. Calquera das duas cousas están moi ben para min. Hoxe estou feito un xabato. Polo demáis botei en falla ao tipo que me quere violar. Cachis!.

Bis bald nenos e nenas!

P.d.: O Pergamonmuseum ten cascos para poder seguir como deus manda a exposición. Gratuito! A ver se aprenden por Hispania.

Die Walküre VIII

2009-04-07T11:26:00.003+02:00

Ola mundo!

Hoxe a entrada vai ser breve que ainda non me ocorreu case nada. Aunque xa teño un par de cousiñas, todo relacionado co superhotel onde estou.

Non sei se vos contei algo do hotel. Está nunha zona perdida da mano de dios. Non sae no mapa que teño. Está escondido nun bloque de edificios que tes que acceder a el por un soportal. Parte da terceira planta está dividida en habitacións bastante grandes (se son todas como a miña, claro). Pero que pasa co hotel este?

Pois primeiro que non ten cortinas opacas. Ten unha telilla que ves a través dela, ou sexa, as 7 da mañá xa me está entrando un solazo da ostia. Eu máis ou menos estoume deitando sobre as duas da mañá e me ergo da cama a iso das 10. Paso de madrugar.

E segundo, ontes durminme un pouco máis tarde, xa que a parella da habitación do lado deu un concerto "alla rústica ma non troppo". Un polvazo dunha hora e pico... cos seus allegros, algún ritardando e houbo un par de codas. O tipo pegaba uns berros tal cual matanza do porco e ela uns xemidos moi moi cortos pero mantendo un bo ritmo. Estiven a ponto de apludir, pero pensei para os meus adentros... e se fan un bis?

Ainda se fose un bis a bis, boeno.

Pois nada, acabo de almorzar un pedazo almorzo pra afrontar a camiñata de hoxe. Pasarei parte do día no Pergamonmuseum que está a escasos metros da Alexander Platz. Promete o museo. Irei pillando notas e hoxe á noite ou mañá pola mañá meterei o post. Estou rebentado da pateada de ontes e se estivese máis tempo hoxe mo tomaría de descanso e me adicaría a beber esta ambrosía que me sirven por eiquí. Pero os días esfúmanse e hai que apurar.

Bis bald nenos e nenas!

Die Walküre VII

2009-04-06T20:10:00.004+02:00

Luns 6 de abril, pola mañá... a iso da hora do café.

Acabo de chegar a un barrio bastante guapo. Por non decir increible. Mistura, cultura, ambientazo, terrazitas máis solete. A cervexa vai entrar hoxe que da gosto.

Xa pasaron unhas horas do anterior post. Quedei con Edit e con Aynis. Edith é holandesa e comparte estudio coa miña irmá Mariola en Amsterdam. A segunda é turca e estudia deseño de xollas... joer. Aynis é fibrosa, áxil... rápida de mente e moi vivaracha. Non para de sorrir e falar. Ten unha constitución atlética, joer. A vida é como a serie "Life". Un círculo que todo o une e todo ten un significado... Iso ou todo é unha sirendipia.

Moi simpáticas as dúas. Moi majas... riome moito con elas. Aynis está a estudiar español, así que todo resulta moi doado, xa que Edith fala moi ben español.

Quedamos nun garito moi cuco (a Coe lle fai gracia este adxetivo). Uns dos primeiros en abrir fai uns 15 anos por aquela zona. Estamos moi moi moi preto no que antes era o muro de Berlín. Isto era zona comunista, e nótase (construccións excesivamente sobrias e sen adornos). Eu pido unha cervexa big (traenme unha caña). Elas unha especie de horchata que me dan a probar, café grande con leite, un bol de yogurth con fruta e cereais, dúas tostadas (cada unha) de leituga e queixo. Logo eu pido outra "double big bier" (por fin) e elas piden dous capuccinos, dous botellíns de auga e dúas infusións.

Arre carallo!! Todo sae por uns 25€. Eu filipo en cores.

Falamos, rímonos, etc. Boeno, máis ben eu pregunto dúbidas e elas falan, sobre todo Aynis (caralluda, tremenda). Cóntolles o da miña situación personal Berlín (sospeito que Edith algo sabe). Elas escoitan... Pasa un anxo. Escarállanse de risa en canto Edith lle traduce todo a Aynis. Cando lles digo que non pasa nada vólvene a escarallar. Normal, até a min me fai gracia.

Elas vanse. Edith ten que ir a buscar unha amiga e Aynis tense que ir a Stugart. Eu sigo pola zona. Estou por Friedricshain, na rúa Simon Dachstrasse. Elas din que sen dúbida algunha é a zona con máis personalidade de Berlín. Que Prenzlauer Berg está moi ben, pero que é para pijos. Moi para turistas... e fan un aceno moi singular: tócanse a punta do nariz. Din que esa zona é pra turistas, que a ideal é onde estamos. Máis adiante decátome de que é moi, pero que moi peculiar.

Agora non me lembro de como se chama o artista, pero por Factory pulula amiudo uns videos (Luis, axúdame) dun grafitero que fai StopMotion... pois non vai e me atopo coa metade da sua obra nesta zona. Quédome perplexo. Alucinando. Isto si é unha sirendipia. Teño sorte, nada máis. Non saco moitas fotos diso, case prefiro quedar a mirar como está feito. A obra é inmensa... inmesa de tamaño. Teño fotos e cando poida as pondrei eiquí xunto cos videos do nacho este.

Pégome unha zapateada dunhas tres horas e pico. Maaaaaanda carallo. Teño os pes hinchados. O rollo foi o de sempre. As deixei, pillei unha birra e me puxen a andar. Pillei outra birra e seguín andando. Pillei outra birra e seguín andando. Cando me deu polo ojete preguntei e me dixeron, por eiquí (sinalando o mapa). Auch!! A tomar polo ojete. Volvinme a trabucar de dirección. Aunque hoxe como ía a pé a cagada foi dobre. Ou sexa, unha camiñando é igoal a seis quilómetros. Pero atopei sitios novo (e vin teutonas) e cervexa nova. Xa estaba canso de tanta Becks e tanta Berliner. Moi rica esta. Aunque polo prezo e forza e peido que levo encima sospeito que ten unha graduación extrema. Lémbrame a cervexa escocesa Douglas.

Paro por hoxe. Vou probar sorte neste bar (pola wifi) e publicar o que levo na libreta. Aprobeitarei e tomarei estas cerveciñas tan cucas que teñen eiquí. Relaxar os pes e hmmm... outra birra. Por que non?

Así conto as cousas neste día que foi un gran día. Un grandísimo día. E mañá? Millor. Bis bald nenos e nenas!

Por certo... na miña perda atopei a zona de Berlín co tramo máis longo do muro... cincocentos metros nin máis nin menos. Esta cidade é pra vivila, en serio. Non pra visitala. Visitar está ben, claro. É como ir a praia das Catedrais... hai que visitala, pero pra bañarte calquera é millor; incluso Riazor... e o digo eu que son de alí. Isto é moooi grande. Non me vou cansar de decilo. Aunque se me dan a elexir entre tódalas vidas, eu me quedo con Amsterdam, of course!! Amsterdam forever!!

Die Walküre VI

2009-04-06T11:02:00.002+02:00

A ver, a ver... por onde empezo? Había unha vez un pais moi moi lexano... coño, non! Isto foi o que lle contei ontes a unha teutona pra ver se caia, pero nada; non cren nos contos.

Ontes despois despois de beber media tarde e chegar bastante peido ao hotel durmin un par de horas. De camiño ao hotel (birra en man, moi típico eiquí entre os borrachos indíxenas) un vikingo me dixo: AbrazenFarolen!! Que cachondos!! Son xente moi amable. Se te ven perdido, como é no meu caso, paran e dan media volta pra preguntarche no seu peculiar idioma esdrúxulo que é o que queres... e claro, eu o que quero é entendelos.

Despois de durmir o peido pegueime unha ducha e sain na búsqueda de Edith, que me dixo que estaba nunha zona que se chama Kreuzberg, que é o barrio turco. Tardei como unhas duas horas en chegar... noite pechada. Eiquí as farolass non alumbran moito. En canto dan as 9.00 xa ves máis ben pouco. Pois aló ía eu, con resaca, plano en man, i-pod nas orellas, pitillo en boca e condón en carteira camiño a Kreuzberg. Ala, todo contento a buscar a alguén que na miña vida vin e que a zona esa debe ser máis grande ca Coruña. E como se Coe me chama e me di:

- Chenchu, apetéceche tomar unha cervexa?

