Pra facer boca

Pra facer boca era como Coté Días de Amor e Vodka titulaba a certos discos que nos gravaba á Contrabanda pra que nos servira como guía ou inspiración pra buscar novos temas que arranxar.

E a entrada esta é pra facer boca co novo disco que van sacar Freak Gabbara e Cherry Gabbara, os alter ego de Héctor e Miguelín o xitano de toda a vida, vamos. Como o material final ainda está por descubir, vou poñendo un par de ilustracións a modo de retrato que fixo Fernando Amador pra a carpetiña do disco. Eu o podería ter feito (unhas ilustracións) pero non tan ben como este pequeno e peludo home. Ao final o tratamento que lle din as ilustracións non foi exactamente este, pero si un bastante similar e máis acorde co resto da portada. E isto que vai eiquí, foi unha proba pra ver si podería furrular como portada (aparte da outra) e penso que si, que podería furrular. Vos que pensades? ... ou como cartel, aunque Fer xa me dixo que el posicionaría a estes dous doutro xeito, algo superpostos pra darlle algo máis de dinamismo. Como son os artista, rediós.

Aprobeito pra deixaros o ligazón do MySpace dos Zora Gabbara (odio o MySpace) e que disfrutedes dos dous cortes que teñen subido até o momento e das fotografías de Pedro Rodríguez (outro idíxena de Ribadeo) nas que Fernando baseouse.

Así están as cousas namentres o lumbago me anda a matar e as ameixas á mariñeira están a facerlle estragos no estómago a muller do pelo rizo.

Zora Gabbara

Boeno... como están ustedes?!!

Canto tempo non? Un sempre quere escribir, o que pasa é que as veces un non ten moito que escribir, e do pouco que podería escribir é demasiado privado polo momento. Como cada pouco meu irmán clapaucio (que se pasa por eiquí de cando en cando) me pregunta: cando vas actualizar? cando vas actualizar? e hoxe pois me pilla con poucas ganas de poñer a TV e tragarme as chorradas de CSI (si, chorradas que logo che piden os clienes) e ademáis me pilla comezando un pequeno curre extra pra uns colegas. Tódolos meus curres extras son pra colegas, así un non se da forrado.

Falando de pelas. Case nunca chegara até o estado de liquided tan cutre que teño hoxe: 4€ no banco que non din sacado coa tarxeta e 1,40 € no bolsillo. Espero que mañá teña a nómina no banco, que xa me vexo comendo por tercer día consecutivo sopas de allo.

Pero boeno, ao que ía... por unha banda teño ao meu olvidado irmán preguntando polo meu blog e polos meus amores e por outra banda teño a Héctor e a Miguel (Miguelín o xitano de toda a vida) solicitándome que lles faga unha portada pra un proxecto persoal... moi persoal. Estou rodeado de xente que saca proxectos persoais... Javier Prado (co seu disco), Marta Cuba (coa sua exposición) e agora Zora Gabbara (Héctor e Miguelín). E eu, pola contra, sen nengún proxecto en particular e con moitas actividades abertas: Asistir a tódolos concertos que poida de Javier Prado, asistir á exposición de Marta Cuba e facerlle a portada a estes dous amigos.

Pois nada, teño moita fame e o millor que podo facer nestes momentos, e adiantar a galleta do que lles estou a preparar a estes dous amigos que pasaron de gamberretes a verdadeiros profisionais da música ao mesmo tempo que eu pasaba de alcohólico anónimo a recoñecido.

Que soe estes días pola miña casa Songs for Jubal (título do primeiro disco que sacan en solitario estes dous). Por certo, tereilles que preguntar, como ben apontábame agora meu irmán polo messenger, se o título ven dunha peli de Glenn Ford.

Así están as cousas namentres me rompo os miolos cun Simulador e reparto o meu tempo libre, entre disfrutar facendo esta portada e disfrutar dunha rapariga que me ten rizado.

Un grito na parede

Os carteis foron e serán un gran invento da sociedade. Nasceron anunciando o futuro. Antes de Nicole Kidman, moito antes, co verdadeiro Mouling Rouge, Toulouse xa sabía o que ía vir despois: Os carteis.

