Ábrete a novas experiencias II

Mércores 27 de xaneiro.

Ao final non foi pra tanto e ao final vai ser unha muller a que me faga a carallada; aunque sego sen ver posibilidades dun romance con anal-sexicos.

Polo que se ve, escoitar escoitei ben: colonoscopia e anestesia, pero non vai ser tal... máis ben é unha endoscopia con sedación. Dorgas gratis dun camello profisional. Alégrome por min e pola persoa que teña que ver de preto o meu peludo cú.

Aunque agora temén me estiven informando por ahí sobre as endoscopias... uns din que é unha carallada, que dúas horas despois xa podo andar de farra e outros din que incluso é máis jodido que a colonospia. Máis jodido? Non mo creo, pero boeno, haberá que espera pra opinar.

O pior de todo é que o día que me fan a proba é un día antes da Laconada de Fynet, e iso me jode un carallo, xa que supostamente non vou poder ir, pois teño que estar entre unhas 24 e 48 sin dixerir alimentos pesados nin alcohol... e claro, unha laconada é unha laconada.

Ao final miña nai enterouse, a saber por quen (xa que ela non visita isto), e quere estar presente nesta inspección... en parte alégrome moito de que veña, así pode facer unha desas mega-limpezas do meu piso. Teño pensado non recoller o piso até o día da proba. Non por cochería, se non pra que estea ocupada e tal... xa sabedes, as nais se non fan algo rebentan.

E nada máis, agora só me queda a terceira e última entrada na que contarei que tal vai o rollo este da endoscopia, a sedación, o non posible affair coa doutora e a recuperación.

Así están as cousas e así as vou escribindo eu no baño da ofi que non teño nin un minuto pra desconectar.

Ábrete a novas experiencias I

Martes 26 de xaneiro.

Isto leva parado xa un tempo e pode que a última entrada non fose moi optimista. O sei e o sinto... ás veces cando as cousas non saen ben póñome así, perdo o meu optimismo innato (do que non teño... ou sio creo).

Esta vai ser a primeira de varias entradas. Nunca millor dito. Non sei cantas vou ter, pero vos aseguro que vou ter unha entrada que fará historia e deixará unha boa pegada; alo menos en min.

Intentarei reflexar máis ou menos esta nova andaina... neste escuro mundo... esta viaxe ao meu interior. Coñecereime máis e incluso pode que millor. Esta viaxe interior que intentei comezar alá polo 2006 na compaña de Cris, está preto da súa fin. Espero que isto non se "prolongue" de máis. Vexo o final. Máis ben o imaxino. Non me agrada, pero sei que é preciso facelo. Levo anos esperando e, chegou o momento.

Hoxe sinxelamente estou onde tiña que estar. Onde se me citou. Miro cara atrás e o que antes era unha coña e motivo de mofa agora non me fai nin puñetera gracia. Pero a vid é así: unhas veces das e outras veces che dan. Pero ollo, eu nunca din o que eu vou recibir. Tampouco mo pediron.

Como dixen antes, isto ven dende o 2006 ou por ahí, pero... fai unha semana recibín esa chamada:
- César David lópez Martínez?
- Si, son eu... o mesmiño.
- Mire, chamamos do Juan Canalejo. Tiña vostede unha cita solicitada dende setembro do 2006.
- Eh!
- Quere manter a súa cita?
- Hmmm... si, pero de que era?
- Tiña vostede unha consulta para facerlle unha @%$#copia.
- Ah! vale. Cando teño que ir?
- Quere mantela?
- Si, si... cando teño que ir?
- O martes tal e tumba e dalle en tal planta e terá cita co seu médico e co anestesista.
- Anestesista? Pero que me van facer?
- Unha colonoscopia.
- Unha queee?
- Unha colonoscopia.
pausa
- Iso é cando che meten un rollo polo cú, non?
- Si. Basicamente, si.
pausa
- Hmmm. Boeno. Pois si, manteño a cita (nin puta gracia me fai que me anden a argallar dentro).

Pois así foi. Non esaxero. Tampouco teño moi claro se lle entendín ben o do anestesista. Creo que dixo iso. En media hora enterareime. Estes días estívenlle a preguntar a coñecidos que tamén foron interiorizados e a ningún lle puxeron anestesia. Por iso desconfío. Aunque sei de xente interiorizada que goza con isto. En serio, o vin en pleículas. Lucía LaPiedra, por exemplo.