- Claro coño, iso non se pregunta. A que hora e onde?

- Pois a iso da noite en Vigo, te parece ben?

- Ah, perfecto... curo a borracheira e saio pra ahí.

Pois sería algo así. Boeno por que tardei tanto? realmente nunha hora e pico, de onde estou eu se chegaba, pero claro eu+metro+resaca=perdida total da orientación. Pois si, aló vou ao metro. A cousa parecía sinxela pero cando non coñeces tódolos idiomas confundes os nomes cada pouco. Eiquí cambiar unha letra á hora de pronunciar é tan jodido como o castelán... por exemplo, non é o mesmo decir: A virxen é pura que decir A virxe é puta. Pois realmente quería ir cara un sitio e creo que me fun como uns dez quilómetros do lado contrario. Non pasa nada... non paguei. E iso que a máquina expendedora de tiques tiña o idioma Español.

Nota do autor: Quero aprobeitar este espazo pra pedirlle... exisir a Feijoo que en tódolos países haxa traduccións ao Galego.

Dan as 12.00 e pico da noite. Chego a non sei onde e penso pra mis adentros... joer, pero que cansado estou. Pois ala, pra o hotel de novo. Iso si, millor colle un taxi chaval. O taxista lle pisa que mete medo, nas poucas curvas que hai cantan as rodas e polo camiño o taxista repite unha e outra vez o nome da rúa onde teño o hotel pra que a pronuncie bien. Listening and repit. I'm Muzzy!!

Apuro que acabo de quedar con Edith pra tomar algo.... hmmm encántame o cheiro de napal pola mañá.

Hoxe teño pensado ir ao Pergamonmuseum... aunque se hai birras a cultura sempre pode esperar. Unha cousa é coñecer a cidade e a súa cultura e outra ben distinta vivir a cidade, non? Perder me perdo, pero ollo: Non perdo ollo do que vexo.

Así están as cousas nun luns bastante soleado no que o día promete e así as vou contando eu. Por certo Fer, moita gracia me fixo o teu comentario de regadío e secano... ainda rein un bo anaco neste bar. Bis bald nenos e nenas!

Die Walküre V

2009-04-05T17:03:00.002+02:00

Hoxe comezaron a baixar as temperaturas. Xa non se está tan ben coma ontes. O ceo está completamente cuberto de finas nubes. Podes ver o sol cun efecto “desenfoque gausuano”. Deus manexa o photoshop, pero tirando a mal.

Volvín coller o bus M48, aunque esta vez baixeime duas paradas antes para mercar algo de fruta. Débome estar acostumbrando a ese anaco diario de mazá que me da Fer.

Volvín a Potsdamer Platz. Ao bar de ontes. Hoxe café. Cousa rara; un café custa o dobre que a cervexa. Está claro, hai que beber máis cervexa.

Intentei conectarme á wifi do Sony Center (a sede central de Sony en Europa). A rede viá e íase como as olas lamendo a praia. Ainda así conseguín facer 4 cousas:
1. Conseguir meter o post de ontes.
2. Contactar a medias con Edith para sair hoxe pola tarde/noite. Onde? A que hora? Non o sei, por iso o de que quedamos a medias.
3. Con tanto intento de conectarme e desconectarme á wifi ventileime o 60% da bataría.
4. As teutonas alégranme o café e a falla de wifi.

Subindo dende Potsdamer Platz até a Parisere Platz para ver a Porta de Brandenburgo atopeime cun monumento bastante curioso: unha serie de bosque de bloques de pedra alineados de diferentes alturas nun terreo ondulado. Creo que é un monumento adicado aos mortos xudeos.

Pensei que a Porta de Brandenburgo ía estar moito máis concurrida. Uns metros máis cara ao norte (está moi preto) atópome co Reichstag. Hoxe o Parlamento alemán. Di a guía, que o tremendo de Hitler foi probablemente o instigador do indencio deste edificio para así poder facer a súa Acta de Capacitación. O sitio é grande. Moi grande, moi amplio. Moi alemán. Ten unha cúpula acristalada acojonante que, sospeito, terá unhas vistas ainda máis acojonantes. Non vou entrar. Hai unha cola ainda máis acojonante que as supostas vistas.

Teño que decir que me sinto bastante ridículo iso de deixar a cámara co temporalizador e sair correndo para poñerme nunha pose bastante forzosa. Supoño que iso e ter que facerme pallas é por culpa de viaxar só.

Despois de zapatearme a avenida Unter den Linden chego ao Museo Histórico Alemán. Tremendo museo señores. Moi guapo e moi grande. Ten unha colección moi extensa (non é o prado, pero boeno). A entrada de 5€ está moi pero que moi ben para o que se visita. E se sabes alemán ou inglés xa non che digo nada. Está dividido en 7 grandes etapas e dun xeito moi ameno. Misturan moi ben obras con elementos da época. Que un retrado de non sei quen… pois ao carón xarras, mobles e outro tipo de obxetos da época. Impresionoume moito a idade media con todo o Sacro Imperio Románico Xermánico (até o S. XV). A min me molan moito as armaduras e demáis artiluxios daquela época. Os retratos e demáis paranoinas son demasiado escuras para o meu gosto.

Resulta moi “chocante” a parte adicada á II Guerra Mundial. Para… hmm… vou contar cos dedos. Para 12 anos que durou a festa montada por Hitler e os seus colegas ten a parte máis grande do museo. Ten unha inmensa documentación. Mogollón de propaganda. Increibles e magnificas litografías. Algunhas delas dan arrepio. En todas se me cae a baba do ben que están deseñadas. Algúns uniformes militares… menos dos que me imaxinaba. Normal, os collóns decrecen un 90% só con mirar un uniforme nazi. Está moi ben. O recomendo. E non… non hai moito sobre os xudeos. Haber, hai. Pero non as imaxes espeliznantes que temos na retina. Non hai imaxes de fosas ou crematorios. Como todo o museo xira arredor de Alemaña e Europa pois por suposto leveime o susto de atoparme co busto do noso queredísimo Paquito e a súa falange. A falange do índice lle ía meter eu.

Había un rollo, a nivel de imaxe corporativa, que me chamou moito a atención: Os diferentes “imagotipos” que tiña cada sección do movemento. As SS unha, as xuventudes outra, etc. Moi ben organizado. Moi ben deseñado. Hai iconografías que non comprendo, pero sospeito que ten unha razón. Unha boa razón.

Nota do autor: Poño chocante, por non dicir normal, ou curioso, ou calquera outra cousa. Non sabía moi ben que me ía atopar; se silencio ou pompas.

Agora non sei se ir ao Pergamonmuseum que está ao carón deste museo. Pero como siga a este ritmo de visitas o martes estareime comendo os mocos de aburrimento. Agora estou feito polvo. Debo levar enrriba uns cantos quilómetros. Vou intentar sacar unhas fotos aos logos eses e logo intentarei chegar ao hotel. A ver si hoxe non me perdo, como ontes á noite. En vez de tirar cara ao sur tirei cara ao norte. Xa mo dicía Cris: Leva unha brúxula.

Así están as cousas namentres non sei nada desa saída tarde/noite e así as vou contando eu.

Por certo, atopar eiquí un local con wifi (gratuita) me resulta imposible… e increible. Bis bald nenos e nenas!

Die Walküre IV

2009-04-05T11:21:00.002+02:00

Sábado 4 de abril.

Despois de pasar unha tarde na T4 buscando wifi sen pagar chegou o momento de pilla-lo avións cara a Berlín. Ibería retrasouse, como o seu propio nome indica. Pillei un taxi dende o aeroporto (que non sae nos planos) até a zona de Schöneberg. Total 21€. Na Coruña clavaríanche iso e algo máis por ese mesmo traxecto. Sen darche un bico o taxista nen nada. Doulle 22€ ao tipo, non me devolve o cambio e me deixa nun sitio que nin hotel nin ostias.

Hmm… vou fumar un truja e vou pensar que facer.

