Alá polo verán do 2009 decidín recopilar parte dos traballos freelance que tiña polo PC, xa que me estaba a empezar medo os contínuos petes que me daba e non tiña ganas de perder todos estes traballos. Agora que o vexo faime un pouco de gracia esa montaxe e lémbrome dos problemas que me dera, xa que o montara en flash e a pouca memoria que tiña no PC facía que cada vez que embebia unha imaxe tiña que esperar uns cantos minutos. Cousas que agora non me ocorre co Mac.
Hai traballos para Telefónica, Banda Sinfónica Municipal de Ribadeo, Coral de Baio, Moondogs, IES Porta da Auga, Eva Moreda, Escola Municipal de Música de Ribadeo, Libro das Festas de Ribadeo, Xira de Santa Cruz, Zora Gabbara, Ajaspino, Quintos a 50 ct., Medio Gramo, Pedro&Cari, Farruco Graña, Big Band de Ribadeo e Hernán 'Míster' Naval.
Así están as cousas neste domingo que fai un cuto que escarabella o pelellu.
Mércores 16 de setembro. Sobrevivimos ao martes, e xa é moito. O día de ontes foi jodido. 12 horas seguidas de viaxe son moitas horas de viaxe. Primeiro o de madrugar que xa non é que sexa o máis agradable do mundo. Segundo as duas horas e pouco que tardou o avión, chegamos media hora antes, manda carallo na Habana. Alugar o coche e averiguar como chegar a central de Düsseldorf. Polo momento todo ía máis ou menos, sen tirar foguetes. O pasamos ben pero a cousa quedou ahí nada máis. Segundo ían as horas avanzando o ánimo decaia, os pes nos doian e os cartos esfumábanse. Pero collimos o tren. Cincoenta euracos que nos chantaron polo traxecto até Amsterdam. En segunda clase, iso si, pero co noso camareiro de vagón. As birras no trenecito chu-chú 12 euros, a viaxe 50 euros e para todo o demáis... chamar a alguén e que me faga un ingreso XA. Acepto donacións, vai en serio.
Nota: agora son as 10.00 da mañá, estou no sótano (onde se almorza) do "Cocho voador" xunto a dous xapos? que me miraban con certo estupor até que chegou Raúl e Saúl e cambiaron de mesa. Miraban asombrados a meu xicarolo... como se fose unha reliquia de principios do milenio.
Cando chegamos a Central Station, non tíñamos nin a dirección nin o teléfono do albergue onde íamos estar: Flying Pig. Sitio peculiar. Sorte que Saúl lembrábase máis ou menos por onde andaba, e no noso primer intento o atopamos, voilá.
A ver como describo isto. O rollo ven sendo como a entrada do Mini, algo que de súpeto paréceche como non moi legal. O hotel está dentro dun pub? Pois máis ou menos. Entramos por unha portela estreita na pranta baixa dun bar bastante cuco (non aberto ao público, so clientes) e amañamos os papeis nun mostrador-barra. Déronnos unhas taxetas magnéticas de entrada e dinnos a habita que é: 308, a máis afastada. Que putada!
Nota do autor: aviso, o que veño a contar agora é algo tirando a escatolóxico.
Charper 1:A Habitación.
Mi madriña... vaia pocilga. Que noxo, que cheiro... A habitación compartida con tres literas, 4 camas pra nós e duas pra duas personas que xa teñen pintas de levar uns días... podréndose. Toda a zona deles feita unha merda, zapatos, tenis, camisetas, toallas molladas (sobre moqueta), calzoncillos limpos, calzoncillos usados, calcetíns usados... moitos calcetíns usados. Pareceume ver algún calzoncillo que asemellábase máis a un envoltorio de madalena que a algo de vestir. Me entendedes, non? Unha pocilga. Apontiño estiven de chamar a miña irmá pra pedirlle asilo hixiénico.
Charper 2:A cagada.
Non vou decir quen, pero un de nós (non fun nin eu, nin...) utiliza o baño (sen ventilación) pra prantar un pino. Pois non sei o que fixo, pero con aquilo podería abonar unha leira. Vos podedes imaxinar as broncas. Me cago en to, estás pocho, etc...
Charper 3: A miña maleta.
Debaixo das camas hai como uns cestos metálicos con rodas pra deixar as maletas, roupa ou cousas de valor. Logo isto péchase cun candado ao propio somier da cama. Pois a miña maleta, a maleta que me deixou Fer non colle dentro da suposta cesta segura. A miña cara de -vanme roubar todo- durou pouco até que Raúl amañou o da contrasinal que ven incorporada na maleta.
Charper 4: Os dou ingleses.