A historia do cartel é dunha historia contemporánea, na que se poden intuir tódolos movementos estéticos e , por suposto, fenómenos sociais. O modernismo co futurismo, o constructivismo e o expresionismo, logo o racionalismo e xa máis preto o pop art nos teñen deixado esa lista de homes (moi poucas mulleres) ilustres, como Casas, Toulouse, Cassandre, Penagos, Rodchenko, Renau, Garbayo, Lissitzky, Geiss, Giralt-Miracle, Crous Vidal o Warhol, ademáis dunha gran cantidade de autores que olvidaron deixar o seu nome no rectángulo de papel. Quen deseña os carteis anunciadores dos circos?

Agora están os grafistas e publicitarios que insiten en afianzarse, non sempre con fortuna, nos principios do cartel. Agora recupérase a idea da imaxe, pero non como discurso expositivo nin demostrativo, senon como suxestión. Temos a Peret, Isidro Ferrer ou Mariola López, todos eles atoparon neste antigo recurso tres modos de proceder (non quero establecer preferencia entre uns e outros, pero Mariola é millor).

Seguimos vivindo nun lugar onde se seguen a pegar carteis na parede. E gritan. Aunque hoxe, como medio, poida que estea condeado a ser pegado na porta dun comercio. Sexamos máis optimistas que no anterior post e rematemos o cartel de Moondogs!!

Annus horribilus

Hoxe quero escribir. Non sei moi ben o que vou escribir nin até cando vou escribir. Nin sequera sei se o chegarei a publicar (isto me ocorre con moitos posts).

Teño ganas de escribir ¿ou me gostaría escribir de moitas cousas...? agora soa "Alfonsina y el mar" e non Mooondogs; pero diso exactamente non quería escreber. Quero escreber de tantas cousas que teño falado e doutras tantas que me teño calado. Das que me teño calado probabelmente me siga calando (rara vez me escoito).

Falar do que fago no traballo sempre teño ganas... Teño ganas de contar ao que me adico, ao que me gosta e me disgosta. ¿chenchu, tes vida? ¿cantas horas traballas ao día? ¿cantas horas do día adicas o teu traballo? Moitas. Demasiadas me diría Cris.
E non poder escribir, transmitir do que fago no traballo (teóricamente) fai que me sinta mal... é como cando en House meten a un no chirimbolo branco que parece un ataude... onde lle fan os TACs (sempre lles ocorre algo malo). Pois a min dame a mesma sensación cando quero falar do chollo neste blog; teño a sensación de que me vai vir unha man e tocarme no lombo... e iso é malo. Moi malo.

Ou falar da miña vida. Deste ano ruinoso persoalmente. ¿me podería ir ido pior? Pois si, por desgraza me podería ir pior. Joer, que ben estou. Pero non foi un bo ano. Empezar, empezou ben, pero rematar... estamos a febreiro e parece que nada vai rematar.
- ¿Cres nalgo despois da morte?
- Pois non - decía non sei quen pola tv - Creo que cando morra non vou ver a ninguén dos meus amigos, por iso os choro cando morren.
Cando escoitei iso decateime (outra vez) de que non creo.

Hai algúns proxectos que empezan ben e rematan moi mal (fatal). Pero logo miras cara atrás e o vivido non están tan mal, pensas. Por exemplo "Guardianes del clima". Proxecto que empezou con moitas ganas e boas ideas; xogaba cos nosos xestos, sufría as nosas frustracións. Ao final para impedir que o noso cliente non sufrira polas nosas ¿equivocacións? todos nos dixemos adeus. Na miña vida ocorren cousas parecidas, e eu sempre quedo sen palabras. Cando estaba con este tolo proxecto ocorreron na miña vida duas cousas que penso que deixarán pegada. Unha me marcará para toda a vida e outra marchará nos vindeiros meses. A finais de agosto (cando toda a carnada se me poñía diante) decidín escoitar (moi) compulsivamente un tema interpretado por Mercedes Sosa: "Alfonsina y el mar". Ainda non teño claro de que despedida fala. Pero si eu fose capaz de transmitir algo similar... ¿o faría? Penso que a nosa Rosalía si o fixo.

[...]
Te vas Alfonsina con tu soledad,
¿qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y la está llevando
y te vas hacia allá como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
[...]

Logo hai outros proxectos que empezan mal (case tirando a moi mal). Non acabas de entender moi ben que papel te toca xogar. ¿Pero eu eiquí exactamente que teño que facer? Pero si eles non o teñen claro... ¿como o vou ter eu? Na miña vida ocorren cousas parecidas, e eu eiquí non me quedo sen palabras. Sempre podo dicir algo. Sempre podo facer algo.