Empezo a chamar por telf. A tódolos números que teño da pensión. Nada de nada. Contestador. Neeeein!! Un xove lugareño abre a portela dun edificio, pregúntolle polo “Hotel City Inn” e dime nun inglés como o meu que suba, follow me, pequeño besbello. Subo e me deixa no “hotel”. Hai un letreiro que descrifro con gran dificultade: Hai un telf. De emerxencias. Chamo e me colle un tipo moi simpático que fala un inglés parecido ao meu. Queda conmigo en dous minutos. Amósame unha habitación para cagarse (comparado, claro, co que tiña pensado) e con ducha na propia habitación e tele!. Iso si, a cama sen facer. O tipo de inglés máis ben pouco pero fla italiano así que nos imos entendendo. Pregúntolle que como fago para chegar andando a Postdamer Platz e dime que andando máis dunha hora. Na páxina poñía que a escasos minutos. En que? En avión?

Poño a cargar todo: mac/i-Pod/cámara e baixo a iso das 12.00 da noite de aventura.

Atopo xusto na saida unha parada de bus con tres punkis. Pregúntolles amablemente e un, nun inglés moi similar ao meu, dime que colla o que vai vir agora.
Nota do autor: digo punkis por non decir megapunkarras. Menudas crestas.

Subo no bús. Aquilo está feito unha merda. Botellíns rotos polo chan. Punkis, macarras, yonkis e incluso pareceume ver algún banqueiro.

- How much the travel?
- Eeeeh!
- How much the travel, joder?
- Eeeeeeeh!

O conductor fai clic nun monitor e pon: 2,20€. Amósolle un billete de 10€. O tipo balbucea. Creo que di algo sobre a miña nai. Fai indicacións de que vaia cara atrás e arranca. De puta madre. Unha hora en Berlín e xa teño unha viaxe pola “face”.

Chego a Postdamer Platz. Inmenso. Increiblemente grande e modelno. Luceciñas fluorescentes fucsias e azuis cambian cada pouco a tons morados e laranxas. Unha cúpula acristalada que tapa e une uns cinco bloques. É como se na praza central dos Rosales (a elíptica) estivese cuberta. Iso si, os edificios son unha mistura de sobriedade rectilinea misturada con grandes paneis acristalados. No medio da praza un mini estanque rodeado de terracitas coas suas veliñas e xente de moi ver. Polo que se ve para arranxar isto despois desa guerra gastáronse un 17 billóns de euros. Non lles quedou mal, ollo.

Xente de moi bo ver. Hai teutonas… pero teutonas teutonas por doquier.

Entro nun bar deses (o máis animado ao meu parecer). Me achego a barra e digo literalmente: Güan biier. O camareiro me mira perplexo e lle grita a un compañeiro: Inglish. Se achega o outro e lle digo:
- Güüüüaaan biiiiier!
- Eeh!
- Que güan bier, joder!
- Ah!

É a 1.15 da mañá. Levo duas bier small (unha caña de Ribadeo). É algo doce. Parece que está rebaixada con gaseosa ou similar. Pero segue a ter máis corpo cunha Mahou.

Escribo todo isto baixo a pouca luz que me da a vela e as luces fluorescentes da cúpula nunha libreta moi mona que me regalou Martola. A cúpula empézame a resultar un pouco hortera.

Ah! Cando chegamos ao aeroporto, Chema xa estaba esperando a Marta. Tan falador e tan simpático coma sempre, vamos. Ola, que o pasedes ben, adeus.

Así están as cousas hoxe… e a ver se mañá atopo wifi. Bis bald nenos e nenas!

Die Walküre III

2009-04-04T12:16:00.003+02:00

Eiquí estamos de novo, agora no aeroporto da Coruña. O páxaro de ferro despega a iso da 13.30 e chegarei aos Madriles a iso das 14.40. Alá a esperar un par de horas. Martola neste momento estase a tomar un zume de piña e eu o meu sagrado cafeting só con extra de zucre.

O día non empezou nada mal: Mamá igoal saio na TVG. En canto cheguei había unha reporteira co seu cámara e me fixeron un par de preguntas. A ver, o mesmo saio na TeleGaita e así poderei desterrar dunha vez a Galloso.

Ao final a maleta pesou 19.35 kg. Levo de todo, incluso un condón na carteira. Xa estiven pensando o que vou facer con el. Cando chegue a un pub e estean a ponto de pechalo, botarei toda a cervexa (desas big beer) dentro do condón a modo de botixo.

Polo momento todo ben, agás que ontes non comín nin cenei e me están a temblar as mans mogollón por falla de enerxía. Preciso de cerverxa pra supermineralizarme e supervitamizarme.

Isto é todo até o momento... supoño que na T4 escriberei algo máis... aló, tirado 4 horas. Aunque tamén pode ser un bo momento pra abrir a guía sobre Berlín, non?

Die Walküre II

2009-04-03T17:37:00.016+02:00

Ola mundo. Eiquí seguimos. Segundo día de preparacións da viaxe, hoxe dende o portátil da miña irmá. Téñome que ir afacendome a el... o Safari se me pecha cada pouco, non sei si por algún comando estrano que fago sen decatarme ou ben por que a wifi dende estou vai como o cú... que vai. Tamén teño posto como unha especie de corrector ortográfico que fai que todo o que escribo me aparece subraiado.

Boeno... Que pasou hoxe, eh?

Pois ainda pasaron cousas. O rollo de ontes con Fer quedou en medio peido. Non estivo mal. Fer brindounos, a Saúl e a min, cunha noite desas de absurdeces contínuas. Na súa liña, vamos.

Logo tocou madrugar. Reunión dos Learning Coffee (algún día colgarei o video). Comezar un novo curso (por fin). Retocar algunha cousa por alí e por alá. Outra reunión dos Learning Coffee. Seguimos co curso de Marketing Dixital... pitillín. Comentar as xogadas de onte e ir limpando as mesas de todo o sobrante. A empresa: Fynet/Kubbe, ou sexa Netex está en obras. Ampliamos e agora nos imos poñer en 4 naves. Sacar fotos de todo montado... a xente traballando. Outra reunión dos Learning Coffee; esta vez cas que mandan: Ana, Yrma e Betatest. Parece que a cousa marcha. Máis fotos... e de súpeto un mail de Carola. Di que se marcha a outra empresa. Hoxe é o seu último día en Kubbe (non derradeiro, ollo... ainda pode volver). Fotos con ela. Seguimos currando e chegan as duas. A recoller tódolos equipos, os cables e ver a nosa 'casa' baleira. Carlos Ezquerro todo tolo por alí cos planos nas mans... e a xente carretando os monitores e CPUs á sala de gravación. Alí non entrará o polvo das obras. Máis fotos e chegan as tres da tarde. Todos marchamos á Tasca. Hai que empezar a gran ponte con alegría.

Cervexa, cervexa e máis cervexa, Xa vou medio peido. África dime o que outras persoas xa me dixeron: Tes problemas coa bebida... ja ja ja. Vou ao baño a vomitar. Cervexa, cervexa e máis cervexa.

Remata todo e Fer me achega até a FNAC a mercar a guía de Berlín. O tipo, un profisional com o a copa dun pino, dime que xusto detrás de non sei que monumento (por suposto eu asinto como que sei de que me fala), hai unha cafatería-cervexería que pides: A big beer e che poñen un litro de cervexa por tan só tres euros. Hai que ir ne cajonacona!! Que profisional, que profisional o tipo este diría Manquiña. Merco a máis barata. Total... con esa indicación xa teño amañado a ponte.

Envío un SMS a Flavio, o moi cabrón si que ten un bo plan: Concerto de AC/DC en Bilbo. A envexa me corroe e por iso me arrenchufo os cascos e me poño toda a discografía dos chicos australianos a todo meter. Que ben mo vou pasar no concerto deles en Madrid. Aló estaremos parte do pior de Ribabebo: Joseca, Rego e eu. Oh yeah!! Pero esa viaxe será outro post.

Agora xa me vou familiarizando co mac e co mini-teclado gay que ten. Xa teño guía. Hmmm... que me falta? Ah, tender a roupa de ontes, pagar aos caseiros e mercar tabaco pra non gastar tanto aló e poder beber esas Big Beer.

Ah por certo, antes de baixarme do coche, Fer dame un consello: Leva, alo menos, un condón na carteira. Que profisional... que profisional.

Así están as cousas este venres soleado no que a viaxe que ontes ollaba con certo recelo hoxe a vexo como unha gran experiencia. Papá, son un mariñeiro de altura en terra firme!

P.d.: Meis, isto promete ou non promete?