Xa pola noite coñecín aos dous ingleses, os nosos compañeiros. Boa xente, pero cochos. Gud nait e até mañá con ventos de forza 4.
Charper 5: A alarma? o despertador?
A iso das 7 da mañá empeza a soar unha serea a un volume acojonante. Todos espertamos de vez. Todos? non, todos non... os irrreductibles ingleses nin se inmutan. Sospeito que grazas ao cerumen acumulado nas suas orellas. Pero serea, serea... tipo fábrica. Nós decimos: joer, mecagoenlaputaostia, que carallo é? Sospeitamos que é pra despertarnos en plan ao bestia. A meirande parte da xente ven a este albergue polos coffee shops que hai nos arredores, así que imaxinádeos como ten que ser o despertador de eiquí. Pero logo no almorzo con Raúl e Saúl (Fer ainda segue cos irreductibles ingleses con cerumen) estivemos falando do despertador. Pero si non fora un despertador e fose a alarma de incendios.
Charper 6: DJ Grizzly.
Chámolle así porque era unha bestia negra. Peazo tiarraca tizona pinchando a todo meter as dúas da mañá no hall-barra-mostrador-pub-albergue. Non era nada do estilo da Pelónica, pero soaba moi ben. A min gustoume. A habitación 308 estaba ao final de todo... de puta madre, non se escoita nada da DJ Grizzly.
Nota: morren duas personas e 4 galegos.
Ontes saimos algo, non moito, até preto das duas da mañá. Estivemos pola zona da Praza Dam e fumos dar unha volta polo Barrio Roxo. Fer ao principio non lle facía moita coña, pero unha vez aló, vendo o percal xa pasas un pouco de todo. Ao principio un pode sentir incomodidez, pero cando asimilas que é un negocio puro e duro xa pasas un pouco e mirar as tias como se fosen chourizos ou longanizas. Carne envasada con luces de neón.
Antes de marchar estivemos nun garito con música en directo, Casablanca. Catro birras por menos de 10 euros. Unhas tres rondas caeron. O quinteto liderado por unha trompetista borracha soaba moi ben, agás a trompetista. Pero molou. Eu facía o esforzo de imaxinarme a tipa serea e tiña pintas de tocar moi moi ben. Ademáis é moi "sensual" ver a unha trompetista de jazz peida perdida que case non se aguanta de pe.
Logo todo rematou como soen rematar as cousas en Amsterdam a estas horas... pitillido da risa e pra cama.
Así están as cousas nun mércores despexado en Amsterdam pero con algo de frío e así as vou contando eu dende o estudio de Mariola. Tot ziens mijn vrienden.
Eiquí comeza o meu segundo diario de viaxe. Esta vez tócame/tócanos Amsterdam, Copenhague e Berlín coa compaña de Fer, Saúl e Raúl.
Non sei se poderei manter o ritmo de entradas da anterior viaxe. Supoño que ao ir acompañado comentarei máis as xogadas con eles en vivo que neste blog. De tódolos xeito intentarei. Irei coa miña libretita a tódolos sitios e intentarei ir apontando as visitas e demáis aventurillas. Portátil ainda non atopei. O meu mac non ten wifi e miña irmá Gel non me pode deixar o seu nesta viaxe. Saúl está ahí, ahí que leva ou non leva o seu. Espero que o leve pra ir introducindo coma na anterior viaxe a Berlín un post diario.
Pero imos ao meollo. Como están as cousas a falta de 4 días? Como se forxou esta escapada dos 4 xinetes do Apocalipse?
Nun principio, xa fai uns cantos meses, a idea principal era facer Amsterdam e Berlín soamentes. Tanto Saúl coma min xa estivéramos nos dous sitios. Aunque penso que Saúl máis fugazmente co rollo do Inter-rail. E Raúl xa estivera en Berlín. Digamos que Amsterdam era visita obrigada pra Raúl e Fer. A Saúl non lle importaba volver e eu quería volver. Sempre quero volver a Amsterdam. A verdade é que me encantaría vivir aló. Aunque sexa intentalo... unha tempada aunque sexa.
A idea orixinal era coller un voo a Frankfurt e aló alugar unha autocaravana. As contas nos saian máis ou menos ben. Tíñamos transporte e aforrábamos os hospedaxes. Pintaba, ademáis, como unha aventura que ía dar moito que falar. Pero por diversos rollos, sobre todo onde deixar a Caravana nos sitios a visitar votounos un pouco atrás. Así que decidimos comezar a buscar aloxamento e voos.
Na boda da miña primar Patri (un bodorrio por todo o alto) o meu primo César díxome que fora a velo até Copenhague...