Xa queda menos. Agora estou intentando en lembrar frases molongas pra decrille ao bicho que me vai encular:
- Nin un bico?
- Home... primeiro tomaremos algo, non?
- Estudias ou traballas?
- Cando rematemos... podo quedar a durmir ou teño que marchar?

Pro hai unha na que realmente penso e non creo que me atreve a decirllo... máis que nada pola situación de inferioridade, que se non...
- Oes... ti disfrutas con isto?

No curre xa o saben uns cantos. De feito Luis animoume a publicar esta viaxe de autocoñecemento. Luis ten moi boas ideas... sobre todo cando o que se xoga non é o seu cú.

Teño o nº 59. Van polo 49. Isto que significa?
a) Na tasca come máis xente do que eu pensaba.
b) A dieta do Cantábrico che pode joder o estómago.
c) As autoridades sanitarias advirten que o ilirning pode provocar enculadas.
d) Á xente lle mola que lle deixen o ojete coma un bebedeiro de patos.
e) Beber cervexa a granel non é tan bo como eu pensaba.

Entro en breve á consulta. Será certo o do anestesista? Se a persoa que indague en min é unha tía... que probabilidades teño de ter un rollo con ela?

Xa volo irei contando.

Así están as cousas e así as vou contando.

Nota: Pra entrar na consulta tes que coller un ticket, como nas carnicerías. Que mal rollo!

Fw: por si che serve de consuelo‏

Creo que sempre érgome de bo humor. É moi difícil que salte da cama de mal humor. Moi moi difícil. Se estou de mal humor espero. Miña nai ensinoume moitas cousas e creo que quedei co seu bo humor... para que perdelo?. Teño a sensación que os primeiros minutos do día van decidir como me debo comportar no resto do día, así que teño asumido que me teño que erguer de bo humor. Dende fai moitos anos sigo a mesma rutina. Se me levanto co ojete do cú torcido poño a canción de Serrat "Hoy puede ser un gran día". Mano de santo, todo solucionado.

Hoxe e a semana pasada pudo ser un gran día. Pese a todo (pesie a todo deseñamos, dirían Les Luthiers).

As 7.15 erguome mal. Case sempre doume coa deda meñique nunha das esquinas da cama... case sempre. Joer, non aprendo. Desnúdome e vou correndo pra a ducha que fai un frío de carallo e logo sécome co secador. Na ducha paso minutos e minutos debaixo da auga fervendo. Intento que caiga xusto perpendicular no centro da cachola pra non escoitar nada. Pero nada. Tan so o rumor do auga discurrindo polo meu pelo, polas miñas 'forellas', polo meu nariz, polos meus ollos. Dame a sensación que o pelo crece, crece e crece... e pesa e pesa e peeeeesa. Así olvido todo e tamén a dor do pe. Así fago que o día empece con bo humor. Ah, si, sécome co secador... manías raras que ten un.

Case sempre chego xustiño e non vai ser por almorzar, non almorzo. Nunca. O café góstame de bar e a poder ser con cheiro de xornal quente, coas páxinas pares pegadas as impares... cantas máis páxinas pegadas millor. Iso significa que son o primeiro en desvirxinar ese xornal.

Por desgraza o coche que me leva fala de traballo. Antes ía noutro, nun Opel, e sempre protestaba porque a B.S.O. sempre era Metallica. Nunca debín protestar por aquilo.

Agora xa cheguei ao traballo. Fai anos gritaba: "bon giorno per tutti per la matina". Agora so saúdo a uns cantos e case os contos cos dedos da man dun afiador manco afgano con moi mala sorte. O saúdo italiano creo que o fago tal cual dende o 97 cando estudiaba en Ourense. Que tempos!

- Lapsus de 10 horas mínimo -Non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo, non podo falar de traballo - Lapsus de 10 horas mínimo -

Chega unha hora na que empezo a estar tranquilo. Isto pode ser que ocurra as 17.00 ou as 21.00 h. a verdade é que nunca son moi consciente da hora que é. Todo depende de Ezequiel. Miro cara as cinco da tarde (como dirían os pilotos de combate) e se vexo a Eze todo está ben... todo está ben ou demasiado mal, pero ainda así estar traballando ao carón del significa algo: o que sexa vai sair cara adiante. Se a cousa pinta mal non é Eze só... é Eze e todo o batallón completo. El conseguíu equipo. Está claro que eu non. Culpa miña me dixeron uns. Deixáronche só díxome un do batallón (este non conta que é amigo meu).