Die Walküre I

2009-04-02T20:03:00.005+02:00

Hoxe comezo, o que intentarei que sexa unha bitácora das miñas andainas por terras xermanas, e máis en concreto por Berlín.
Hoxe é xoves e o avión o pillo o sábado dende A Coruña e a cousa está máis ou menos así:
Levo unha maleta prestada por Fer.
A maleta está medio chea e debo levar xa 20 quilos.
Sego a meter cousas absurdas na maleta; por exmplo: condóns.
Levo un portátil que me deixou miña irmá Gel.
Non sei que carallo fago co mac pero cambio as teclas a xeito numérico. Apago o equipo e volta empezar.
Levo unha cámara de vicio que me deixou miña irmá Gel.
Espero ir sacando fotos de por onde vaia indo e tódolos días intentarei facer un pequeno resume.
Como non me deixaron ningunha guía sobre Berlín xa estou vendo que vou ir a velas vir.
Non sei onde está o Hotel. Tampouco me preocupa moito.
O meu inglés é tirando a nulo.
Xa sei decir cervexa en alemán.
Estou preocupado polo 'hotel' ao que vou... teño que levar as miñas propias toallas e teño que compartir baño.
Estou bastante descontento polo cambio absurdo que fixen de hotel.
Vou cheo gadgets... levo de todo e cargadores de todo tipo.
Entre outros libros levo Maus que non sei si será moi boa idea andar pasaendo un libro cunha esvástica na protada.
Ainda non sei que ir visitar. Non sei si deixarme levar ou preparar algo. Ainda estou a tempo.
Quedei, iso si, cunha alemana protestante... que por suposto non coñezo de nada.
Vou so, o que vai provocar que non saia nas fotos.
Me levo traballo por se me aburro de patear.
Non teño cartos. Boeno, non teño os cartos que me gostaría levar pra poñerme fino, aunque sexa, un día.
Nestas circustancias non me apete moito ir... pero vale máis actuar expoñéndose a arrepentirse delo, que arrepentirse de non ter feito nada.
Levo no i-Pod a Cabalgata das Valkirias pra escoitala diante da Porta de Brandenburgo.
Sei que o vou pasar ben... sempre o paso ben en circunstancias estranas.

E así están as cousas e así as irei contando... agora tiña que tender roupa que quería levar e poñer outra a lavar, pero... me acaba de chamar Fer pra ir tomar unhas birrillas amarillas. Así non se pode preparar absolutamente nada de nada.

Alta fidelidade II

2008-12-16T22:27:00.010+01:00

Difícil tarefa esta a da Meme. Xa anterior deume chollo polo traballo que supuxo, pero esta custou facer descartes, dolorosos descartes. Clásica, pop, heavy... falta moito rock e xa nin falo de jazz ou swing. Pero tiña que elexir 10 e 10 son as que vou apresentar. Espero que con estas 10 alguén diga: Ondiá pois é verdade, esta era unha das miñas. Ou algo asín como: Juer, pois este tema está de pinga!!

Como a lista e o orde xa a teño preparada, pero ainda non rematei de facer as ilustracións, montalas e subilas ao YouTube, irei poñéndoas pouco a pouco nesta entrada. O Mixwit está moi ben, é doado incrustalo, e doado elexir e poñerlle fondo a cintiña que ten o seu aquel, etc... pero as veces ou non atopas os temas que un desexa ou ben os atopas pero casca con demasiada frecuencia. Así que por iso decicín subilo ao YouTube, e de paso ir facendo unha mini videoteca.

O primeiro tema da miña Alta fidelidade é: Um jeito estupido de te amar de Maria Bethânia.
Este tema (e outros tantos dela) o levo escoitándoo de xeito compulsivo non sei dende cando; o que si sei é que a coñecín a través da miña irmá Mariola. E pouco máis vou escribir hoxe sobre Maria Bethânia agás un detalliño: Bethânia é irmán de Caetano Veloso, quen o diría polo apelidos, non?

O segundo tema da lista é unha versión dun tema de Joaquín Sabina: Contigo da Niña Pastori. Non che son nin moi devoto de Joaquín Sabina nin da Niña Pastori, pero ei decir que este tema, esta interpretación, este arranxo e esta letra me deixaron alucinado dende o primer intre que a escoitei. Supoño que alguén vai alucinar moito con esta elección, pero é o que hai... na casa canda un escoita o que lle peta.

O terceiro corte tócalle a Nina Simone: My baby just cares for me. Creo, se mal non me lembro, que comparto este tema con alguén directo da meme. É o primeiro que coincide, pero sei que non vai ser o último. Hai gostos populares que pululan por ahí e que comparto con moito gosto. COn moitísimo gosto. Poia ala, a desfrutar da gran señora Nina Simone.

Polo momento isto é todo. Hai máis temas xa preparados, pero non lles corresponde esta orde así que haberá que esperar. Aprobeito pra decir que a orde non é por importancia ou gosto... que va, nin moito menos... pero si é a orde nas que as soo escoitar.

Así están as cousas nun día que fai un frío de carallo e que tiña que terme afeitado e así as fun subindo.

Alta fidelidade I

2008-11-08T15:11:00.002+01:00

Esta entrada é 'pra facer boca'. O de sempre, vamos. Recollo unha meme lanzada por Sole (que llo agradezo un montón) que a súa vez llo lanzou Aurora e elá chegoulle por J. Prado. Poño o percorrido enteiro por se alguén lle apete, que vaia poñendo os altofalantes, vaia abrindo unha cervexa (ou viño, ou mirinda..) e disfrute dos dez cortes elexidos por canda un deles. A cousa non é doada, pero si divertida o de andar buceando na memoria.

Verémonos en breve. Eu, intentarei facer unha montaxe de son e 10 ilustracións. A ver se non queda nunha idea como a meirande delas.

Así están as cousas neste sábado que me acercarei a ver a miña nai cantar coa coral en Cambre e así as vou contanto eu... estou canso de todo, menos da música.

Ai mamaiña - Protagonista: Eva Moreda

2008-11-06T11:50:00.003+01:00

A organista titular da Catedral de Ribadeo, Eva Moreda, recibiu o pasado xoves o premio "Aguililla" de dactilografía de mans do Rei Juan Carlos I. Declarou:"Había xa algún tempo que non pasaba a saudar a Juanca".

Segundo fontes extraoficiáis xa quedaron pra a vindeira semana na entrega do premio "Chotis" de etnografía.

Así estaban as cousas e así as contabamos moc+mec nun cinco de febreiro do 2000.

Contrabanda cedé-ron - Miguelín o xitano

2008-10-30T21:21:00.004+01:00

Nasceu un 6 de xaneiro, día de San Epifanio. Por iso seus pais puxéronlle Miguel.

O seu pai é un simpático sheriff de Ribadeo. A súa maior ilusión é que o neno convírtase nun policía de prestixio, pero xa nos seus primeiros anos, cando o pequeno Miguelín é incapaz de aprender doce palabras que nin sequera son elementais, sospeita que tal vez a carreira de sheriff non sexa dabondo pra o seu fillo.

Aos oito anos é ingresado no Sanatorio do Sagrado Corazón onde se exercita en permanecer absorto diante de Sor Presa durante horas, en toma-lo sol compulsivamente até adquirir tonalidades xitanas e ler sesudos libros que non entende.

Unha profunda crise metalleira obrígao a deixarse levar polas circunstancias e aparece, sen que ninguén saiba moi ben como, no mundo da música onde é baixista de Beetle Judge. Dende 1997, a BSMR convertíuse no seu segundo grupo, ademáis colaborou na Big-Band da Asociación Galega de Escolas de Música no 2000.

Así estaban as cousas e así as contabamos moc+mec no cedé-ron editado pola Contrabanda. Corría o ano 2000 un. A imaxe é un lifting que acabo de facer da imaxe que aparecía no propio cedé-ron pra non olvidar como se utilizan os pinceis.

O pouco que sei

2008-06-17T21:52:00.009+02:00

O pouco que sei da vida está en libros que nunca lin, nas liñas que nunca escribín. O pouco que sei da vida contoumo miña nai preparándome os cola-caos e limpándome o cú e olvideino tomando copas cos amigos.

Sei que, con sorte, vou morrer unha vez. Así que procurarei non morrer máis veces polo camiño. Non hai nada pior que ir morrendo antes de morrer.