Así están as cousas. E como di Sabina: me largo con cualquiera que se parezca a ti. Por certo, a imaxe é un boceto dun cartel moi probable que estou facendo de Javier Prado pra Moondogs Blues Party.

Meis, o incribel home búlgaro.

Meis (1980? - )

Famoso descoñecido búlgaro, que debe gran parte da sua fama a unhas cervexas que convidou, as cales eran pra celebrar a sua despedida de Fynet.

Meis o búlgaro nasceu en A Coruña (Pontevedra) á sua idade de nascer, fillo dun tal Steve Jobs e de Mónica Mac Donalds, esta estivo toda a sua vida casada cun tal Harrison Ford Fiesta (dos Fiesta de toda a vida).

Dedicou os seus primeiros anos da sua vida a asuntos infantis e xuvenis, sen nengún desempeño espectacular (como o resto da sua vida, oiga). Non obstante e a unha temprana idade, xa demostrou unha marcada tendencia ao onanismo compulsivo, o cal non lle pasou desapercibido para os seus educadores (o que contribuiu sen dúbida algunha a súa constante prática de tan nobre arte nas horas de clase) o que lle fixo merecedor de memorables mencións a súa santa familia.

Máis ou menos a idade dos 18/19 anos e tras seguir un tratamente de electro shock (baixo anestesia local do cóbado), na afamada clínica do doutor Krápulez Mosteiro, trasládase a Vegadeo (Galiza) onde permanece por espazo de dez minutos, para despois retornar á Bilbo (Escaralacacatuá) e tomar un novo tren cara a Vallecas (Segovia) que é onde quería ter ido dende un principio (pero trabucouse de tren). Nesta cidade (ou noutra) comeza a sua brillante etapa profisional, exercendo de deseñador das páxinas amarelas até o ano 1995. Aló coñece a Mónica Bellucci (que non é a do ligazón pero da sua moza non atopei nada), que máis adiante sería xogadora profisional de Pin e Pon. Este acontecemento supuso pra Meis (de agora en adiante Meis) un importante impulso, xa que a adicción de Mónica pola cleptomanía, obrigoulle a buscar novas fontes de ingreso (máis que nada para poder pagar as abultadas fianzas que permitian a Mónica abandoar a prisión algúns fins de semana).

Tras varios intentos infructuosos no mundo dos Ultramarino-learning Bussines, decide depilarse as pernas até media ingle, tras o cal entra nunha biblioteca pública onde é explusado ás dez da noite porque era hora de pechar. Estes primeiros fracasos (e os seguintes) non fan mella na poca moral de Meis, que continuou a súa afanosa búsqueda do mecheiro que perdeu un primo seu que levaba nun bolsillo cun furado.

nota do autor: este último párrafo é totalmente inútil na biografía de Meis, pero se me antollaba escribilo.

Xa a mediados do 1996 logra establecerse fundando a sáu primeira franquicia de venta de uns e ceros pra unha non moi importante empresa Vallecana. O indudabel éxito da iniciativa mantense durante toda a festa de inauguración, pero ao día seguinte e sen dúbida polo efecto do Crack do 29, comeza a decadencia do imperio económico polo que tanto tiña loitado.

Desilusionado e abatido por tan inesperado fracaso decide divorciarse de Mónica, polo que se ve obrigado previamente a contraer matrimonio.

Unha vez liberado das suas ataduras familiares (aunque ainda comparte unha cadela con Mónica), Meis decide probrar novamente fortuna, pero esta vez no extranxeiro. Trasládase a La Coruña (Pontevedra), onde tras circuncidarse o embigo, convírtese en adepto de Flax Gordon e funda xunto a Maikel Nait a congregación dos Factorianos Descalzos con Botas, e séntase a esperar adeptos capitalistas, os cales (sen dúbida e tamén polo efecto da crise) non chegaron nun tempo prudencial de catro anos, polo que Meis pon a venda o inmobiliario da congregación (dezaseis bigudíes para facer tirabuzóns), e trasládase a Oleiros (Perillo) onde chega exhausto (debido tal vez a que o viaxe o realiza a pata por Alfonso Molina cunha parada na Tasca).