Volvemos pra casa. Por Alfonso Molina case non hai coches... e se os hai teñen sereas, incluso cadáveres dentro. É tarde... algunhas veces até escoitamos o programa "Hablar por hablar". Hai xente que está pior ca nós. Chove na Habana.

Eze deixame a poucos metros do portal da miña casa... e pase o que pasase sempre lle digo o mesmo: mañá máis e millor.

Chego ao quinto con ascensor. Non teño pan. Non teño iogures. Non teño zumo. Non teño pasta. Non teño embutidos. Non teño conservas. Non teño nada de nada. De feito non teño nin sono. Esoulle a dar voltas a unha carallada que xusto me dixo Eze antes de sair, antes do meu último bostezo dentro da ofi. Estoulle dando voltas e até o momento non lle vexo solución.

Voume deitar que xa é tarde pero namentres penso: algún día, algún día que teña vida enviareilles un mail aos meus irmáns.

Así están as cousas e namentres escribo isto chamo por teléfono e alguén contesta cun sms: agora vou pra cama. mañá te chamo. bicos. Eu, coma o Míster, tamén vou canso de todo menos da música (xa teño epitafio).

Miña nai é unha astróloga africana

Fai meses, xa fai un bo carrao deles cando empezou isto da crise, atopei na rúa un papeliño de publicidade dun astrólogo africano. O collín pra ter algo que ler namentres baixaba cara a estación de autobuses. Empecei a lelo moi desinteresadamente. Pero moito, moito... O primeiro párrafo resultábame algo familiar e volvín a lelo. Pero... a quen me lembre este párrafo? Nada, non caía, pero facía un xesto como o de botar a cabeza cara atrás como se algo común che resultase coñecido... familiar. Joer se me soaba a algo familiar: era unha descripción da miña nai. Así que decidín gardar o papeliño no peto da cazadora, sabía que tarde ou cedo o ía a utilizar e publicalo eiquí.

Vou transcribir o que no papel sae, e os que coñecen a miña nai a verán tal cual reflexada. E se non a ven, verán a súa, ou a súa avoa ou quen sabe... igoal até o seu antigo director de banda. Por suposto non vou poñer o nome do astrólogo nin o teléfono.

Profesora Lolita de Pinón · Astróloga africana
Con coñecemento científico e poderes, axuda a resolver problemas difíciles ou graves en 5 días, con eficacía e garantía (cun par de ostias ben dadas todo arranxado en 5 minutos). Especialista en tódolos problemas tales como: amor, negocios, saúde, fracasos, depresión, xustiza, envexa, protección instantánea e impotencia sexual (boeno, boeno... todo non), visible contra o mal vicios de drogas, alcohol (isto nunca conseguíu arranxalo), tabaco, mal de ollo, etc... Le a sorte, ofrece previsións da vida (lémbrome cando me decía: vas caer). Se quere ter unha nova vida con seguridade e poñendo fin a todo o que lle preocupa contacte coa PROFESORA LOLITA DE PINÓN. Tódolos casos mencioados anteriormente. Chamexa ao número que pode trocar a súa vida. 982 000 000.

Nota sobre a ilsutración: miña nai ten pegado no espello da súa habitación unha ilustración moi similar a esta. Esa si que é a miña nai.

Así están as cousas neste día gris e así as vou contando eu coa axuda da miña nai (sempre con ela).

A viaxe da Osa Maior XI

Venres 25 de setembro

Carta aberta de Fer a Norman Foster

Dear Normancito,
como me han dicho que habías hecho una chapuza en el Reichstag pues hice acto de presencia para ver de que se trataba.
Tras 40 minutos de espera muy amablemente los señores de la entrada me han dejado entrar. Se rumorea que para subir hay ascensor, pero que para bajar no hay escaleras mecánicas.
Espero que al recibo de esta misiva, tu y toda tu familia esteis bien, pero soluciona el problema aquí existente.
Muy atentamente, tu amigo Amador Fernández.
P.D. Esto es una ecatombe.

Así me ía dictanto Fer a carta a Norman Foster na cola de subida pra ver o Reichstag e así a fun escribindo eu. Tal cual... Pascual. Tot ziens mij vrienden.