Quero ter máis proxectos que recordos, é o único xeito de seguir vivo. Quero adicarme a algo do que non queira xubilarme xamáis por moito que me miren mal. Prefiro adicarme a algo que me divirta a pesar de non chegar a fin de mes, que traballar únicamente por cartos ou por presión.

Quero amar moito e bo, incluso correndo o risco de ser correspondido. Que me esnaquicen por dentro e me vexa obrigado a recoserme co fio de calquera ilusión. Quero desexar e ser desexado. Quero recuperar o primeiro amor, que é o propio, con agarimos alleos.

Quero lanzar ao fondo do mar o arrepentimento, a culpa e a preocupación. Quero desprenderme delas pra apreciar o que teño.

Quero contar cos amigos gañados antes de cumprir os trinta, porque a partir de ahí case todo é mentira.

Quero guindar o medo. Quedarme coa sua cara, porque me está a joder unha e outra vez. Medo ao fracaso, medo ao que dirán. Medo a perder o que teño, medo a conseguilo. Medo a saber pouco da vida, medo a ter razón.

Vai por ti mamá. Saúde e pátria.

Furibunda Meme

2008-06-10T21:34:00.015+02:00

Despois de case un mes de recoller a luba lanzada polo Rei Furibundo en forma de Meme, eiquí mostrarei o que levo feito, que non son máis que 4 mini-ilustracións (o de mini vai por minimalista), fáltame unha que cando a remate xa a incluirei neste post ou noutro (a saber como teña o día).

O reto consitía en poñer unha lista dos nosos cinco filmes favoritos. Da igoal a temática. A única condición é que unha delas sexa unha frikada da que a opinión xeral sexa: "vaia merda de filme". Si ao memeado lle da a gana, que explique porque lle gosta semellante cirolo. Ao que eu engadín unha dificultade: unha ilustración, un deseño, unha foto, unha fotomontaxe, un texto, etc.

Eu sinceiramente, non sei cal é a miña película favortia. É un coñazo non sabelo, de verdade. O que si me fascina pensar é que esa película está por vir. Esa secuencia de frames que un sinala como a "elexida" pra que che acompañe o resto da túa vida, dirá tanto de ti que darache vergoña compartir tal segredo. O certo é que non o sei, pero si sei que película gostaríame ver hoxe pra logo irme durmir e soñar con ese mundo imaxinario que outro soñou en 35 mm. Ontes soñei cunha, antones con outra... tedes que ver como disfruto lembrar revivir esa situación na que o Elwood diría... pero que ao final ninguén di. Ou nese outro soño no que o capitán Ahab coller o arpón... Tamén teño un no que o teléfono convértese en cerbexa e un cabezón di: miña estrelaaaa. Ollo, tamén están os pesadelos, no que me vexo metido no pub Winchester e aos zombies lle da por armala. E por último o soño que non dou rematado, a ilustración que Jim Jarmusch me pedíría pra acompañar eses temazos de Tom Waits (coño é un soño, podo soñar o que me pete, non?).

A miña lista a cambiei unha e outra vez porque as ilustracións que facía ou pensaba que eran demasiado complexas ou ben non me daban saido. Teño que decir na miña defensa que empecei con isto nada máis recibín o aviso do Rei, pero deume por facer mini-figuriñas con fimo e ainda non me dan secado baixo o "duro" sol coruñés (teño o forno jodido).

Pois eiquí vos deixo a miña lista:
Blues Brothers, granuxas a todo ritmo, dirixida por John Landis
Unha noche na terra, dirixida por Jim Jarmusch.
Moby Dick, dirixida por John Huston.
Zombies party, dirixida por un tal Edgar Wright.
E.T., dirixida polo lacrimóxeno Steven Spielberg (esta é a frikada, claro).

Agora o rollo é pasarlle esta Meme a outros 5 "agraciados"... aunque eu, polo momento só llo paso a un. O sinto meu, pero fáltanme contactos de xente con blogs:
Coe

Así están as cousas nos filmes da miña vida, aunque seguramente ao final elixirei unha historia de amor pra transformar esa parte fría da almofada en rizosos recordos tropicais, e así as vou dibuxando eu.

Novos ligazóns pero non tan novos blogs

2008-06-10T00:46:00.009+02:00

Como vou tendo o blog algo desfasado e se ademáis disto, o búlgaro dime que o actualice, pois non me queda outra que meter algo antes da próxima entrada na que levo traballando un par de semanas sobre a Meme proposta polo Rei Furibundo e ampliada por min (por non saber ter a boca pechada).

Pois eiquí estou, preto da unha da mañá no ordenador da miña compañeira Yrma, agardando a que os programadores rematen de facer o que teñen que facer: programar. Nota pra os curiosos: estou no equipo de Yrma porque o puto Adove CS3 me volveu cascar.

Ah, si... o título desta nova entrada. Novos ligazón pero non tan novos blogs e algunha que outra páxina. Non hai nada máis doado que facer unha entrada só cos ligazóns novos que xa aparecen neste propio blog; si, si... na coluna da dereita.

Empezo cos blogs:

Fasedoira, como un ramo cativo de nenos blog dunha amiga (excompañeira de chollo) á cal lle chaman Tanta ¿?. Que decir dela: gosta de rir, rir e seguir rindo. Eu penso que está algo tola; é como desas mulleres que viven rodeada de gatos, pero ela de cadelos.

Iván Vázquez, un compañeiro na India blog de nova creación e de moi rápida actualización (unhas duas ou tres entradas á semana) sobre as aventuras e desventuras do meu compi de chollo Iván que marchou á India pra abrir mercado.

O Bruxo e o seu blog, igoal vos soa, pero este é o blog sobre as duas grandes paixóns deste búlgaro (excompañeiro de chollo): música e fotografía. Penso que olvídase da outra paixón coa que convive, pero boeno... alá el.

Quinkalla, zapatillas custonizadas é o blog de Luiggi no que mostra a súa obra que ten realizado até o momento. Ten o arte polo chan. Podedes solicitar que vos customice unhas zapatillas de deporte... eu as vin en vivo e en directo e merece a pena mercar unha pra ocasións especiais (ou non tan especiais).

Sole e o seu blog de cousas variadas e curiosas, pouco máis podo decir que xa non diga no título que lle puxen. Ten un apartado bastante curioso esta Sole (compañeira do chollo) no seu blog: Xenealoxía, con documentos que foi buscando por ahí.

Xordera musical é o título do blog de Roberto (ouuuutro compañeiro de chollo) que lle adica unhas cantas liñas (e cantas) á musica galega. Polo que me ten contado anda a preparar un libro sobre o blues en Galiza.

Agora lle toca a quenda aos sites:

Kubbe, un LMS feito en Fynet (Netex), feito en Galiza (tamén do chollo). Este é un proxecto concebido e criado pola sección que nós chamamos Solutions e ten como pai de código a Jose e como nai a Emilio. Irei contando novas deste proxecto cando vexa definitivamente a luz.

Lopez Lab xa leva tempo conmigo neste blog e nesa sección, pero como en breve vai ter un lifting pois aprobeito e o vou metendo por eiquí. Ainda non está dispoñible, agardade a que Manuel Torrebruno (excompañeiro de chollo) remate o que ten que facer: programar.

Marta Cuba, a muller que me ten rizado (tamén do chollo), ten colgado na rede o seu portofolio... que parece infinito. Parece que ela só fai todo o deseño de Galiza. Se a navegades, facédeo con tempo e con boa música, por suposto. Non defraudará.

Netex a deixo de última, pero é que teño a lista por orde alfabético, se mal non me lembro. Realmente esta é a nova páxina do meu chollo. Como non, de onde ía ser. Fynet é unha marca que depende de Netex. Paso de explicalo, o millor e visitar a páxina que suponse que está moi clariño.

Ollo, teño que decir que no chollo, aparte de facer blogs tamén choiamos algo.

Pois nada, así están as cousas á 1.20 da mañá no puto chollo, que me pica todo o corpo por culpa dunhas larvas suicidas e así vou enchendo eu o blog: con cortinas de fume.

Pra facer boca

2008-05-07T19:20:00.004+02:00

Pra facer boca era como Coté Días de Amor e Vodka titulaba a certos discos que nos gravaba á Contrabanda pra que nos servira como guía ou inspiración pra buscar novos temas que arranxar.