- Vaivos gostar. É un pais moi interesante cunha cultura diferente, unhas paixases alucinantes. A comida é moi boa e diversa... venga, animádevos! - Non me convence moito, a verdade. Ademáis vai ser moito tute de viaxe, coller un hotel aló... mirar convinacións de vos... Non o vexo claro César. - Ah, ademáis aló as tias entránche elas.. ti non tes que facer nada e están todas cañón. Vanse con calquera. - Ooooh! non jodas?
Piiiii - Piiiii - Piiiii
- Fer? - Si tio, dime. - Avisa a Raúl e a Saúl... Nos imos tamén a Copenhague! - A onde? - A Copenhague tio, a Copenhague! - E que carallo imos facer aló? - Follar tio, follar!
Riiing - Riiing - Riiing
- Dime Fer, que parece que se cortou. - Xa avisei a Raúl, está mirando billetes. - Si, si, si, si, si.
E así entrou Dinamarca nas nosas vidas.
Nota: vou pagar ao caseiro e logo sego.
Hmmm... por onde ía? Ah, xa vexo. Pois unha vez incluído Copenhague na ruta, mirar avións e pensar cantos días íamos estar en cada cidade só quedaba mercar os billetes dos avións e buscar o aloxamento. Eiquí Raúl fixo virguerías. Compartíu unha aplicación no google pra ir metendo os horarios, prezos, horarios, ligazóns, etc... a verdade é que Raúl parece o máis organizado de todos nós. Porbrín, o que lle caeu encima.
Sego a pensar que imos pasar poucos días en Amsterdam e días de máis en Copenhague. Aunque tamén me gostaría que se lles faga corta a estancia a estes en Amsterdam e volver... sempre volver.
Agora o único que queda é facer a maleta e volvela encher de cousas absurdas como os condóns da sorte de Fer, que por moito que diga o meu primo, a cousa creo que vai ser a de sempre: moito aliscar e pouco pellizcar. Pero que se lle vai facer.
O kit de supervivencia é moi similiar ao anterior viaxe aunque ainda, como non, quedanme unhas cantas cousas por facer ou conseguir. Hoxe é venres e a cousa máis ou menos está así: Levo de novo a maleta prestada de Fer. Comecei a meter cousas e penso que ainda me queda todo por meter. Seguirei metendo cousas absurdas: os condóns da "sorte", de Fer. Ao final levo o portátil que Mariola lle agasallou a Mara e que Mara quería agasallar ao Pollo e que eu llo choricei a Mara no meu úlimo viaxe a Madrid. Teño que ir ao FNAC a pillar unha tarxeta wifi e devolvela cando remate as vacacións. Levo unha cámara guapis. Outra cortesía da miña irmá Gel. Volvo levar cargadores de todo tipo: portátil, móbil, cámara, vibrador... Levo a miña (por fin algo meu) guía de Berlín. Levo a guia de Amsterdam. Outra vez miña irmá Gel sacándome as castañas. Non teño impreso ningún billete nin horario. Non teño nada claro os horarios de saidas. Sei decir cervexa en holandés e en alemán. Non sei decir cervexa en danés. O único que sei deste pais é que téñen uns perros inmensos. Estou un pouco preocupado polo "hotel" de Amsterdam: O cocho voador. Ainda non sabemos onde imos durmir en Copenhague. César e a súa moza Lidia vanse ocupar diso. O meu inglés non millorou en absoluto. Saúl ainda me ten o mac. Espero que xa estea arranxado. Levo poucos cartos... pero moitos números de teléfonos de xente que si ten.
Se todo pinta mal, agora metede na fórmula a Fer. Nesta viaxe pode pasar de todo... pero nada bo.
Así están as cousas e si o seguides o intentarei retrasmitir. Tot ziens mijn vrienden.
"Con su ritual de acero / sus grandes chimeneas / sus sabios clandestinos / su canto de sirena / sus cielos de neón / sus ventas navideñas / su culto de Dios Padre / y de las charreteras / con sus llaves del reino / el Norte es el que ordena
pero aquí abajo, abajo / el hambre disponible / recurre al fruto amargo / de lo que otros deciden / mientras el tiempo pasa / y pasan los desfiles / y se hacen otras cosas / que el Norte no prohibe. / Con su esperanza dura / el Sur también existe.
Con sus predicadores / sus gases que envenenan / su escuela de Chicago / sus dueños de la tierra / con sus trapos de lujo / y su pobre osamenta / sus defensas gastadas / sus gastos de defensa. / Con su gesta invasora / el Norte es el que ordena.
Pero aquí abajo, abajo / cada uno en su escondite / hay hombres y mujeres / que saben a qué asirse / aprovechando el sol / y también los eclipses / apartando lo inútil / y usando lo que sirve / con su fe veterana / el Sur también existe.