A viaxe da Osa Maior X

Xoves 24 de setembro - Capítulo 2

Granuxa de medio pelo
Namentres me tomo unha birriña na terraza de Circus con Fer, un gabacho estalle a contar un rollo a unha española infumable, aunque ainda así Fer máis eu estamos vendo que vai ter rollo.

Máis ou menos lle conta isto (léase con acento francés):
Viña eu do Brasil con 2 quilos de marihuana camiño de Milán pra vencerllo a uns americanos (¿¿??). Fixen escala en Perpignan (¿¿escala en Perpignan??) e me para a pilicia cun buldog inmenso (fai xesto de marcar até a altura da cintura) e lle espeta a española:
- Pero os buldogs son pequenos, non?
- Ah, pero a policia francesa os teñen especiales e son grandes

Jojojo... que pavo, ao final a historia remata dicindo que a poli lle deixa marchar pero que ten que devolver a maría en Brasil. Jojojo... e a tipa traga con todo. Manda carallo!

Así estaban as cousas na nosa última noite en Berlín e así as fun escoitando eu... historias pra non durmir. Espero que a tipa esta llo tragara todo todo, por fata. Tot ziens mij vrienden.

A viaxe da Osa Maior IX

Xoves 24 de setembro

Hoxe erguemonos cunha resaca de carallo, os catro. Quen mais e quen menos bebimos como cazurros. Ninguen se lembra moi ben de a que hora chegou. Fumos aparecendo na habita dun en un. O ultimo Saul que foi quen pechou o bar pola noite. Ontes houbo karaoke no pub do hotel e estivemos primeiro pimplando na terrza e logo abaixo, no karaoke. Empezamos coas birras de medio litro, pero axinha apareceron as kaipirinhas e os tequilas, aunch! Festa rachada xunto a tres arxentinos que conhecimos eiqui e cos que quedabamos amiudo. Un deles, Manu. con parentes en Mondonhedo. Manda carallo na Habana.

Hoxe Raul e eu madrugamos e fumos ver dous museos. Pola manha visitar o museo que hai embaixo ao monumento adicado aos xudeos asasinados en Europa e xa pola tarde ao museo de arte contemporaneo.

No primeiro museo a min se me puxo o pelexo como escarpias escoitando as cartas, diarios e entrevistas a alguns xudeos levados aos campos de concentracion ou xudeos dos ghettos. O museo e moi moi guapo. Todo iluminado con moi pouca luz e varias salas moi escuras onde os paneis iluminados por detras son as unicas fontes de luz.

Na penultima sala proxentan nas catro paredes negras os nomes dos xudeos asasinados e pequenas notas biograficas.

Nota: a leitura seguida dos nomes e biografias na sala da "recopilacion de indicios" duraria aproximadamente: seis anos, sete meses e vintesete dias... e ainda seguen a recopilar mais datos.

Recomendo a visita a este museo e por suposto pasear entre os bloques da parte superior que Einsenman desenhou.

O museo de arte contemporaneo esta moi ben. Moi boas instalacions e ao igoal que o anterior a entrada e de balde. Se queres visitar a exposicion itinerante ahi xa tinhamos que pagar 8 euros.

Como dixen, as instalacions estan moi ben e as obras son moi boas... o millor? as visitantes. Peazo tias que vimos alo.

Logo pra rematar a tarde volvimos ao hotel e quedar na terracinha tomando unhas cervecinhas. Hoxe e a nosa ultima noite en Berlin. Vaia putadon, isto remata. Manha deixaremos o hotel pola manha e xa pola tarde tiraremos cara a Frankfurt e durmiremos tirados polo aeroporto ate coller o avion a Santiago a iso das 6.00h da manha. Vai ser un palizon da ostia, pero mereceu a pena, vaia se mereceu a pena.

A viaxe da Osa Maior VIII

Martes 22 de setembro

Tenho isto un pouco abandonado. Normal, coa perda do mac non me animaba moito a escribir. Pero intentarei facer un resume rapido dos dous ultimos dias.