E a entrada esta é pra facer boca co novo disco que van sacar Freak Gabbara e Cherry Gabbara, os alter ego de Héctor e Miguelín o xitano de toda a vida, vamos. Como o material final ainda está por descubir, vou poñendo un par de ilustracións a modo de retrato que fixo Fernando Amador pra a carpetiña do disco. Eu o podería ter feito (unhas ilustracións) pero non tan ben como este pequeno e peludo home. Ao final o tratamento que lle din as ilustracións non foi exactamente este, pero si un bastante similar e máis acorde co resto da portada. E isto que vai eiquí, foi unha proba pra ver si podería furrular como portada (aparte da outra) e penso que si, que podería furrular. Vos que pensades? ... ou como cartel, aunque Fer xa me dixo que el posicionaría a estes dous doutro xeito, algo superpostos pra darlle algo máis de dinamismo. Como son os artista, rediós.

Aprobeito pra deixaros o ligazón do MySpace dos Zora Gabbara (odio o MySpace) e que disfrutedes dos dous cortes que teñen subido até o momento e das fotografías de Pedro Rodríguez (outro idíxena de Ribadeo) nas que Fernando baseouse.

Así están as cousas namentres o lumbago me anda a matar e as ameixas á mariñeira están a facerlle estragos no estómago a muller do pelo rizo.

Zora Gabbara

2008-04-28T22:03:00.004+02:00

Boeno... como están ustedes?!!

Canto tempo non? Un sempre quere escribir, o que pasa é que as veces un non ten moito que escribir, e do pouco que podería escribir é demasiado privado polo momento. Como cada pouco meu irmán clapaucio (que se pasa por eiquí de cando en cando) me pregunta: cando vas actualizar? cando vas actualizar? e hoxe pois me pilla con poucas ganas de poñer a TV e tragarme as chorradas de CSI (si, chorradas que logo che piden os clienes) e ademáis me pilla comezando un pequeno curre extra pra uns colegas. Tódolos meus curres extras son pra colegas, así un non se da forrado.

Falando de pelas. Case nunca chegara até o estado de liquided tan cutre que teño hoxe: 4€ no banco que non din sacado coa tarxeta e 1,40 € no bolsillo. Espero que mañá teña a nómina no banco, que xa me vexo comendo por tercer día consecutivo sopas de allo.

Pero boeno, ao que ía... por unha banda teño ao meu olvidado irmán preguntando polo meu blog e polos meus amores e por outra banda teño a Héctor e a Miguel (Miguelín o xitano de toda a vida) solicitándome que lles faga unha portada pra un proxecto persoal... moi persoal. Estou rodeado de xente que saca proxectos persoais... Javier Prado (co seu disco), Marta Cuba (coa sua exposición) e agora Zora Gabbara (Héctor e Miguelín). E eu, pola contra, sen nengún proxecto en particular e con moitas actividades abertas: Asistir a tódolos concertos que poida de Javier Prado, asistir á exposición de Marta Cuba e facerlle a portada a estes dous amigos.

Pois nada, teño moita fame e o millor que podo facer nestes momentos, e adiantar a galleta do que lles estou a preparar a estes dous amigos que pasaron de gamberretes a verdadeiros profisionais da música ao mesmo tempo que eu pasaba de alcohólico anónimo a recoñecido.

Que soe estes días pola miña casa Songs for Jubal (título do primeiro disco que sacan en solitario estes dous). Por certo, tereilles que preguntar, como ben apontábame agora meu irmán polo messenger, se o título ven dunha peli de Glenn Ford.

Así están as cousas namentres me rompo os miolos cun Simulador e reparto o meu tempo libre, entre disfrutar facendo esta portada e disfrutar dunha rapariga que me ten rizado.

Un grito na parede

2008-02-13T22:12:00.004+01:00

Os carteis foron e serán un gran invento da sociedade. Nasceron anunciando o futuro. Antes de Nicole Kidman, moito antes, co verdadeiro Mouling Rouge, Toulouse xa sabía o que ía vir despois: Os carteis.

A historia do cartel é dunha historia contemporánea, na que se poden intuir tódolos movementos estéticos e , por suposto, fenómenos sociais. O modernismo co futurismo, o constructivismo e o expresionismo, logo o racionalismo e xa máis preto o pop art nos teñen deixado esa lista de homes (moi poucas mulleres) ilustres, como Casas, Toulouse, Cassandre, Penagos, Rodchenko, Renau, Garbayo, Lissitzky, Geiss, Giralt-Miracle, Crous Vidal o Warhol, ademáis dunha gran cantidade de autores que olvidaron deixar o seu nome no rectángulo de papel. Quen deseña os carteis anunciadores dos circos?

Agora están os grafistas e publicitarios que insiten en afianzarse, non sempre con fortuna, nos principios do cartel. Agora recupérase a idea da imaxe, pero non como discurso expositivo nin demostrativo, senon como suxestión. Temos a Peret, Isidro Ferrer ou Mariola López, todos eles atoparon neste antigo recurso tres modos de proceder (non quero establecer preferencia entre uns e outros, pero Mariola é millor).

Seguimos vivindo nun lugar onde se seguen a pegar carteis na parede. E gritan. Aunque hoxe, como medio, poida que estea condeado a ser pegado na porta dun comercio. Sexamos máis optimistas que no anterior post e rematemos o cartel de Moondogs!!

Annus horribilus

2008-02-07T00:40:00.000+01:00

Hoxe quero escribir. Non sei moi ben o que vou escribir nin até cando vou escribir. Nin sequera sei se o chegarei a publicar (isto me ocorre con moitos posts).

Teño ganas de escribir ¿ou me gostaría escribir de moitas cousas...? agora soa "Alfonsina y el mar" e non Mooondogs; pero diso exactamente non quería escreber. Quero escreber de tantas cousas que teño falado e doutras tantas que me teño calado. Das que me teño calado probabelmente me siga calando (rara vez me escoito).

Falar do que fago no traballo sempre teño ganas... Teño ganas de contar ao que me adico, ao que me gosta e me disgosta. ¿chenchu, tes vida? ¿cantas horas traballas ao día? ¿cantas horas do día adicas o teu traballo? Moitas. Demasiadas me diría Cris.
E non poder escribir, transmitir do que fago no traballo (teóricamente) fai que me sinta mal... é como cando en House meten a un no chirimbolo branco que parece un ataude... onde lle fan os TACs (sempre lles ocorre algo malo). Pois a min dame a mesma sensación cando quero falar do chollo neste blog; teño a sensación de que me vai vir unha man e tocarme no lombo... e iso é malo. Moi malo.

Ou falar da miña vida. Deste ano ruinoso persoalmente. ¿me podería ir ido pior? Pois si, por desgraza me podería ir pior. Joer, que ben estou. Pero non foi un bo ano. Empezar, empezou ben, pero rematar... estamos a febreiro e parece que nada vai rematar.
- ¿Cres nalgo despois da morte?
- Pois non - decía non sei quen pola tv - Creo que cando morra non vou ver a ninguén dos meus amigos, por iso os choro cando morren.
Cando escoitei iso decateime (outra vez) de que non creo.

Hai algúns proxectos que empezan ben e rematan moi mal (fatal). Pero logo miras cara atrás e o vivido non están tan mal, pensas. Por exemplo "Guardianes del clima". Proxecto que empezou con moitas ganas e boas ideas; xogaba cos nosos xestos, sufría as nosas frustracións. Ao final para impedir que o noso cliente non sufrira polas nosas ¿equivocacións? todos nos dixemos adeus. Na miña vida ocorren cousas parecidas, e eu sempre quedo sen palabras. Cando estaba con este tolo proxecto ocorreron na miña vida duas cousas que penso que deixarán pegada. Unha me marcará para toda a vida e outra marchará nos vindeiros meses. A finais de agosto (cando toda a carnada se me poñía diante) decidín escoitar (moi) compulsivamente un tema interpretado por Mercedes Sosa: "Alfonsina y el mar". Ainda non teño claro de que despedida fala. Pero si eu fose capaz de transmitir algo similar... ¿o faría? Penso que a nosa Rosalía si o fixo.

[...]
Te vas Alfonsina con tu soledad,
¿qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y la está llevando
y te vas hacia allá como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
[...]

Logo hai outros proxectos que empezan mal (case tirando a moi mal). Non acabas de entender moi ben que papel te toca xogar. ¿Pero eu eiquí exactamente que teño que facer? Pero si eles non o teñen claro... ¿como o vou ter eu? Na miña vida ocorren cousas parecidas, e eu eiquí non me quedo sen palabras. Sempre podo dicir algo. Sempre podo facer algo.