Atopa traballo como executivo nunha importante multinacional dedicado á fabricación de prótesis dentais pra móbiles, fabricadas en madeira de eucalipto de pino galego, empresa na que exerce como responsabel de programación en ActionScript para Flax 4. Varios meses despois, e cando xa tiña recibido varias felicitacións pola súa brillante xestión, sucede algo casual que ten unha grave trascendencia: Na noite do 31 de agosto do 2007, Carlos Dereito, Director de Comunicación Vía Satélite da Flax Corporation (nome da empresa onde traballaba Meis), atópase no seu domicilio e como consecuencia da calor desa noite invernal (¿?), non pode conciliar o sono, polo que decide ergerse da cama para ver si botan algo no canle gratuito de R, cando descobre horrorizado que aún non se inventou as dentaduras pra móbiles, no que ao día seguinte pon en coñecemento de Joserra Abadía (ao cal non lle gostan nin as mentirras nin os engañossss) mediante un anónimo, o que fai perdelo posto de traballo a Meis, xa que Joserra Abadía odiaba a Meis inxustamente pola beleza dos seus calcetíns.

O futuro de Meis permanece incerto...

Crispi

Revisa-las vacacións da nosa vida é un saudábel exercicio que desvélanos aspectos da evolución da nosa pandilla que tal vez outras investigacións tan sesudas non o desvelarían con tanta rapidez...
Será pura morriña (a de alguén que ten marcado na retina a imaxen dos simpáticos visitantes aparecendo en calquera ponto do camiño namentres atravesábamos os veráns dos noventa) pero é envexabel que alguén poida esperar un ano enteiro para reencontrarse.
Cristina pertence a esa xente na que a simpatía é un sentimento inspirado na ternura (non estou falando de blandenguería) e non nesa beleza mediática que non come, non bebe, nin fuma, nin sabe diós que será capaz de "non facer".
¡Que estrano é o futuro con ela cando se ten un pasado!


Así contaba as cousas alá polo 2000 (na miña antiga páxina Justo Maricón) e manda truco, que parece que as sego a ver así.

Ai Mamaiña - Un piano ataca a un concertista

O Famoso pianista Iago Lios Tharratstrosky tivo que ser atendido de feridas de carácter menos grave ao ser agredido polo seu piano mentras estaba a prepara-lo concerto de fin de curso da Escola Municipal de Música de Ribadeo. O accidente prodúxose cando un dos seus acompañantes, Barbo S.A., pisou "distraídamente" a cola do piano, o cal, e sen mediar nota algunha, propinou diversos mordiscos nas mans e brazos do prestixioso concertista obrigándolle a sair por pernas da mencionada Escola Municipal de Música de Ribadeo.

Así estaban as cousas e así as contabamos moc+mec nun veintiseis de xuño do 1999.

Babel, Babel, torre de Babel

Como digo de cando en cando: A caguei, pero manteño a cagada. Polo que me conta Antonio o físico e polo que vexo na páxina web Tan galego como o galego din que non teñen relación coa aparición e distribución deste cómic. Pois nada, iso din.

Hoxe pola mañá recibín un mail de Javier Prado baixo o título: "Un cómic un tanto turbio". Hmmmm pensei para os meus adentros; que será, será? algo sensual, algo sexual? algo porno? algo zoofílico? canto de turbio terá?

Pois turbio si que era, non o que eu esperaba, pero turbio si ho!. Aunque coas animaladas que aló vin debuxadas porderíase confundir con algo zoofílico. Polo que se ve este cómic que ten un trasfondo bastante chungo e o andan a repartir nin máis nin menos que algúns APAS aos nenos ás saídas do colexio. Como comentaba Padro no seu mail trátase dun lobby "antigalego" feito por galegos.

Logo pasáronme o ligazón do cómic orixinal (made in USA, of course) e cuns tintes bastantes homofóbicos...

Boeno, aparte do cheiro "nazi" que desprende o cómic (vergoña pasei ao ler aquilo), un si se esforza bastante e se mete o seu propio orgullo por onde lle entre pode entender o que pretendían "transmitir" esta xente, aunque penso que ese non é o xeito. Para nada, esa iniciativa paréceme unha mexadura fora do tiesto en toda regla.

Como non comparto pra nada o que nese desafortuno cómic se expón me puxen a escoitar no chollo unha e outra vez un tema moi 'vivace' de Os resentidos sobor da lingua, o tema títulase O son da lingua e a súa primeira estrofa penso que di algo así:

Eu non falo o que ti falas que non falo por falar
Pero mira xa que falo, en que lingua vou falar?
lingua viva lingua morta, bota a lingua pra falar
se notas que fai ruido, o meu son entenderás.

Así están as cousas neste pais e así as vou contanto eu... aunque claro, logo como carallo van crer en nós.