Final do sabado
Despois de sair do pub "La fontaine" marchei pra o pub "Saline" no que tinhan unha jamsession. De ahi, preto das doce da noite intentei chegar aomeu hotel cun peido descomunal e me atopo sen buscalo co hotel de Cesar. Probo sorte e alo estaba currando. Atiborrame de augas e comida pra que se me pase o peido. Saimos e quedamos con estes tres pra ir por unha zona de coctails. Tremendos garitos, pero sen decatarme volvo a beber e marcho pra casa preto das 4.00 da manha. Non sei como chego.Eiqui, nesta noite, Fer ten moito que contar.

Domingo
O tomamos relaxado, paseos por parques, tumbarnos por ahi polos parques e aprobeitar o dia e facer tempo pra coller oavion. Ainda asi rimonos comentando o de Fer.

Pola noite, xa en Berlin, no bus do aeroporto perdo (esquezo,mais ben) a mochila co portatil, guias de Amsterdam (o sinto Gel) e de Berlin.Un DVD que merquei dun tipo moi gracioso que atopamos en Copenhague, o cargador do mobil, planos, etc... e por suposto o portatil. A dia de hoxe ainda non tenho contestacion de obxetos perdidos.

O albergue onde estamos, hotel Circus, e unha gozada. Un albergue novo,moderno e de xente de todo tipo: maiores, pequenos, familias, turistas solitiarios, excursions, familias e pandillas. Nos estamos nunha habitacion de 7 camas. Sempre chea a nosa habitacion. Compartimos banhos cunhas 10 habitacions mais pero a limpeya e total. Absolutamente toooodo limpo. Nada de ruido... en fins, unha gozada.

Quedade con isto se ides en plan barato a Berlin:
Hotel Circus
15€ noite
Aduas paradas en metro de Alexander Platz
Almorzo 5€ (cafe+buffe)
1€ media hora de internet
Alugan eles mesmos bicis
Por 5 € gravanche un DVD das fotos da camara
En fins, de pinga. Logo no sotano un bar moi cuco. O amebente me encanta. Como todo Berlin.

Luns
De entrada tinhamos pensado tomalo un pouco de relax. Durmir ate tarde e dar como moito unha voltinha por Alexander Pltz. Pero non foi asi.

Decidimos ir ate a Porta de Branderbrgo, Reichstag e baixar ate Postdamer Pltz. facendo unha boa parada e intento de visitar o monumento aos mortos xudeosna guerra (o bosque de monolitos que xa comentara na minha viaxe anterior). De Postdamer ao checkpoint Charlie que na viaxe anterior non visitara e que tampouco recomendo moito. Un puto circo no medio da rua.

Dende alo decidimos tirar cara a unha zona menos turistuca para xantar e fumos cara a Kreuzberg. Kreuzberg e unha zona moi tranquilacon pequenos parques (seos comparamos coas zonas axardinadas do Mitte, Postdam ou Friedrichshain). Catro hot-dogs e catro birras de medio litro: 11€ e pouco.

E dende Oranienstrasse fumos percorrendo a guia do muro de Berlin ate Stralauer Platz. O que seguimos realmente son adoquins. Realmente non hai muro, senon que percorrimos unha marca que sinalaba onde esta o muro. E asi comparar (non moi claramente) a cara oriental coa occidental.

Mais ou menos en Rummelsburger Platz, a poucos metros de onde se atopa o tramo mais longo do muro en pe, atopamos unha zona okupa,o Yaam, ao pe do rio Spree. Moi moi traqui,algo caro (comparado co resto) pero moi tranqui, bo rollete e rematamos a tarde ahi tirados e fumando deses pitillos. Dende ahi fun buscar a Santi (antigo companheiro da Banda) e xunto con el fumos cear a un Thailandes tirao de prezo preto do noso hotel. Cinco pratos riquisimos de polo con arroz,8 cervexas de medio litro e 1 refresco saiu, se malnon me lembro,por uns 30 e pico euros.Comparado con Copenhague todo un chollo.

Eiqui Santi comentounos a posibilidade de achegarnos ate o garito de jazz ou probar coa opera que custa uns 15€.

Nota:
Cando collimos o tren para ir caminho a Porta de Branderburgo o tren foise en direccion contraria. Baixamos e collimos o contrario montandonos noutro tren. Volvemos montar noutro e volvemos ir a onde antes. Volvemos baixar e coller outro. Cambiamos de anden,de via, de tooodo... e volvemos acabar no mesmo sitio outra vez mais. Custounos o noso, pero ao sexto intento conseguimos ir na direccion que queriamos.