Así están as cousas. E como di Sabina: me largo con cualquiera que se parezca a ti. Por certo, a imaxe é un boceto dun cartel moi probable que estou facendo de Javier Prado pra Moondogs Blues Party.

Meis, o incribel home búlgaro.

2007-09-23T21:41:00.000+02:00

Meis (1980? - )

Famoso descoñecido búlgaro, que debe gran parte da sua fama a unhas cervexas que convidou, as cales eran pra celebrar a sua despedida de Fynet.

Meis o búlgaro nasceu en A Coruña (Pontevedra) á sua idade de nascer, fillo dun tal Steve Jobs e de Mónica Mac Donalds, esta estivo toda a sua vida casada cun tal Harrison Ford Fiesta (dos Fiesta de toda a vida).

Dedicou os seus primeiros anos da sua vida a asuntos infantis e xuvenis, sen nengún desempeño espectacular (como o resto da sua vida, oiga). Non obstante e a unha temprana idade, xa demostrou unha marcada tendencia ao onanismo compulsivo, o cal non lle pasou desapercibido para os seus educadores (o que contribuiu sen dúbida algunha a súa constante prática de tan nobre arte nas horas de clase) o que lle fixo merecedor de memorables mencións a súa santa familia.

Máis ou menos a idade dos 18/19 anos e tras seguir un tratamente de electro shock (baixo anestesia local do cóbado), na afamada clínica do doutor Krápulez Mosteiro, trasládase a Vegadeo (Galiza) onde permanece por espazo de dez minutos, para despois retornar á Bilbo (Escaralacacatuá) e tomar un novo tren cara a Vallecas (Segovia) que é onde quería ter ido dende un principio (pero trabucouse de tren). Nesta cidade (ou noutra) comeza a sua brillante etapa profisional, exercendo de deseñador das páxinas amarelas até o ano 1995. Aló coñece a Mónica Bellucci (que non é a do ligazón pero da sua moza non atopei nada), que máis adiante sería xogadora profisional de Pin e Pon. Este acontecemento supuso pra Meis (de agora en adiante Meis) un importante impulso, xa que a adicción de Mónica pola cleptomanía, obrigoulle a buscar novas fontes de ingreso (máis que nada para poder pagar as abultadas fianzas que permitian a Mónica abandoar a prisión algúns fins de semana).

Tras varios intentos infructuosos no mundo dos Ultramarino-learning Bussines, decide depilarse as pernas até media ingle, tras o cal entra nunha biblioteca pública onde é explusado ás dez da noite porque era hora de pechar. Estes primeiros fracasos (e os seguintes) non fan mella na poca moral de Meis, que continuou a súa afanosa búsqueda do mecheiro que perdeu un primo seu que levaba nun bolsillo cun furado.

nota do autor: este último párrafo é totalmente inútil na biografía de Meis, pero se me antollaba escribilo.

Xa a mediados do 1996 logra establecerse fundando a sáu primeira franquicia de venta de uns e ceros pra unha non moi importante empresa Vallecana. O indudabel éxito da iniciativa mantense durante toda a festa de inauguración, pero ao día seguinte e sen dúbida polo efecto do Crack do 29, comeza a decadencia do imperio económico polo que tanto tiña loitado.

Desilusionado e abatido por tan inesperado fracaso decide divorciarse de Mónica, polo que se ve obrigado previamente a contraer matrimonio.

Unha vez liberado das suas ataduras familiares (aunque ainda comparte unha cadela con Mónica), Meis decide probrar novamente fortuna, pero esta vez no extranxeiro. Trasládase a La Coruña (Pontevedra), onde tras circuncidarse o embigo, convírtese en adepto de Flax Gordon e funda xunto a Maikel Nait a congregación dos Factorianos Descalzos con Botas, e séntase a esperar adeptos capitalistas, os cales (sen dúbida e tamén polo efecto da crise) non chegaron nun tempo prudencial de catro anos, polo que Meis pon a venda o inmobiliario da congregación (dezaseis bigudíes para facer tirabuzóns), e trasládase a Oleiros (Perillo) onde chega exhausto (debido tal vez a que o viaxe o realiza a pata por Alfonso Molina cunha parada na Tasca).

Atopa traballo como executivo nunha importante multinacional dedicado á fabricación de prótesis dentais pra móbiles, fabricadas en madeira de eucalipto de pino galego, empresa na que exerce como responsabel de programación en ActionScript para Flax 4. Varios meses despois, e cando xa tiña recibido varias felicitacións pola súa brillante xestión, sucede algo casual que ten unha grave trascendencia: Na noite do 31 de agosto do 2007, Carlos Dereito, Director de Comunicación Vía Satélite da Flax Corporation (nome da empresa onde traballaba Meis), atópase no seu domicilio e como consecuencia da calor desa noite invernal (¿?), non pode conciliar o sono, polo que decide ergerse da cama para ver si botan algo no canle gratuito de R, cando descobre horrorizado que aún non se inventou as dentaduras pra móbiles, no que ao día seguinte pon en coñecemento de Joserra Abadía (ao cal non lle gostan nin as mentirras nin os engañossss) mediante un anónimo, o que fai perdelo posto de traballo a Meis, xa que Joserra Abadía odiaba a Meis inxustamente pola beleza dos seus calcetíns.

O futuro de Meis permanece incerto...

Crispi

2007-09-23T21:31:00.000+02:00

Revisa-las vacacións da nosa vida é un saudábel exercicio que desvélanos aspectos da evolución da nosa pandilla que tal vez outras investigacións tan sesudas non o desvelarían con tanta rapidez...
Será pura morriña (a de alguén que ten marcado na retina a imaxen dos simpáticos visitantes aparecendo en calquera ponto do camiño namentres atravesábamos os veráns dos noventa) pero é envexabel que alguén poida esperar un ano enteiro para reencontrarse.
Cristina pertence a esa xente na que a simpatía é un sentimento inspirado na ternura (non estou falando de blandenguería) e non nesa beleza mediática que non come, non bebe, nin fuma, nin sabe diós que será capaz de "non facer".
¡Que estrano é o futuro con ela cando se ten un pasado!

Así contaba as cousas alá polo 2000 (na miña antiga páxina Justo Maricón) e manda truco, que parece que as sego a ver así.

Ai Mamaiña - Un piano ataca a un concertista

2007-06-29T19:29:00.000+02:00

O Famoso pianista Iago Lios Tharratstrosky tivo que ser atendido de feridas de carácter menos grave ao ser agredido polo seu piano mentras estaba a prepara-lo concerto de fin de curso da Escola Municipal de Música de Ribadeo. O accidente prodúxose cando un dos seus acompañantes, Barbo S.A., pisou "distraídamente" a cola do piano, o cal, e sen mediar nota algunha, propinou diversos mordiscos nas mans e brazos do prestixioso concertista obrigándolle a sair por pernas da mencionada Escola Municipal de Música de Ribadeo.

Así estaban as cousas e así as contabamos moc+mec nun veintiseis de xuño do 1999.

Babel, Babel, torre de Babel

2007-06-22T18:58:00.000+02:00

Como digo de cando en cando: A caguei, pero manteño a cagada. Polo que me conta Antonio o físico e polo que vexo na páxina web Tan galego como o galego din que non teñen relación coa aparición e distribución deste cómic. Pois nada, iso din.

Hoxe pola mañá recibín un mail de Javier Prado baixo o título: "Un cómic un tanto turbio". Hmmmm pensei para os meus adentros; que será, será? algo sensual, algo sexual? algo porno? algo zoofílico? canto de turbio terá?

Pois turbio si que era, non o que eu esperaba, pero turbio si ho!. Aunque coas animaladas que aló vin debuxadas porderíase confundir con algo zoofílico. Polo que se ve este cómic que ten un trasfondo bastante chungo e o andan a repartir nin máis nin menos que algúns APAS aos nenos ás saídas do colexio. Como comentaba Padro no seu mail trátase dun lobby "antigalego" feito por galegos.

Logo pasáronme o ligazón do cómic orixinal (made in USA, of course) e cuns tintes bastantes homofóbicos...