Tenemos que creer en nosotros

Hoxe saíu no xornal La Opinión · A Coruña un artigo sobre Fynet na sección de Economía. Ontes xa o fixera NetGO na Voz de Galicia como colaborador na celebración da festa que organiza Voz Natura.

Pois ben, por unha banda está o de NetGO cun dos seus proxectos de Bluetooth, que pra min é un dos proxectos máis interesantes nos que até o momento puiden colaborar. Certo é que neste proxecto en particular non é que teña contribuido moito profisionalmente, pero penso que moralmente sempre digo que é un proxecto con moito futuro. Só falta que as administracións, concellos, museos, empresas privadas... crean neste produto e nas suas capacidades como o creo eu.

E pola outra banda a nova en La Opinión sobre Fynet e o e-learning, que non é teleformación como se empeñan en chamarlle na Galipedia. Teleformación é unha cousa e o e-learning outra.
Pois ben, vou ao meollo, neste artigo que nos pon verdadeiramente polas nubes sae a frase do ano (en castelán, of course): "Tenemos que creer en nosostros".
Pois si... será iso, que como non empecemos a crer en nós a ver quen o vai facer. Sinceiramente cando leo esa frase venme a cachola mogollón de viñetas do gradísimo Castelao, e en particular unha que di máis ou menos: "Os galegos non protestan, emigran".

Pra rematar deixo unha perla que me pasaron no curre de Steve Jobs e aproveito pra deixar o ligazón deste video do fundador de Apple Computer: "Non ten sentido contratar a persoas intelixentes e despois decirlles o que teñen que facer. Nós contratamos a persoas intelixentes pra que nos digan que temos que facer".

Así están as cousas e así as vou contanto eu.

Ai Mamaiña - Mario Olorosa lobotomizado por un erro

Mario Olorosa Ruidrobo de 18 anos de idade e non artificial de Ribadeo sufríu o pasado fin de semana unha lobotomía por un erro do Dr. P.N.Lo. Os familiares e membros da súa secta satánica (Beetle Judge) decidiron non reclamar ante a Consellería de Saúde e Pesca, por que "non apreciamos en Marito diferencia algunha no seu comportamento respeito ao anterior" según o portavoz da secta.

Nun dos seus paseos nocturno, o veciño de Ribadeo Pepe Luis de la Costa, atopou a Mario Olorosa Ruidrobo, de 18 anos e da mesma localidade, en estado catatónico no medio da rúa. Alarmado e perigoso, avisou ós servizos tanatorios, que fixeron un traslado inmediato de catro horas ao Hospedicio Comarcal do Bonito Burela.

"Xa sabía eu que isto ía ter precedentes... Coño, isto non é igoal é parecido" comentaba Pepe Luis de la Costa sen que ninguén dos alí presentes se enterasen do que quería decir.

Xa no Hospedicio de Burela, o doutor Harrison Ford Fiesta especialista na psiquiatría femenina molecular vexetal, tras facerlle varias preguntas como as que nós escollimos como do máis revelador sobre a gran atrofidade que sofría o "cerebro" de Mario Olorosa.

¿Cal é o teu hobby preferido? Exercer de Papa na miña casa.
Un señor enfermo de 185 anos pídeche que o deixes sentar na cadeira do autobús que ti ocupas ¿que fas? Dígolle que non, que así parece máis xoven e sano.
¿Que farías se de súpeto aparéceche Cristo SuperStar coas Supremes? Pídolles lume, por decires algo.
¿Soñas desperto? Si, pero ronco moi alto e desconcéntrome.
¿Que farías se en lugar do autobús de turno chega unha regata de Cambridge no seu lugar? Collería un taxi e escoitaría pola radio quen gaña a regata.
Tes que recomendar un libro, ¿por cal te decantas? Polo "Libro de Familia" porque tódolos protagonistas son coñecidos [...]

Ó non apresentar reacción a nengún tipo de estímulo, o doutor Xavier P.N.Lo decidiu someter ao enfermo a unha lobotomía.
Na sala da desesperación, secta e familiares comentaban: "Pero se non estaba enfermo nin nada... é que el é así [...]"
A familia non ten previstas accións legais contra o Hospedicio, xa que non aprecian diferencia algunha respeito ao comportamento anterior.
A única frase que os nosos reporteiros conseguiron arrincarlle ó protagonista deste suceso foi: "Es que se me fué la peonza".

Informa dende Ribadeo: Migui o xitano

Así estaban as cousas e así as contabamos moc+mec nun cinco de febreiro do 2000.