Agora, sobre hoxe martes, como me apetecia andar aao meu rolloe pararme e ver o que me petedecidin ir sair eu so. Fer, Raule Saul quedaban nunha lavanderia facendo a colada.

A Ferlle apetecia ir a illa dos museos (en Mitte) e como na semana St. xa mos zampara todos preferin ir mais ou menos pola mesma zona pero a sitios que me quedaban por visitar e adiquei o que quedaba de manha ate as catro da tarde a visitar a Catedral de Berlin. O edificio molongo que hai na entrada do Altes Museum e que na anterior viaxe non tinha moi claro o que era.

A entrada normal creo que eran uns 3€,pero eu collin a audio guia e saiu por 8€. Merece a pena se vas ter tempo, se non aconsello a de 3€ e via.

A catedral de caracter renacentista foi construida baixo o emperador Guillermo II e data do 1750 aunque en 1975 comezou a reconstruccion debido aos bombardeos do 44. De entrada parece bastante pequena (pode que non chegue nin a un tercio da de Santiago) pero logo entre salas,criptas e terraza e longa de carallo.

A min dame o rollo de moi presuntuoso (esperabame algo mais austero por ser unha igrexa protestane) con tanto marmore vermello e negro e tanta voluta dourada pero a verdade e que e acojonante. a sala do altar, coas suas vidrieras duns 10 mettros de alto e o organo de 1904 con 7.269 tubos (113) rexistros) volven corrovorar do que penso de Berlin: GRANDE. Non se andan con mariconadas, todo hai que decilo.

Nota: subin a cupula (uns 50 metros - 267 escalons) e acojoneime. Eu tenho mogollon de vertigo e o pasei tirando a mal e estiven arriba pouco tempo, pero se ides a catedral, subide.

Ademais na catedral tes acceso a cripta ou ao mausoleo dos Hohenzollen onde hai unha cantidade (suponho que uns 40-50) de feretros e sarcofagos dos seculos XVI-XX. 400 anos de mortos da dinastia prusiana. A verdade e que da a sensacion dun plato dunha peli de Dracula e que en breve vanse abrir as tapas e sair penha parecida a Michael Jackson.

Agora deben ser preto das 5.00h. Non o sei que jodin o mobil. Como perdin o cargador intentei cargar a bataria co cargador da bataria do mobil da camara e dame que jodin a bataria. Estou
baixo unha sombrilla protexendome do solete na terraza do Pergamoum musseum. Esperaba ver a estes por eiqui pero vai ser que non.

Agora irei buscar o palacio da opera e mirar de mercar unha entrada. Seguirei mais adiante.

Pois a verdade e que o palacio da opera esta en Under Der liden,xusto en frente dunha universidade. Moi cerquinha dos museos doMitte. Pero a entrada valia 56 €, ou sexa, totalmente fora do meu presuposto. Dende ali volvin sobre os meus pasos ate Alexander Pltz. pra ir ao hotel e cargar a camara que a tinha seca e polo caminho atopeime a este grupo moi molongo.

Nota: nos xardins de Alex. Pltz. habia unha manifa bastante concurrida. Decidin meterme no meollo a ver que tal. Chea de berlinesas a manifa. Moitas berlinesas. Creo que demasiadas berlinesas. Hmmm....pero si todo son tias. Dame algo que estou nunha manifa feminista e a minha cara de saido eiqui non pinta moi ben. Millor ponher pes en polvorosa.

Creo que agora son preto das 10.00h. Estes quedan durmindo no hotel e eu fixen unha paradinha tecnica nun restaurante brasileiro,en honor a Flavio e voume zampar un "frango ao passarinho"... que digo eu que e "polo ao paxarinho"? pero si o polo xa e un paxarinho!! que raros son estes brasileiros. O garito chamase "Botequim Carioca" e ten un ambente moi familiar e penso que o 100% dos comensais son alemans.

Despois de comerme o polo ao allo (era iso) cheguei a Zosch, Bar raro. Realmente fan jamsession. A ver, na meirande parte dos sitios de jams os que tocan son vellos conhecidos. Eiqui notase que non. Por que? preguntanse, presentanse... falan un anaco. Amosan pequenas partituras e logo tocan.

Atopar o sitio custoume o meu pero perdinmetanto que atopei rollos que a estes lles ia gostar e moito.