Con su corno francés / y su academia sueca / su salsa americana / y sus llaves inglesas / con todos sus misiles / y sus enciclopedias / su guerra de galaxias / y su saña opulenta / con todos sus laureles / el Norte es el que ordena.
Pero aquí abajo, abajo / cerca de las raíces / es donde la memoria / ningún recuerdo omite / y hay quienes se desmueren / y hay quienes se desviven / y así entre todos logran / lo que era un imposible / que todo el mundo sepa / que el Sur, / que el Sur también existe".
Difícil tarefa esta a da Meme. Xa anterior deume chollo polo traballo que supuxo, pero esta custou facer descartes, dolorosos descartes. Clásica, pop, heavy... falta moito rock e xa nin falo de jazz ou swing. Pero tiña que elexir 10 e 10 son as que vou apresentar. Espero que con estas 10 alguén diga: Ondiá pois é verdade, esta era unha das miñas. Ou algo asín como: Juer, pois este tema está de pinga!!
Como a lista e o orde xa a teño preparada, pero ainda non rematei de facer as ilustracións, montalas e subilas ao YouTube, irei poñéndoas pouco a pouco nesta entrada. O Mixwit está moi ben, é doado incrustalo, e doado elexir e poñerlle fondo a cintiña que ten o seu aquel, etc... pero as veces ou non atopas os temas que un desexa ou ben os atopas pero casca con demasiada frecuencia. Así que por iso decicín subilo ao YouTube, e de paso ir facendo unha mini videoteca.
O primeiro tema da miña Alta fidelidade é: Um jeito estupido de te amar de Maria Bethânia. Este tema (e outros tantos dela) o levo escoitándoo de xeito compulsivo non sei dende cando; o que si sei é que a coñecín a través da miña irmá Mariola. E pouco máis vou escribir hoxe sobre Maria Bethânia agás un detalliño: Bethânia é irmán de Caetano Veloso, quen o diría polo apelidos, non?
O segundo tema da lista é unha versión dun tema de Joaquín Sabina: Contigo da Niña Pastori. Non che son nin moi devoto de Joaquín Sabina nin da Niña Pastori, pero ei decir que este tema, esta interpretación, este arranxo e esta letra me deixaron alucinado dende o primer intre que a escoitei. Supoño que alguén vai alucinar moito con esta elección, pero é o que hai... na casa canda un escoita o que lle peta.
O terceiro corte tócalle a Nina Simone: My baby just cares for me. Creo, se mal non me lembro, que comparto este tema con alguén directo da meme. É o primeiro que coincide, pero sei que non vai ser o último. Hai gostos populares que pululan por ahí e que comparto con moito gosto. COn moitísimo gosto. Poia ala, a desfrutar da gran señora Nina Simone.
Polo momento isto é todo. Hai máis temas xa preparados, pero non lles corresponde esta orde así que haberá que esperar. Aprobeito pra decir que a orde non é por importancia ou gosto... que va, nin moito menos... pero si é a orde nas que as soo escoitar.
Así están as cousas nun día que fai un frío de carallo e que tiña que terme afeitado e así as fun subindo.
O pouco que sei da vida está en libros que nunca lin, nas liñas que nunca escribín. O pouco que sei da vida contoumo miña nai preparándome os cola-caos e limpándome o cú e olvideino tomando copas cos amigos.
Sei que, con sorte, vou morrer unha vez. Así que procurarei non morrer máis veces polo camiño. Non hai nada pior que ir morrendo antes de morrer.
Quero ter máis proxectos que recordos, é o único xeito de seguir vivo. Quero adicarme a algo do que non queira xubilarme xamáis por moito que me miren mal. Prefiro adicarme a algo que me divirta a pesar de non chegar a fin de mes, que traballar únicamente por cartos ou por presión.
Quero amar moito e bo, incluso correndo o risco de ser correspondido. Que me esnaquicen por dentro e me vexa obrigado a recoserme co fio de calquera ilusión. Quero desexar e ser desexado. Quero recuperar o primeiro amor, que é o propio, con agarimos alleos.
Quero lanzar ao fondo do mar o arrepentimento, a culpa e a preocupación. Quero desprenderme delas pra apreciar o que teño.
Quero contar cos amigos gañados antes de cumprir os trinta, porque a partir de ahí case todo é mentira.
Quero guindar o medo. Quedarme coa sua cara, porque me está a joder unha e outra vez. Medo ao fracaso, medo ao que dirán. Medo a perder o que teño, medo a conseguilo. Medo a saber pouco da vida, medo a ter razón.
No mesmo intre de chegar a este mundo comezou a falar (o médico dixo que as cacholadas no cú eran pra lle facer respirar), ainda non calou dende entón.