Boeno, aparte do cheiro "nazi" que desprende o cómic (vergoña pasei ao ler aquilo), un si se esforza bastante e se mete o seu propio orgullo por onde lle entre pode entender o que pretendían "transmitir" esta xente, aunque penso que ese non é o xeito. Para nada, esa iniciativa paréceme unha mexadura fora do tiesto en toda regla.

Como non comparto pra nada o que nese desafortuno cómic se expón me puxen a escoitar no chollo unha e outra vez un tema moi 'vivace' de Os resentidos sobor da lingua, o tema títulase O son da lingua e a súa primeira estrofa penso que di algo así:

Eu non falo o que ti falas que non falo por falar
Pero mira xa que falo, en que lingua vou falar?
lingua viva lingua morta, bota a lingua pra falar
se notas que fai ruido, o meu son entenderás.

Así están as cousas neste pais e así as vou contanto eu... aunque claro, logo como carallo van crer en nós.

Tenemos que creer en nosotros

2007-06-03T12:57:00.000+02:00

Hoxe saíu no xornal La Opinión · A Coruña un artigo sobre Fynet na sección de Economía. Ontes xa o fixera NetGO na Voz de Galicia como colaborador na celebración da festa que organiza Voz Natura.

Pois ben, por unha banda está o de NetGO cun dos seus proxectos de Bluetooth, que pra min é un dos proxectos máis interesantes nos que até o momento puiden colaborar. Certo é que neste proxecto en particular non é que teña contribuido moito profisionalmente, pero penso que moralmente sempre digo que é un proxecto con moito futuro. Só falta que as administracións, concellos, museos, empresas privadas... crean neste produto e nas suas capacidades como o creo eu.

E pola outra banda a nova en La Opinión sobre Fynet e o e-learning, que non é teleformación como se empeñan en chamarlle na Galipedia. Teleformación é unha cousa e o e-learning outra.
Pois ben, vou ao meollo, neste artigo que nos pon verdadeiramente polas nubes sae a frase do ano (en castelán, of course): "Tenemos que creer en nosostros".
Pois si... será iso, que como non empecemos a crer en nós a ver quen o vai facer. Sinceiramente cando leo esa frase venme a cachola mogollón de viñetas do gradísimo Castelao, e en particular unha que di máis ou menos: "Os galegos non protestan, emigran".

Pra rematar deixo unha perla que me pasaron no curre de Steve Jobs e aproveito pra deixar o ligazón deste video do fundador de Apple Computer: "Non ten sentido contratar a persoas intelixentes e despois decirlles o que teñen que facer. Nós contratamos a persoas intelixentes pra que nos digan que temos que facer".

Así están as cousas e así as vou contanto eu.

Ai Mamaiña - Mario Olorosa lobotomizado por un erro

2007-06-01T19:16:00.000+02:00

Mario Olorosa Ruidrobo de 18 anos de idade e non artificial de Ribadeo sufríu o pasado fin de semana unha lobotomía por un erro do Dr. P.N.Lo. Os familiares e membros da súa secta satánica (Beetle Judge) decidiron non reclamar ante a Consellería de Saúde e Pesca, por que "non apreciamos en Marito diferencia algunha no seu comportamento respeito ao anterior" según o portavoz da secta.

Nun dos seus paseos nocturno, o veciño de Ribadeo Pepe Luis de la Costa, atopou a Mario Olorosa Ruidrobo, de 18 anos e da mesma localidade, en estado catatónico no medio da rúa. Alarmado e perigoso, avisou ós servizos tanatorios, que fixeron un traslado inmediato de catro horas ao Hospedicio Comarcal do Bonito Burela.

"Xa sabía eu que isto ía ter precedentes... Coño, isto non é igoal é parecido" comentaba Pepe Luis de la Costa sen que ninguén dos alí presentes se enterasen do que quería decir.

Xa no Hospedicio de Burela, o doutor Harrison Ford Fiesta especialista na psiquiatría femenina molecular vexetal, tras facerlle varias preguntas como as que nós escollimos como do máis revelador sobre a gran atrofidade que sofría o "cerebro" de Mario Olorosa.

¿Cal é o teu hobby preferido? Exercer de Papa na miña casa.
Un señor enfermo de 185 anos pídeche que o deixes sentar na cadeira do autobús que ti ocupas ¿que fas? Dígolle que non, que así parece máis xoven e sano.
¿Que farías se de súpeto aparéceche Cristo SuperStar coas Supremes? Pídolles lume, por decires algo.
¿Soñas desperto? Si, pero ronco moi alto e desconcéntrome.
¿Que farías se en lugar do autobús de turno chega unha regata de Cambridge no seu lugar? Collería un taxi e escoitaría pola radio quen gaña a regata.
Tes que recomendar un libro, ¿por cal te decantas? Polo "Libro de Familia" porque tódolos protagonistas son coñecidos [...]

Ó non apresentar reacción a nengún tipo de estímulo, o doutor Xavier P.N.Lo decidiu someter ao enfermo a unha lobotomía.
Na sala da desesperación, secta e familiares comentaban: "Pero se non estaba enfermo nin nada... é que el é así [...]"
A familia non ten previstas accións legais contra o Hospedicio, xa que non aprecian diferencia algunha respeito ao comportamento anterior.
A única frase que os nosos reporteiros conseguiron arrincarlle ó protagonista deste suceso foi: "Es que se me fué la peonza".

Informa dende Ribadeo: Migui o xitano

Así estaban as cousas e así as contabamos moc+mec nun cinco de febreiro do 2000.

O bosque de Nadgor - Farruco Graña

2007-05-29T20:11:00.000+02:00

"O bosque de Nadgor" é un canto ás vilas galegas feitas a escala humana que moitos de nós acordamos (ben sexa por vivencia directa, ben a través das fotografías contempladas en exposicións ou nos nosos libros de historia local). Hai que ter a valentía de recoñecer o que pasou, o que fixemos con elas. Non han volver tal como eran. Mais as vilas e cidades son entes vivos, que medran. E podemos intentar modificar o seu deseño segundo vaian desenvolvéndose. Podemos procurar humanizalas. E manter aquilo que conserven. Por iso queremos facer este canto á capacidade de soñar, de imaxinar doutra maneira as cousas, para plasmar ditos ideais en novos proxectos. Ademais, se estragamos tan aloucadamente o noso contorno máis inmediato, que non estaremos dispostos a facer co que non teñamos á beira das nosas casas?

Farruco Graña

Estes últimos días, aparte do chollo de sempre, andiven a competir contra unha portada encarregada por Farruco. Tan só competín contra min mesmo, tratando de ampliar o meu propio talento, do contrario non tería moito sentido. Por todo elo debo agradecer a Farruco (escritor) e a Chema (ilustrador) pola contribución co seu talento (e bo tanlante). Hai outros libros, pero eu colaborei neste envase de cultura.

Así están as cosas neste mundo onde as árbores de ladrillo non deixan ver "O bosque de Nadgor".

Ai Mamaiña - Os tubérculos parlantes

2007-05-27T18:36:00.000+02:00

Neste día de ereccións municipais apetéceme rescatar un artigo que escribira aló polo 2002 pra o fanzine que facíamos Rego Re# + Eu, o Ai Mamaiña.

Os tubérculos parlantes

Abundan non se crean, e de xeito especial nas hortas dos pequenos pobos. Soen ser vanidosos inxustificados. Prantas que nacen e crecen por todas partes e non só, por suposto, en Ribadeleo. En galiza sempre houbo un tubérculo na horta de Raxoi.

Ribadeleo eo eo é rica nos Tubérulos parlantes ben prantados na horta e que desempeñan funcións para defendelos intereses das demáis prantas. Pero tamén crense co dereito de botar malas herbas e non se deteñen á hora de difamar a quen sexa, empezando con esa pranta autoctóna que é o toxo. Os queren podar e prantar no seu lugar uns cálitros, que son moito máis feos pero dan máis cartos. E, cando non o conseguen, a envexa énchelles de rabia e queren desterrar aos rosais por apoiar a folga dos froitos traballadores, como as fresas vermellas, que non están dispostas a ser a ambrosía do señor Patatín e do seu axudante Patatán.

¡Ai do que, sendo habitante da horta, defrauda os desexos dos mandatarios Patatín e Patatán! Será botado ao pesebre dos cochos, insultado, calumniado e olvidado sen importar a cantidade de bos froitos que haxa dado para o ben da horta.

Así están as cousas neste día de ereccións municipais (onde espero e desexo que o Benegá millore nos concellos) e así as fun lembrando eu.