O sitio, esteticamente falando, lembrame a "The cavern" de Liverpool. Cando entrei no bar aquelo non parecia o esperado. O tipico bar desta zona con terracita pero nuns minutos empecei a escoitar o saxo e comecei a baixar unhas escaleiras en direccion ao servicio e atopeime con esta caverna. Ah! gratis e,pero pidenche a voluntade candobaixas. Ese pode fumar... tabaco!! e tenhen un futbolin!!

Asi estan as cousas neste martes... e ainda queda. Tot ziens mij vrienden.

A viaxe da Osa Maior VII

Sábado 19 de stembro

Hoxe erguinme cedo. Almorcei o suficente como para xantar a iso das 5.00h. Estes sairon ontes á noite por ahí co meu primo e ainda seguían na cama cando marchei. Creo que o pasaron pipa, xa me contarán.

Intento chegar a Nyhavn (porto novo) e o primeiro que fixen foi intentar pilla-lo metro, pero foi un fracaso, coma sempre. Así que plano en man, pitillo na boca e condón no bolsillo decidín ir by foot.

Agora estou por Studie Straede. É unha rúa de tendecitas moi trends, xente xove nas pequenas terrazas (sinxelamente sillas alineadas ao longo da acera). Estou facendo unha pausa na metade do traxecto, supoño uq epercorrín preto duns tres quilómetros e quédanme un par deles antes de chegar a Nyhavn. O bar onde me atopo, Riccos, ten moi bo ambente. Ontes cando pasamos por eiquí a Fer gustoulle moito polo ambientillo que por eiquí se destila.

Libreta Moleskine: 2 €

Pilot 0.7: 1´5 €

Lucky Strike: 3´15 €

Café espresso: 25 coronas

Estar rodeado de loiras que non paran de sorrir: non ten prezo

Para todo o demáis chamar a Mariola para ver se me pode facer un ingreso.

A estas alturas das vacas e do mes estou cun saldo duns 240 €, e ainda non me pasaron o recibo de R. Ou sexa, en Berlín estareime comendo os mocos, iso si, con moito gosto ded estar aló e non na ofi.

Xa cheguei a Nyhavn. Son as 12:30 e a unha comeza o Festival de Jazz de Copenhague. Ontes xa estiveemos eiquí un anaco, pero como a estes non lles gosta moito o jazz fúmonos ante do desexado. Hoxe estou só e mo vou papar todo.

De camiño pasei por Frederiksbgade ou østergade que ven sendo a típica rúaa peonil cheo de tendas. Eu non gosto moito deste tipo de rúas ateigadas de roupa e complementos porque hai poucos bares. Pero digamos que son de visita obrigada. Iso sí, se queres ver macizorras a cascoporro, até o momento é onde máis vin por metro cadrado.

Nota: xa están afinando e parece que vai ser swing. De pinga!

Ontes, con Saúl, Fer e Raúl tomamos unha rolda de birras e saíu a coña nunhas 160 coroas. 40 coroas por birra. Hoxe antes de buscalo sitio, ao carón do mini-cutre-palco, vin que os indíxenas mercan latas nas tendas e os guiris coma nós mercan nas terrazas.

- Where I buy this beer?

- ???

- I like drink bber. Where I buy?

- ?? You... (o resto indescifrable para min, pero sinal un calexón)

- Thank you.

Métome polo calexón e voilá, unha tienducha vende latas de cervexa. Catro latas 40 coroas. Perfecto. Teño tabaco, cervexa, cámara e jazz... a mañá perfecta neste soleado día.

Nota: Unha loiraa tan grande coma Txerra vai traendo os instrumentos, vai saber ti de onde, nunha das típicas bicis con cesto diante. Ah, non sei si o puxen: isto parécese mogollón a Amsterdam.

Comezan puntuais, puntuais. Saxo (alterna o tenor co soprano), bataría, piano, contrabaixo e voz. Tocan un swing bastante modernillo... e de cando en cando clásicos de bossa, rock e pop. Os temas instrumentais son longos e cada pouco vanse alternando pra facer os sos, aunque o saxofonista é que leva case todo o peso tocando entre os sos de cada un.

Son as 15:30, e si, vou pimplao. Que lle vou facer. O quinteto Jan'z Swinget acaba de rematar e a iso das 16:00 comeza River Band. Merquei unha entrada para ver os concertos de hoxe: 150 coronas que en € son... nin idea, pero non está mal. Coincídeme varios grupos á vez, pero teño pensado ir a ver tres concertos máis, sen contra este das 16:00 que é pola face. Un de swing tipo New Orleans e unha tipa que fai jazz fusión sobre variacións de Chopin e Debussy (a Eva lle ía gostar) e xa pra rematar a un garito onde se supón que imos ter jamsesion. Promete e moito.

Fer, Raúl e Saúl? nin idea, pero eu xa levo un bo peido e ainda son as 15:47.

Novena cervexa e comezamos co 2º grupo. Sei que a este ritmo non chego ao final. Pero é que se está taaaaan ben.

Agora está no cenario un sexteto: bataría, pianista, baixo, saxo (as veces clarinete), trompeta (as veces showman, vocalista) e trombón alto. A armonia e perfecta no vento. Rego e Fuji ian filipar co megaempastado que soa isto. Cando o trompeta non ten que tocar pu cantar toca todo tipo de cachivaches (pandeireta,triangulo, cencerro,armonica...) fan un rollo moi moi alegre... swing,bossa, salsa e d cando en moito un tema blusero clasico.

Boeno, boeno... eiqui estou escribindo despacinho (vos non vos decatades, claro). Estou na "La fontaine" , un garito tenebrosoe e impresionante de jazz. Visita obrigada se estades por eiqui e vos gosta o jazz. Haxa festival ou non. Pequena coleccion de carteis e fotos pero boas.

Mo estou a pasar pipa. Cando tocan algun tema tipo bossa saio a pista a bailar co resto da xente, pero eiqui movense de xeito moi "recto" e creo que ate lles gosta como bailo. Estou moi peido,manha sego.

Tot ziens mijn vrienden.

A viaxe da Osa Maior VI

Venres 18 de setembro

Vou comezar: estoume metendo un peazo almorzo que sus vais a cagar nun hotelazo de cinco estrelas. Café, zume de laranxa, ovos revoltos, queixo tipo gouda, azul... varias clases de pan, 3 mini salchichas e un bo carrao de bacon... isto é o que levo comido e cando remate con isto comezarei pola fruta e bollería variada. Encho o bandullo e logo sego que isto promete.

Bosco, xa estou en Copenhague!!

Isto era o que tiña escrito na libretiña, agora vou improvisar un pouco a toda ostia que teño ganas de baixar e meterme na sauna.

Ontes cando chegamos pillamos un taxi cara o hotel onde curra César. Unhas 234 coronas, que veñen sendo, hmmm... pois iso, veñen sendo coronas. Chegamos a o peazo hotel e fumos directos a recepción e dígolle ao tipo co meu peculiar inglés:

- I am César David Martínez (nota: meu primo chámase igoal ca min)

- Yes

- I have a room

- Are you sure?

- Hmmm, I belive

- Are you sure that this is your hotel?

Claro que o tipo dubidase, un hotel de 5 estrelas e nós cunhas pintas de gichos increibles. Saúl e eu un pouco máis ca Fer e Raúl. Niso miro pra unha barra que hai nunha zona a man dereita e xa vexo a Lidia e a César currando.

- Sorry, one moment.

Tiro cara aló e todo aclarado. Non era o noso o hotel e non tíñamos ningunha reserva feita.

Lidia e César curran de barmans de coctails nun hotel de carallo e despois de facer as presentacións iniciais invitáronnos a unhas rondas de combinados varios... que si ron, whisky, mojitos, cervexas... de pinga. Nós aló coas maletas tiradas no hall do hotel e tomandonos uns cacharros da ostia polo papo. Xa nos decatamos que a nosa estancia en Copenhague ía ser millor do que supoñíamos. 

Hoxe erguernos cediño pra aprobeitar o almorzo incluído (comentado ao principio) e logo unha visita en bici por Copenhague guiados por César. Explicounos todo, todo, todo. Fixo unha ruta pra ver o máis interesante e pra que nos fixeramos unha idea do que poderíamos ver nestes dous días que quedan.

Mañá contarei máis detallado todo, os sitios e as tias. Agora a descansar algo que quedamos pra logo sair de coctalis por garitos que controla César. 

Así están as cousas nun día moi soleado no que nos metimos unha ruta de varios quilómetros e así as vou contando eu co cú destrozado polo sillín da bici. Tot ziens mijn vrienden.